Ο άνθρωπος από την αυγή της ιστορίας του βρέθηκε αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα της ζωής.Μπροστά στο άγνωστο ανηφορικό μονοπάτι της στάθηκε εκστατικός, γεμάτος δέος και αγωνία.Σιγά σιγά όμως με πυξίδα την ελπίδα κατάφερε να την καταχτήσει και να θέσει τη σφραγίδα της προσωπικής του αξίας σ’ αυτήν.
Η ζωή του ανθρώπου μοιράζεται ανάμεσα στην ελπίδα και τον φόβο.Ο άνθρωπος από την στιγμή που έρχεται στον κόσμο ατενίζει την ζωή με δέος.Και σ’αυτή την διάρκεια της ιστορικής του πορείας δεν παύει ν’αντιμετωπίζει με φόβο όλα εκείνα που είναι συνυφασμένα με την ουσία του κόσμου, δηλαδή τα μυστήρια της φύσης ,τα απρόοπτα και αναπόφευκτα γεγονότα,τα κοινωνικά δεινά και προβλήματα.Για να μπορέσει όμως να επιβιώσει και να απολύνει τους φόβους και τις αγωνίες του,δεν παύει να ελπίζει.Ελπίζει πως θα καταφέρει να ζήσει όμορφα σ’αυτή τη ζωή και στο τέλος θα δικαιώσει την ύπαρξή του.Με την ελπίδα καταφέρνει να ξεπεράσει τις αντιξοότητες της ζωής με θάρρος και αισιοδοξία.
Ο φόβος είναι έμφυτος.Είναι η φυσική άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού για καθετί το άγνωστο, αμφίβολο και τυχαίο.Προσφέρει σ’αυτόν πολύτιμη υπηρεσία.Τον κρατά άγρυπνο,του δίνει τη δύναμη να παλέψει με τις δυσκολίες,τον προστατεύει από τις κακοτοπιές,τους κινδύνους και τις δυσκολίες.Τον βοηθά να πάρει κατάλληλα μέτρα,να προβλέψει αρκετά γεγονότα του μέλλοντος,να σωθεί από ακαταμάχητους εχθρούς που απειλούν τη ζωή και την ευτυχία του.Ο φόβος κρατάει σε επιφυλακή το πνεύμα, άγρυπνη τη διάνοια, βοηθά τη λειτουργία της σκέψης.Όταν κινείται σε λογικά πλαίσια ικανοποιεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης.
Ο φόβος ως αρχέγονο ένστικτο δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο.Όσο περισσότερο πλουτίζει η ανθρώπινη διάνοια σε γνώσεις και πείρα, αντί να τον αποβάλλει, εξακολουθεί να βασανίζεται απ’αυτόν.Ο μορφωμένος και ο πνευματικά καλλιεργημένος είναι εκείνος που γνωρίζει και προβλέπει τους κινδύνους της ζωής και αξιολογεί τις διάφορες δυσκολίες της, ώστε να μην πέφτει χωρίς περίσκεψη σ’αυτές.Μόνο ο διανοητικά ελλιπής και ο πνευματικά κενός δεν αξιολογεί τις καταστάσεις της ζωής και πέφτει χωρίς φόβο και φρόνηση στους κινδύνους.
Ο φόβος όμως, όταν ο άνθρωπος είναι απελπισμένος με ηθικές δυνάμεις και ψυχικό μεγαλείο,δε γίνεται εμπόδιο στη ζωή του.Ο γενναίος, δηλαδή διαφέρει από τους κοινούς ανθρώπους, γιατί έχει τη δύναμη να σταθμίσει σωστά τους φόβους του και να τους υπερνικήσει με θάρρος , αποφασιστικότητα και αισιοδοξία.Ο δειλός όμως αντίθετα, γίνεται έρμαιο του φόβου του.Δεν μπορεί να τον δαμάσει και να τον κρατήσει περιορισμένο,με αποτέλεσμα να καταδυναστεύεται απ’αυτόν. Ο φόβος τότε ενεργεί αρνητικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του,τον καθιστά δέσμιο των προλήψεων και των δεισιδαιμονιών και συντελεί στην οκνηρία,στην τεμπελιά και στην πνευματική του αποτελμάτωση.Τον οδηγεί στη στασιμότητα,στην αδράνεια και στην οπισθοδρόμηση.Παράλληλα κρατά δέσμια την ψυχή του,δεν την αφήνει να εκφραστεί και να δημιουργήσει ελεύθερα και καταπιέζει το συναισθηματικό κόσμο του ατόμου.
