H προσφορά του δασκάλου Θεόδωρου Θεοδωρίδη στην πόλη των Γρεβενών
της συνταξιούχου λυκειάρχη Κασσιανής Παπαποστόλου
Η ευγνωμοσύνη είναι το ευγενέστερο συναίσθημα των ανθρώπων. Και πιστεύω πως δεν υπάρχει γρεβενιώτης κάποιας ηλικίας, που να μην είναι ευγνώμων στον ταπεινό εργάτη του καλού, τον δάσκαλο Θεοδωρίδη. Και ήταν πόνος ψυχής να βλέπει ο διαβάτης, ο περιπατητής του δάσους, να στήνεται κατ’ επανάληψη και να σπάζεται και να γκρεμίζεται η προτομή του ευεργέτη δασκάλου.
Τώρα, ο σύλλογος Γρεβενιωτών της Θεσσαλονίκης, που κρατά τη νοσταλγία του ξενιτεμένου, στήνει μπρούτζινη αυτή τη φορά την προτομή του, με την ελπίδα ότι θα αντέχει περισσότερο στις επιθέσεις των βανδάλων. Όσοι τηρούν στη μνήμη τους πως ήταν τα Γρεβενά πριν γίνει αναδάσωση, με ευλάβεια θυμούνται τον ηλικιωμένο δάσκαλο που συναντούσαν καθημερινά πέρα από τη γέφυρα, με ένα μόνον εργάτη δίπλα του, να σκάβει, να φυτεύει και να μετατρέπει σε χώρο πρασίνου, τα φοβερά ξερολάκκια, που τα είχε κάνει πιο φοβερά ο ανελέητος βομβαρδισμός από τους Γερμανούς μιας ολόκληρης φάλαγγας κατά την υποχώρηση.
Τα ξερολάκκια που κατέβαζαν νερό και γέμιζαν άμμο, γεμάτα γούβες, καθώς έπαιρναν από κει άμμο τα φορτηγά. Γύρω ο τόπος μια ξεραΐλα. Απότομες γυμνές πλαγιές και χαράδρες. Λιγοστό και το χορτάρι ακόμα. Ένα κλίμα φοβερό… υγρασία διαπεραστική που τρέλαινε με ρευματισμούς ακόμη και τα μικρά παιδιά… μια ελονοσία που θέριζε με τους πυρετούς. Και τα καλοκαίρια, ανυπόφορα από τη ζέστη, ανάγκαζαν τους κατοίκους, να στέλνουν τις οικογένειές τους για παραθέριση στα χωριά και τα βλαχοχώρια. Κι αυτόν τον τόπο, τον γυμνό και υγρό συνέλαβε την ιδέα να μεταμορφώσει ο ταπεινός δάσκαλος, για να αφήσει παρακαταθήκη στα παιδιά του τόπου, στους μαθητές του. Τα παιδιά που δεν ξέρουν την ιστορία και τις προσπάθειες, γι’ αυτό δεν μπορούν να εκτιμήσουν και να σεβαστούν την προσφορά του. Ο δάσκαλος Θεοδωρίδης με την επιμονή του απέδειξε ότι τα Γρεβενά, τόπος εξορίας τότε, μπορούσαν να αποκτήσουν δάσος. Ξύπνησε τους αρμόδιους του Δασαρχείου, κινητοποίησε τους ειδικούς, φιλοτίμησε τους ντόπιους και οργανώθηκε μια συστηματική αναδάσωση, που παράλλαξε τον τόπο. Κυρίως ξεχάσαμε την ελονοσία και μειώθηκαν οι ρευματισμοί.
Όταν ο Χριστός θεράπευσε τους 10 λεπρούς, ο ένας μόνον γύρισε να τον ευχαριστήσει. Κι εκείνος ρώτησε «ουχί οι δέκα εθεραπεύθησαν, οι εννέα πού;». Πόσοι θα δείξουμε την ευγνωμοσύνη για ένα τόσο μεγάλο έργο; Πιστεύω πως όλοι εξίσου τη νοιώθουμε… αλλά δεν είμαστε όλοι εξίσου εκδηλωτικοί.
Βίντεο αφιέρωμα στον Δάσκαλο Θεοδωρίδη με την μουσική σύνθεση Καστράκι (στον δάσκαλο Θεοδωρίδη) από τον Γιάννη Πανταζή:
Πηγή: www.grevenanews.gr/2005/1/theodoridis.htm
