Ακούγοντας σε επανεκτέλεση το “Απάνω στην τριανταφυλλιά” και “Το μαργούδι” κάτι “χόρευε” μέσα μου. Σκέφτηκα ότι είναι το γονίδιο της παράδοσης, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα και αν υπάρχει αναρωτήθηκα αν μπορεί να νιώσει έτσι ένα παιδί που μεγάλωσε με άλλα ακούσματα, με πρόσβαση στα κοινωνικά δίκτυα και σε κάθε είδους ηλεκτρονικό μέσο, μιας και στη δική μου παιδική-εφηβική ηλικία δεν είχαμε ούτε ίντερνετ.
Πολλά τα ερεθίσματα, πολλές οι επιρροές. Η νέα γενιά που μεγάλωσε αλλιώς ίσως και να μη φέρει πλέον στα γονίδιά της την παραδοσιακή μουσική. Ακούει τραπ και ραπ και χιπ χοπ και ποπ.
Στην εφηβεία σε διαλέγει η μουσική δεν τη διαλέγεις πριν προλάβεις να καταλάβεις τι σου αρέσει. Επειδή επηρεάζεσαι από την παρέα και είναι λογικό.
Μεγαλώνοντας “μαζεύεις” μουσικές και κρατάς ό,τι σ΄αρέσει. Αν ο παππούς σου έβαζε την Κυριακή το πρωί μετά την εκκλησία δημοτικά ή οι γονείς σου στο αμάξι ροκ, σίγουρα τέτοια βιώματα τα κουβαλάς μαζί σου και σίγουρα μετράει στην κουλτούρα σου.
Αν δε συμβαίνει όμως αυτό τότε τι βιώματα θα σε κάνουν να διαλέξεις τη μουσική σου και να διασκεδάζεις με διαφορετικά είδη;
Η παράδοση σταμάτησε στους “millennials”, δηλαδή αυτούς που μεγάλωσαν στα 80s και 90s; Είναι αυτοί που ακόμη χορεύουν παραδοσιακούς χορούς με συλλόγους και γλεντούν στα πανηγύρια; Και πως αυτό θα συνεχιστεί αν οι μεταγενέστεροι δεν το ενστερνιστούν;..
Ν.Ν.
