Σοφία Δενεσίδου: “Η Ακρινή μας πενθεί”

Μέσα σε μια βδομάδα… τρεις συμμαθητές έφυγαν, τρείς δικοί μου άνθρωποι της καρδιάς…….

Ο αγαπημένος μου ΚΥΡΙΑΚΟΣ(ο Δημαρχος μας),ο ΓΙΩΡΓΟΣ μας(καραφυλτ) και τώρα ο δικός μας ΚΩΣΤΑΣ ( Ο Κώστας τη Σαλονας ο αδερφός της Λίτσας μας) όλη η Ακρινή βουβή και η γειτονιά μας άδεια γεμάτη πόνο και θλίψη.

Ήταν ο ΚΩΣΤΑΣ μας ξάδερφος και ο γείτονάς μου.

Καθηγητής Επίκουρος στο Πανεπιστήμιο ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Άνθρωπος ήρεμος, με μάτια καθαρά και λόγο απλό.

Δεν έκανε θόρυβο μόνο φώτιζε τους γύρω του με εκείνη τη σιωπηλή του παρουσία

Αφοσιωμένος στους σπουδαστές του,τους αγαπούσε σαν παιδιά του.

Τους μιλούσε για τη ζωή, όχι μόνο για τα μαθήματα.

Έλεγε πως «η γνώση δεν είναι για να τη φυλάς, είναι για να τη μοιράζεις».

Και τη μοίραζε…

με γενναιοδωρία, με πάθος, με πίστη.

Βρεθήκαμε το καλοκαίρι στις εκδηλώσεις του χωριού μας απολαύσαμε μοναδικές βραδιές, τραγουδήσαμε, χορέψαμε,συγκινηθήκαμε.

Μιλήσαμε πριν δύο βδομάδες μου έδωσε λύση σε ένα θέμα με τις επιστημονικές του γνώσεις.

Ο Άνθρωπος που αφοσιώθηκε στα παιδιά στους σπουδαστές του.

Ποτέ δεν καυχήθηκε για τίποτα —

ούτε για τη θέση του, ούτε για τα χρόνια του στο Πανεπιστήμιο.

Μονάχα έλεγε:

«Αν καταφέρω να ανάψω έστω ένα μικρό φως μέσα σε έναν νέο άνθρωπο… τότε κάτι έκανα».

Η αδερφή του Τεμετερον η ΛΙΤΣΑ έρχεται τώρα από την Αμερική ,θα ερχόταν την άλλη βδομάδα για την εκδήλωση που με τόση αφοσίωση και αγάπη ετοίμαζε για την Γενεοκτονία των Ποντίων.

Δεν πρόλαβε…….

Θα βρει τα βιβλία του ανοιχτά, τα χαρτιά του στο γραφείο,

σαν να ετοιμαζόταν για το επόμενο μάθημα.

Μα το μάθημα αυτό…

θα το συνεχίσουν όσοι τον γνώρισαν.

Ήταν δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης.

Όχι γιατί δίδασκε αλλά γιατί ενέπνεε.

Και αυτό δεν πεθαίνει.

Το χωριό μου πενθεί.

Μα κάτω από το πένθος υπάρχει κι ένα φως.

Το φως που άφησε πίσω του —

στους σπουδαστές του, στους φίλους του,

στους ανθρώπους που είχαν την τύχη να τον ξέρουν.

Αν κάποτε τον συναντήσω ξανά,

θα του πω μόνο αυτό:

«Τα κατάφερες, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ…..

Άναψες το φως».