Δύο δεκαετίες πριν το διεθνές κεφάλαιο, υλοποιώντας μια πολιτική που καταπατά τα ευρωπαϊκά κεκτημένα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες, έσπευσε να επενδύσει στην Κίνα, στη Σιγκαπούρη, στη Μαλαισία.
Με αυτή την ενέργεια προσπάθησε να αξιοποιήσει τις συνθήκες φτηνού μισθού, πολύωρης εργασίας, φτηνής πρώτης ύλης, ώστε να συμμετάσχει στην παραγωγή φτηνού προϊόντος.
Τότε για να είμαστε ειλικρινείς δεν νοιαστήκαμε, ως κοινωνίες κι ως πρόσωπα, δεν μας απασχόλησαν οι απαράδεκτες, οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και παραγωγής στην Κίνα. Εστιάσαμε , τότε, όλοι μας στο φθηνότερο βίντεο, τηλεόραση, αυτοκίνητο, ρούχο .
Δηλαδή λειτουργήσαμε με μία αποικιοκρατική λογική που δεχόταν τα φθηνά προϊόντα από την Κίνα, αδιαφορώντας για τις εκεί απαράδεκτες συνθήκες εργασίας και παραγωγής.
Μετά από την εικοσαετή κινέζικη επίθεση που κατακλύζει την παγκόσμια αγορά με ευτελή προϊόντα, τέτοιας τιμής ώστε να μην αντέχουν στον ανταγωνισμό οι ομοειδείς δυτικές επιχειρήσεις, προϊόντα που παράγονται από εργαζόμενους ευτελέστατα αμειβομένους και εργαζομένους σκληρά. Το διεθνές κεφάλαιο αντιδρά με μια ολιγαρχική πολιτική που συγκεφαλαιώνεται στο τρίπτυχο «περισσότερη εργασία, λιγότερη αμοιβή, φθηνότερα προϊόντα».
Αμφισβητεί η Ολιγαρχία του Κεφαλαίου με την αντιδραστική επίθεσή της ό,τι κατακτήθηκε με το αίμα των εργαζομένων στους αιώνες και ότι σημαίνει για τις δυτικές κοινωνίες εργασιακός πολιτισμός και κράτος πρόνοιας και υγείας.
Όλα αυτά συμπορεύονται με πολιτικές αμφισβήτησης των κεκτημένων της αστικής δημοκρατίας. Οι πολιτικές, της εξαθλίωσης των εργαζομένων, της συρρίκνωσης των μικρομεσαίων, είναι πολιτικές που αμφισβητούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες, είναι πολιτικές που οδηγούν σε απομείωση της Δημοκρατίας και σε συνεχόμενη αύξηση της ισχύος των ολιγαρχών
Αντί να αξιώσουμε από την Κίνα και την γιαλαντζί κομμουνιστική ηγεσία της να υιοθετήσει και να εφαρμόσει ότι θεωρήσαμε ως εργασιακή κατάκτηση, ότι προβάλλαμε ως εργασιακό πολιτισμό και κεκτημένο, αντί να παρέμβουμε βοηθώντας τον κινέζικο λαό , τον κινέζο πολίτη να απολαύσει τα ευρωπαϊκά δεδομένα της εργασίας, του μισθού, του ωραρίου, της προνοίας, η ηγεσία της παγκόσμιας ολιγαρχίας του Κεφαλαίου εισηγείται οπισθοδρόμηση, πισωγύρισμα, κατρακύλισμα σε λογικές και πρακτικές του προπερασμένου αιώνα.
Πρόκειται για μια συντριβή της Πολιτικής, για στρατηγική ήττα του Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας, για πανωλεθρία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών απέναντι στις δυνάμεις του Κεφαλαίου και της ανεξέλεγκτης οικονομίας.
Αναλογιζόμενοι το μερίδιο της ευθύνης μας δεν πρέπει να περιοριστούμε σε αμυντικές ενέργειες , να μην επαναπαυθούμε στις δάφνες ενός συλλαλητηρίου αντίδρασης για την αντεργατική κυβερνητική επίθεση νομοθέτησης.
Είναι καθοριστική η πολιτική μας ευθύνη να αντιληφθούμε το μέγεθος της πρόκλησης, μέγεθος ελλαδικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο, να μην εστιάζουμε απλώς στο κάθε φορά δέντρο ενός νομοσχεδίου αλλά να αναδεικνύουμε το δάσος, και να καταθέσουμε πρόταση για την παραγωγική βάση της χώρας , αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Πολιτική προοδευτική παραγωγική πρόταση ,πρόταση με σεβασμό στα ευρωπαϊκά κεκτημένα,
Εδώ χρειάζεται συμπαράταξη όλων των προοδευτικών δυνάμεων απέναντι σε μια πολιτική υποστήριξης των συμφερόντων της ολιγαρχίας, όχι απλώς της ελλαδικής, αλλά της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας.
Γιώργος Ντζιμάνης
Αντιστράτηγος ε.α
