Η απολιγνιτοποίηση επιβλήθηκε από δυο ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Ένας παράγοντας είναι το Αμερικάνικο Ενεργειακό Κεφάλαιο που στηρίζεται στην Αμερικάνικη Κυβέρνηση και ο άλλος είναι το «Ελληνικό» εφοπλιστικό κεφάλαιο που στην ουσία κυβερνά την Ελλάδα μέσω του πολιτικού της προσωπικού. Το διευθυντήριο της ΕΕ συμφώνησε σ’ αυτή την επιλογή και λόγω εξάρτησης από τις ΗΠΑ αλλά και για να πουλήσει βιομηχανικό εξοπλισμό ΑΠΕ.
Αυτά τα αποκαλύψαμε και τα τεκμηριώσαμε πολύ έγκαιρα στις αρχές ακόμα του 2020 και επιβεβαιώθηκαν απολύτως το επόμενο διάστημα. Δεν μείναμε όμως στις διαπιστώσεις σηκώσαμε εξ αρχής τη σημαία του αγώνα για να μην υλοποιηθεί αυτή η καταστροφική πολιτική αγνοώντας τις κραυγές εχθρών και φίλων που μας αποκαλούσαν «οπισθοδρομικούς», «λιγνιτολάγνους», «τεχνοφοβικούς» ακόμα και «αρνητές της κλιματικής αλλαγής». Ήμασταν εμείς που χαλάσαμε τη φιέστα του Άδωνη και του Χατζηδάκη στο ξενοδοχείο Παντελίδη και «υποδεχτήκαμε» αγωνιστικά τρεις φορές τον πρωθυπουργό των ξένων συμφερόντων και της ολιγαρχίας. Πληρώσαμε το τίμημα των συγκρουσιακών μας επιλογών με ξυλοδαρμούς και καρκινογόνα χημικά.
Δυστυχώς το συνδικαλιστικό κίνημα της ΔΕΗ, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι άλλοι φορείς της Περιοχής μας δεν ανταποκρίθηκαν έγκαιρα και δυναμικά στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή που επιχειρούνταν στην Περιοχή μας αλλά και γενικότερα στην ηλεκτροπαραγωγή της Χώρας. Πως δικαιολογούνται τα συνδικάτα της ΔΕΗ που δεν έκαναν ούτε μια απεργία, ούτε μια στάση εργασίας ενάντια στη διάλυση της λιγνιτικής παραγωγής όταν στην πρώτη αποβιομηχάνιση της Περιοχής (ΑΕΒΑΛ- ΜΑΒΕ- ΕΛΣΙ) πολύ σωστά πραγματοποιήθηκαν δεκάδες απεργίες στη ΔΕΗ;
Μπορούν άραγε εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που φοβούνται ακόμα και να κατονομάσουν τους αίτιους τις απολιγνιτοποίησης να σταθούν απέναντι στους Αμερικάνους και στους εφοπλιστές που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με το εισαγόμενο LNG που αντικατέστησε τον λιγνίτη; Ούτε μπορούν ούτε θέλουν να τα βάλουν με τα μεγάλα αφεντικά. Αυτοί που θέλουν και μπορούν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και ο λαός και ήρθε η ώρα να μπουν μπροστά από τις ανάξιες ηγεσίες.
Μετά την ανατίναξη των εκσκαφέων στο Ορυχείο Μαυροπηγής φαίνεται πως «ταρακουνήθηκαν» συνειδήσεις. Οι εργαζόμενοι και ο λαός της Περιοχής μας απαιτεί πλέον να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αναγκάζοντας συνδικάτα και φορείς να μπουν μπροστά σ’ αυτόν τον αγώνα.
Το πανδυτικομακεδονικό συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου παρότι ήρθε καθυστερημένα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία αγωνιστικών δράσεων για να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αλλά και ακύρωσης της απόφασης για την πρόωρη και αναίτια απολιγνιτοποίηση. Αρκεί αυτό να μην είναι μια φωτοβολίδα εκτόνωσης των εργατολαϊκών αντιδράσεων. Για να υπάρξει συνέχεια χρειάζεται ένα κοινά συμφωνημένο και κλιμακούμενο αγωνιστικό πρόγραμμα. Για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα απαραίτητη προϋπόθεση είναι να συμφωνήσουμε σε ένα στοιχειώδη διεκδικητικό πλαίσιο. Μέχρι στιγμής αυτό δεν υπάρχει και ο καθένας αραδιάζει το μακρύ του και το κοντό του.
Ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει την επαναλειτουργία (όχι απλά εφεδρεία) των τριών σύγχρονων και αντιρρυπαντικών λιγνιτικών μονάδων 5η Πτολεμαΐδας, 5η ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και ΑΗΣ Μελίτης.
Ταυτόχρονα πρέπει να συνοδεύονται από τη λειτουργία των απαραίτητων λιγνιτωρυχείων τα οποία εκτός της τροφοδοσίας των ΑΗΣ θα πρέπει να καταρτίσουν ένα νέο πρόγραμμα αποκατάστασης εδαφών που θα επιστραφούν στους αγρότες και στην κοινωνία της Περιοχής μας. Μία από τις προτάσεις μας που πέρασε σχεδόν ομόφωνα στο Περιφερειακό Συμβούλιο είναι η συνέχιση λειτουργίας του Ορυχείου Αμυνταίου -Λεβαίας για τροφοδοσία του ΑΗΣ Μελίτης και αποκατάσταση του Ορυχείου ώστε να πάψει να «καταπίνει» τις γύρω εκτάσεις και τους οικισμούς.
Όλες και όλοι στο συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου ώρα 20.30 στην Κεντρική Πλατεία της Κοζάνης
Κοζάνη 7/7/2026
Στέφανος Πράσσος
Εκπρόσωπος της «Αριστερής Συμπόρευσης για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη Δυτική Μακεδονία»
