Η φράση αυτή ,αν και απλή στη διατύπωσή της, κρύβει μια βαθιά αλήθεια για τη ζωή του ανθρώπου.Το ηλιοβασίλεμα βρίσκεται πάντοτε στη Δύση.Όποιος τρέχει προς την Ανατολή αναζητώντας το, όσο γρήγορα κι αν κινηθεί, όσο μεγάλη κι αν η προσπάθεια του,δεν πρόκειται ποτέ να το συναντήσει.Δεν φταίει η έλλειψη δύναμης ή επιμονής, φταίει η λανθασμένη κατεύθυνση…γιατί η καρδιά του κόσμου έχει τους δικούς της κανόνες.Ο ήλιος ανατέλλει στην Ανατολή και σβήνει αργά στη Δύση, βάφοντας τον ουρανό με χρώματα που θυμίζουν πως κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια μυστική ομορφιά.Όποιος αναζητά την Δύση κοιτώντας προς την αυγή, είναι καταδικασμένος να συναντά μόνο απογοήτευση.
Ο άνθρωπος γεννιέται με μια βαθιά δίψα.Δίψα για αγάπη,για αλήθεια,για πληρότητα,για νόημα.Μέσα του υπάρχει μια ακατάπαυστη φλόγα που τον σπρώχνει να αναζητά κάτι ανώτερο από την απλή επιβίωση.Κι όμως πολλές φορές μπερδεύει το μονοπάτι.Νομίζει πως η ευτυχία βρίσκεται στην κατοχή, ενώ βρίσκεται στην προσφορά.Νομίζει πως η δύναμη βρίσκεται στην επιβολή, ενώ βρίσκεται στην αυτοκυριαρχία.Νομίζει πως η ελευθερία είναι να μην έχει δεσμούς, ενώ συχνά γεννιέται μέσα από τις πιο ουσιαστικές δεσμεύσεις.
Και τότε αρχίζει το μεγάλο κυνήγι των σκιών.
Τρέχει πίσω από τους τίτλους, αξιώματα και αναγνωρίσεις, πιστεύοντας ότι εκεί θα βρεί ολοκλήρωση.Συσσωρεύει πλούτο, αποκτά δύναμη, κερδίζει θαυμασμό, όμως πολλές φορές όταν μένει μόνος με τον εαυτό του, ακούει μια σιωπηλή φωνή να τον ψιθυρίζει πως κάτι εξακολουθεί να λείπει.Είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να κατέκτησε όσα ονειρεύτηκε, αλλά όχι αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη.
Πόσοι άνθρωποι δεν αναζήτησαν την αγάπη σε πρόσωπα που δεν μπορούσαν να αγαπήσουν;Πόσοι δεν αναζήτησαν την αποδοχή από ανθρώπους που οι ίδιοι δεν αποδέχονταν τον εαυτό τους;Πόσοι δεν περίμεναν την ευτυχία να έρθει από έξω, ενώ εκείνη περίμενε υπομονετικά να γεννηθεί μέσα τους;Όπως ο ταξιδιώτης που ψάχνει τη θάλασσα στην καρδιά της ερήμου, έτσι και ο άνθρωπος συχνά ψάχνει την πηγή σε τόπους άνυδρους.
Η ζωή,όμως, έχει μια αμείλικτη σοφία.Δεν ανταμείβει μόνο την προσπάθεια…. Ανταμείβει την ορθή κατεύθυνση.Δεν αρκεί να προχωράς.Πρέπει να γνωρίζεις προς τα πού.Γιατί η επιμονή σε έναν λανθασμένο δρόμο δεν σε φέρνει πιο κοντά στον προορισμό.. απλά σε απομακρύνει περισσότερο από αυτόν.
Γι’αυτό έρχεται κάποτε η ώρα της περισυλλογής.Η ώρα που ο άνθρωπος σταματά να κοιτά τον δρόμο και αρχίζει να κοιτά τον ορίζοντα.Αναρωτιέται αν οι επιλογές του υπηρετούν πραγματικά τα ονειρά του ή αν υπηρετούν τους φόβους του.Άν οι επιθυμίες του είναι δικές του ή δανεισμένες από τις προσδοκίες των άλλων.Άν η πορεία του οδηγεί στην ελευθερία ή σε ένα καλοστολισμένο αδιέξοδο.
Εκείνη την στιγμή γεννιέται η αληθινή γνώση.Όχι η γνώση των βιβλίων, ούτε η γνώση της εμπειρίας, αλλά η γνώση του εαυτού.Ό άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το σημαντικότερο ταξίδι δεν είναι προς ένα τόπο, αλλά προς την αλήθεια του.Και ότι πολλές φορές χρειάζεται περισσότερο θάρρος για να αλλάξεις κατεύθυνση παρά για να συνεχίσεις να προχωράς.
Το ηλιοβασίλεμα είναι το σύμβολο κάθε βαθιάς ανθρώπινης αναζήτησης.Είναι η σοφία μετά την πλάνη,η γαλήνη μετά την ταραχή,η ολοκλήρωση μετά τον αγώνα.Δεν αποκαλύπτεται σε εκείνον που τρέχει ασταμάτητα, αλλά σε εκείνον που γνωρίζει που να στρέψει το βλέμμα του.Γιατί υπάρχουν αλήθειες που δεν κατακτώνται με τη βία της θέλησης, αλλά με την ταπεινότητα της κατανόησης.
‘’Μην τρέχεις προς Ανατολή, ψάχνοντας το Ηλιοβασίλεμα ‘’.Είναι μια προτροπή να ζείς συνειδητά.Να εξετάζεις τις επιθυμίες σου,να αμφισβητείς τις βεβαιότητές σου και να έχεις το θάρρος να εγκαταλείπεις δρόμους που δεν οδηγούν εκεί όπου ποθεί η ψυχή σου.Είναι μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάμε κυνηγώντας αντικατοπτρισμούς.
Και ίσως, τελικά,η μεγαλύτερη σοφία της ζωής να μην είναι να μάθουμε πως να τρέχουμε γρηγορότερα, αλλά να καταλάβουμε προς ποια κατεύθυνση αξίζει να βαδίζουμε.Διότι ο άνθρωπος δεν χάνεται επειδή δεν βρίσκει τον δρόμο του.Χάνεται όταν επιμένει να ακολουθεί έναν δρόμο που δεν είναι δικός του.
Και τότε, όταν πάψει να κυνηγά το ηλιοβασίλεμα στην Ανατολή και στραφεί προς τον αληθινό του ορίζοντα,θα δεί το φώς να χάνεται αργά μέσα στη γαλήνη του δειλινού.Θα καταλάβει πως αυτό που αναζητούσε χρόνια ολόκληρα δεν βρισκόταν πιο μακριά, αλλά σε μια διαφορετική κατεύθυνση.Και αυτή η ανακάλυψη θα είναι η αρχή της πραγματικής του ελευθερίας.
Γιατί το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου δεν είναι ότι ονειρεύεται.Είναι ότι πολλές φορές αναζητά τα όνειρά του στον λάθος ουρανό.
