Το άκουσμα του ξαφνικού και πρόωρου θανάτου του πρωτοξάδερφού μου Δημήτρη Λιακάκου ήταν πολύ οδυνηρό. Ήταν άνθρωπος ξεχωριστός, έντονα πολιτικοποιημένος, βαθιά καλλιεργημένος, χαμογελαστός πάντα, εξέπεμπε σοφία.
Πέρα από τις αμέτρητες αναμνήσεις, μου ήρθαν στο μυαλό πολλές μας συζητήσεις. Ένα έχω να πω: δύσκολο πολύ να βρεις σήμερα άνθρωπο σαν τον Δημήτρη, να κρέμεσαι από τα χείλη του.
Πηγή fb: Theodoros Theodoulidis
