Στην εποχή του «κορονοϊού» η γειτονιά και ο δημόσιος χώρος ήρθε στο επίκεντρο αποκτώντας πρωτόγνωρη διάσταση.
Ο δημόσιος χώρος αποτελείται από δρόμους, πάρκα, πλατείες, κλπ ,όπου ιδανικά όλοι μας συνυπάρχουμε, αλληλεπιδρούμε και ψυχαγωγούμαστε.
Η αναγκαιότητα ύπαρξης τέτοιων χώρων φανερή όσο ποτέ άλλοτε σήμερα γιατί αφενός μεγάλο μέρος του πληθυσμού μπορεί να τους χρησιμοποιήσει ως διέξοδο στον εγκλεισμό, αφετέρου γιατί οι πολίτες αναζητούν χώρους έκφρασης σωματικής άσκησης, και αναψυχής , ενώ το τελευταίο διάστημα με τη βελτίωση των καιρικών συνθηκών η ανάγκη να περάσουμε αρκετό χρόνο σε υπαίθριους χώρους των πόλεων είναι εντονότερη από ποτέ.
Οι διαθέσιμοι χώροι πρασίνου όμως είναι περιορισμένοι και λιγοστοί και η ιδανική αναλογία τους ,δυστυχώς κάτω από το προβλεπόμενο όριο (τ.μ ανά κάτοικο) ενώ εύκολα κανείς, μπορεί να αντιληφθεί, ότι οι ανοιχτοί χώροι, τα πάρκα, οι πλατείες, οι παιδικές χάρες, οι λόφοι και τα περιαστικά άλση στα αστικά κέντρα δεν είναι ισότιμα κατανεμημένοι και δεν έχουν όλοι οι κάτοικοι άμεση και εύκολη πρόσβαση.
Προκύπτει εύλογα επομένως η ανάγκη για την ύπαρξη περισσότερων αστικών χώρων άσκησης και ευεξίας με τις απαραίτητες υποδομές, όπου θα μπορεί ο καθένας να φτάσει με τα πόδια ,χωρίς τη χρήση αυτοκινήτου ,συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός “πράσινου” και πιο ανθρώπινου προσώπου των αστικών κέντρων αφού βελτιώνουν σημαντικά την ποιότητα του αέρα, συμβάλλουν στη μείωση της θερμοκρασίας, είναι καταφύγια αναψυχής χαλάρωσης και άθλησης και αποτελούν χώρους συγκέντρωσης των κατοίκων σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης.
Ευκαιρία να πραγματοποιηθούν ιδέες , προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες των πολιτών και να καθορίσουν νέο περιβάλλον, έξυπνων πόλεων στη διαχείριση των σύγχρονων αστικών προβλημάτων .
