Την Θρακιώτισσα Αγία από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης, την συγχωριανή μας, την κοντοχωριανή μας, την Αγία των Βαλκανίων, την Αγία της καρδίας μας. Και ενώ η γιορτή της τιμάται με ιδιαίτερη λαμπρότητα απ’ όλους τους Θρακιώτες της Πτολεμαΐδας, είναι ταυτόχρονα και ημέρα μνήμης της θλιβερής επετείου της εκκένωσης της Θράκης και του ξεριζωμού των θρακιωτών από τις πανάρχαιες εστίες τους.
Μοιραία η σκέψη μας ανατρέχει στους Επιβάτες της Αν. Θράκης 98 χρόνια πριν.
13 Οκτωβρίου 1922, παραμονή της γιορτής της Οσίας Παρασκευής. Υπό κανονικές συνθήκες όλα θα ήταν έτοιμα για την Ιερά Πανήγυρη του Ναού της Οσίας και για την υποδοχή εκατοντάδων πιστών από τις γύρω περιοχές (Σηλύβρια, Κερμένη, Τζεντώ, Φανάρι, Δελλιώνες, Ξάστερο, Οικονομειό και άλλες). Δεν υπήρχε χρόνος, ούτε διάθεση για πανηγύρια. Όλοι είναι ανάστατοι και αποκαρδιωμένοι. Μάταια, προσπαθούν να στριμώξουν όλο το βιός τους και τα απαραίτητα για το ταξίδι σε μερικά μπαούλα και μπόγους. Αν είναι δυνατόν!!!
Τελευταίες ώρες στο χωριό. Η απόφαση το λέει ξεκάθαρα, το χωριό όπως και όλη η Θράκη, πρέπει να εκκενωθεί ως τις 15 Οκτωβρίου.
Έμποροι από την Κωνσταντινούπολη, γυροφέρνουν στο χωριό και αγοράζουν σε εξευτελιστικές τιμές, σοδιές, κρασιά και ζωντανά. Πολλοί αντιδρούν στην κοροϊδία και χύνουν τα κρασιά στις αυλές, αφήνουν τα ζωντανά ελεύθερα και σκορπούν τα γεννήματα. Όλοι τρέχουν να προλάβουν. Το καράβι, το Αντώνιος Γιαννουλάτος περιμένει στα ανοιχτά έτοιμο για απόπλου. Πού και πού σφυράει με την μπουρού, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι πρέπει να βιαστούν.
Σάββατο 14 Οκτωβρίου 1922.
Η καμπάνα από το πρωί χτυπά πένθιμα καλώντας τους πιστούς στην λειτουργία για την γιορτή της Οσίας, είναι η τελευταία λειτουργία στην πατρίδα.
Η εκκλησία είναι αστόλιστη και απογυμνωμένη. Όλες οι εικόνες, τα ιερά σκεύη, τα βιβλία, τα τάματα, τα ασημικά, η κολυμπήθρα, τα μανουάλια, τα καντήλια έχουν δοθεί στους χωριανούς για να μεταφερθούν με ασφάλεια στην νέα πατρίδα. Ακόμη και Αγία Τράπεζα αποσυναρμολογήθηκε για να μη βεβηλωθεί από τους άπιστους. Παρέμεινε μόνο ο Παντοκράτορας στην οροφή και μερικές αγιογραφίες στους τοίχους. Ο ιερέας κράτησε τα απαραίτητα για την θεία λειτουργία, μία εικόνα της Παναγίας, μία του Ιησού Χριστού, μια της εορτάζουσας Οσίας Παρασκευής, το Ιερό Ευαγγέλιο, ένα Σταυρό, το δισκοπότηρο και το θυμιατήρι. Όλο το χωριό είναι στην εκκλησία. Η θεία λειτουργία τελειώνει….Το δι΄ευχών ακούγεται ως δεύτε τον τελευταίον ασπασμόν. Τα δάκρυα κυλούν ασυγκράτητα στα πρόσωπα, ακούγονται αναφιλητά. Βάλσαμο τα τελευταία λόγια του ιερέα «Η Οσία είναι κοντά μας και βοηθά το χωριό μας επί αιώνες, το ίδιο θα πράξει και τώρα. ». Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση.
Το καράβι σαλπάρει. Το χωριό όλο και ξεμακραίνει, τα σπίτια όσο παν και μικραίνουν, σε λίγο δεν ξεχωρίζουν. Το μόνο που ξεχωρίζει μέχρι τέλους είναι ο ναός της Οσίας Παρασκευής. Η τελευταία μας εικόνα και η παντοτινή.
Μεγάλη η χάρη της Οσίας μας.
Την ευλογία της να έχουμε.
1922 χρόνος δίσεκτος (που δεν ήταν). Οκτώβριος μήνας ευλογημένος (που ήταν οργισμένος).
Χρόνια μας πολλά.
