Αγωγή άσκησε ο Δημήτριος Λαμπρόπουλους κατά του Δήμου. Εκδόθηκε η απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Κοζάνης, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη. Ο ενάγων διετέλεσε Δήμαρχος Βοΐου Κοζάνης κατά την περίοδο από 1-9-2014 μέχρι 31-8-2019. Αρχικώς, από 1-9-2014 έως 28-2- 2017, ελάμβανε τον μισθό του ως ιατρός του Ι.Κ.Α. Κοζάνης, πλέον της διαφοράς μέχρι του ύψους της αντιμισθίας δημάρχου, και, στη συνέχεια, από 1-3-2017 μέχρι 31-8-2019, ελάμβανε την καθοριζόμενη από τον νόμο αντιμισθία αιρετών). Κατά το τελευταίο αυτό διάστημα, στις αποδοχές του γινόταν μηνιαίως παρακράτηση, σε ποσοστό 2% ως ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας και 1% ως εισφορά υπέρ Τ.Π.Δ.Υ. Επίσης, καθ’ όλο του διάστημα που διετέλεσε Δήμαρχος (από 1-9- 2014 μέχρι 31-8¬2019) γινόταν παρακράτηση στις αποδοχές του σε ποσοστό 1% για τέλος χαρτοσήμου και 20% επί του τέλους αυτού υπέρ Ο.Γ.Α. Οι ως άνω παρακρατήσεις ανέρχονται, σύμφωνα με τον ενάγοντα, στο συνολικό ποσό των 4.155,30 ευρώ. Ωστόσο, όπως υποστηρίζει, η μισθοδοσία του ιατρού Ι.Κ.Α. και η αντιμισθία αιρετού δεν εμπίπτουν στις περιπτώσεις των οικείων διατάξεων και, συνεπώς, εσφαλμένα εκλήφθηκε ότι είναι υπάλληλος και υποβλήθηκε στις ανωτέρω παρακρατήσεις. Ενόψει τούτων, με την κρινόμενη αγωγή ζητούσε να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγομένου Δήμου να του επιστρέψει, νομιμοτόκως, το συνολικό ποσό των 4.155,30 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στις παρακρατήσεις υπέρ τρίτων (ειδική εισφορά αλληλεγγύης, ειδική εισφορά Τ.Π.Δ.Υ., τέλος χαρτοσήμου, υπέρ Ο.Γ.Α.) που έγιναν στον μισθό του (αντιμισθία), κατά τη διάρκεια της θητείας του (2014-2019). Αντιθέτως, ο εναγόμενος Δήμος, με την έκθεση απόψεών του, ζητούσε την απόρριψη της αγωγής και ισχυρίζεται ότι νομίμως παρακρατήθηκαν τα ανωτέρω ποσά.
Κατά του Δήμου Βοΐου και κατά της ανωτέρω απόφασης, ο αντίδικος άσκησε την έφεσή του ενώπιον του Μονομελούς Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης που θα συζητηθεί στο Μονομελές Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης.
