Χτες από τις πέντε η ώρα το απόγευμα έχω την εξάχρονη κόρη μου στο νοσοκομείο στα επείγοντα της παιδιατρικής με υψηλό πυρετό και κοιλιακό άλγος οι παιδίατροι εξετάσαμε το παιδί και λόγω της κλινικής του εικόνας παρόλο που της κάνανε αιματολογικές εξετάσεις και δεν έδειξαν κάτι ανησυχητικό κρίναμε απαραίτητο να μας παραπέμψουν στους χειρουργούς του νοσοκομείου με σοβαρή ένδειξη σκωληκοειδίτιδας σε εξέλιξη.
Οι χειρουργοί που την εξέτασαν μας είπαν ότι το παιδί θα έπρεπε να διακομισθεί στην παιδοχειρουργική του Γεννηματά στη Θεσσαλονίκη λόγω ότι οι εκεί χειρουργοί δεν αναλαμβάνουν παιδάκια. Στην ερώτηση της γιατρού αν υπάρχει μεταφορικό μέσο της απάντησα ότι δεν υπάρχει γιατί στο σπίτι είχα αλλά τρία παιδιά, να σημειώσω εδώ ότι είμαι πολύτεκνη μάνα με τον σύζυγο να δουλεύει εποχικός εργάτης στην αρχαιολογία, και μου είπε ότι θα κανονίσει να διακομισθεί το παιδί με ασθενοφόρο.
Όλα αυτά να σας πω γίνονται περίπου κατά τις εννιά και μισή με δέκα παρά το βράδυ. Ξανά πηγαίνω το παιδί στους παιδιάτρους όπου μπαίνει ορός και περιμένουμε έντεκα και τέταρτο να φύγουμε. Τελικά όχι μόνο δεν φύγαμε στις έντεκα και τέταρτο αλλά μέχρι της μια και μισή σε ερώτηση μου πότε θα φύγει το παιδί γιατί μέχρι τότε κοιμόταν στις σιδερένιες καρέκλες στην αίθουσα αναμονής των επειγόντων. Μου είπαν ότι δεν γνωρίζουν και ότι υπάρχουν πιο επείγον περιστατικό. Τότε ρώτησα την γιατρό αν μπορεί να μου εγγυηθεί ότι το παιδί δεν είναι επείγον και ότι δεν θα πάθει κάτι τις επόμενες ώρες με τον πυρετό να ανεβαίνει σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα για την ηλικία της. Να σας πω ότι στο Γεννηματά έφτασα τρεις και τέταρτο περίπου με το παιδί να έχει 39,4 πυρετό και χωρίς φαρμακευτική αγωγή μέχρι εκείνη την ώρα για να μην αλλοιωθεί η εικόνα της κοιλιάς της. Και θέλετε να σας πω και με τι φτάσαμε Θεσσαλονίκη; Αφού είδε την πλήρη αδιαφορία των χειρουργών και την ειρωνεία ότι αυτοί θα κρίνουν το πότε θα φύγει και αν πήρα ταξί τους είπα ότι θα πάρω ταξί δεν ήρθαν καν να δουν τελευταία φορά το παιδί και ούτε ήρθαν να βγάλουν τον όρο της . Έτσι και εγώ διακυνδίνεψα την ζωή της κόρης μου μια φορά ακόμα να φύγω από το Μαμάτσειο νοσοκομείο Κοζάνης με τον όρο στο χέρι της μικρής και με ταξί το οποίο μου κόστισε 170€.
Και θέλω μέσω εσάς να ρωτήσω τους εκεί υπεύθυνους ποιος είναι αυτός που καταδικάζει ένα εξάχρονο κοριτσάκι με όχι και τόσο ξεκάθαρη διάγνωση να είναι σχεδόν δώδεκα ώρες σε μια αίθουσα αναμονής χωρίς παρακολούθηση και μετά να ταξιδέψει περί τις δύο ώρες σχεδόν αναίσθητο γιατί το μωρό λόγω του υψηλού πυρετού χανόταν στον ύπνο. Θέλω ο διευθυντής της χειρουργικής και η διοίκηση του νοσοκομείου να μου δώσουν τις απαντήσεις και να τους πω επίσης ότι ποια ήταν αυτή η γιατρός που με υποχρέωσε εμένα μια πολύτεκνη μάνα άνεργη με έναν άντρα συμβασιούχο και αυτή τη στιγμή και αυτός από 1 Οκτωβρίου άνεργος να πάρω την απόφαση να πληρώσω ταξί κοντά στα διακόσια ευρώ για να εξασφαλίσω την νοσηλεία σε άλλο νοσοκομείο της κόρης μου;
Ξέχασα να σας αναφέρω ότι μέχρι την ώρα που έφυγα το ασθενοφόρο είχε έρθει τέσσερις φορές με περιστατικά με την προϋπόθεση να πάρουν την μικρή για Θεσσαλονίκη και οι χειρουργοί το κρατούσαν σταντ μπάι για ένα περιστατικό που αμφιβάλω μέχρι και τώρα που μιλάμε να έχει φύγει από το νοσοκομείο της Κοζάνης.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γιατρούς της παιδιατρικής γιατί έδειξαν αμέριστο ενδιαφέρον από χτες το βράδυ επικοινωνούν μαζί μου τηλεφωνικά για την κατάσταση της μικρής.
Ελευθερία Σώκου
