Ημέρα της γυναίκας σήμερα, κυρίως για τους αγώνες της για ισότητα στην εργασία, στο δικαίωμα ψήφου, στην καθημερινότητα και στο σεβασμό, αλλά σίγουρα της ταιριάζει κι ένας ύμνος ολιστικός.

Πόσο φτωχές οι λέξεις, αν και γένους θηλυκού

Άρχισα να μαζεύω λέξεις για να σε στολίσω.
Η φεγγαροφώτιστη ομορφιά του προσώπου σου,
βέβαια, όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι το βραδάκι
δεν έχει την ανάγκη από κανέναν στολισμό.
Η ζεστή φιλοξενία της γοργόκτυπης καρδιάς σου
δεν χρειάζεται κομπλιμέντα κι υποκλίσεις
για να ικανοποιηθεί και να ξεκουραστεί.
Είσαι πάντα η κοπέλα που άνθισες
με τα λυμένα μαλλιά, και τ’ αρώματα
των λουλουδιών που δανειζόσουν
απ’ το γιορτινό πουκάμισο της Άνοιξης.

Είσαι πάντα η γυναίκα
που εικονίζει την αγάπη
που ενσαρκώνει την στοργή
που προτυπώνει την ομορφιά
που για χάρη της χαθήκαμε
στην κατακόμβη του έρωτα.

Είσαι πάντα η γυναίκα η ευκίνητη
που μια ολόκληρη ζωή στρώνεις το σπιτικό
με την αγκαλιά σου γεμάτη γάργαρη στοργή
για να κρυφτούν τα φοβισμένα παιδιά,
που τ’ ανάστησες και τα οδήγησες στη ζωή
μέσα στο πλούσιο βάθος των χαδιών σου
μέσα στο φόντο του παραδείγματός σου.
Είσαι πάντα το σύμβολο της υπομονής
που κατεβαίνει γοργά στις ράγες του πόνου
κι όμως ξέρει να τραβήξει έγκαιρα το φρένο
σώζοντάς μας απ’ την καταστροφή.
Είσαι πάντα ο περήφανος άνθρωπος
που μ’ αμηχανία κρύβεις τα δάκρυά σου
που μυροβλύζουν, το ρετσίνι των ματιών σου.
Είσαι η μέλισσα, που το ωράριο της δουλειάς σου
ξεπερνά τις ώρες πτήσης του ήλιου στον ουρανό.
Είσαι πάντα η ακούραστη και γλυκιά κόρη
που φροντίζεις τους γερόντους σου
κι ανταποδίδεις άοκνα όλη τους την προσφορά,
ντυμένη το φως του ήλιου και της θυσίας.
Είσαι πάντα η ακάματη σοφή γιαγιά μας
που φωτίζεις με τα παραμύθια σου τα βράδια,
όπως συνεχίζει να μας φέγγει το κερί σταθερά
ακόμα κι όταν γερνάει και μαζεύεται.
Σε βλέπω ν’ αργοανεβαίνεις στο λοφίσκο σου
με τόσα χρόνια στην πλάτη να σε γέρνουν
και να γίνεσαι ένα άσπρο εκκλησάκι
στου λόφου την κορφή, που κοιτάζει ολόγυρα
με μια καρδιά τρυφερή, προσευχητική,
με ολάνοιχτες τις πόρτες της ευαισθησίας,
της υπομονής και της συγχώρησης.
Έψαξα λέξεις να σε στολίσω, γυναίκα,
μα αποδείχτηκαν φτωχές για να περιγράψουν
τον πλούτο του μεγαλείου σου.

Από Panagiotis Betsakos