Το αντίστροφο συμβαίνει με την ελπίδα.Πιο εύκολα παραδίδονται στα φτερά της ελπίδας οι πνευματικά ανώριμοι και επιπόλαιοι …ελπίδα χωρίς πράξη και σκέψη.Υπάρχει όμως και ένα ποσοστό ανθρώπων,που εχουν επίγνωση της πραγματικότητας,δεν ελπίζουν αλόγιστα, αλλά σκέφτονται πολύ, εκτιμούν τις καταστάσεις και προχωρούν στη ζωή τους αισιόδοξα, αφού πειστούν πως υπάρχει δυνατότητα να γίνουν τα όνειρα και οι επιδιώξεις τους πραγματικότητα.Αυτοί είναι οι ρεαλιστές της ζωής,που γνωρίζουν τη σκληρή αλήθεια και είναι προσγειωμένοι και φειδωλοί στις ελπίδες τους.
Η ελπίδα παράλληλα με την φρόνηση, ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου και τον βοηθά να αντιμετωπίσει το βάρος της ζωής με αξιοπρέπεια και συνέπεια.Καταφέρνει να ελπίδα οδηγήσει τα βήματά του στην επιτυχία και δίνει νόημα και περιεχόμενο στην ύπαρξή του.Η ελπίδα δίνει δύναμη και κουράγιο στον άνθρωπο και τον οδηγεί στον αγώνα και στη μάχη.Δαμάζει τα εμπόδια,τις δυσκολίες, κάνει αποφασιστικό και δραστήριο τον άνθρωπο,του δίνει θάρρος και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ώστε να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες της ζωής και να νικήσει.
Η ελπίδα δίνει φώς και φτερά στη ψυχή, δίνει σκοπό και αξία στη ζωή και βοηθά τα άτομα να καλυτερέψουν τις συνθήκες της ζωής τους και να διαμορφώσουν όμορφο και φιλικό το κοινωνικό τους περιβάλλον, ώστε να ζήσουν με πνεύμα ομόνοιας και συνεργασίας.
Η ελπίδα και ο φόβος είναι οι δύο άξονες της ψυχής και ορίζουν την ελευθερία του ατόμου.Ο άνθρωπος καταχτά την ελευθερία του μέσα από την δουλεία του φόβου και της ελπίδας και απ’τον αγώνα του να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια που ορίζουν αυτές οι δύο εσωτερικές δυνάμεις.
Η ελπίδα και ο φόβος είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μέσα στο θρησκευτικό βίωμα.Μπροστά στις μεταφυσικές ανησυχίες ο άνθρωπος στέκει γεμάτος δέος και προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει με την βοήθεια της ελπίδας. Αυτή τον βοηθά να πιστέψει σε μία ανώτερη δύναμη,απ’όπου θα αντλήσει το κουράγιο να συνεχίσει τη ζωή.
Η ελπίδα λοιπόν και ο φόβος είναι οι δύο πόλοι ανάμεσα στους οποίους κινείται η ανθρώπινη ύπαρξη.Και οι δύο επιδρούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και καθορίζουν τη στάση του και τη συμπεριφορά του μέσα στη ζωή.
‘’Της λύπης υπάρχει όριο.Του φόβου ποτέ ‘’Βάκων
‘’Δεν υπάρχει πιο ανακουφιστικό αίσθημα από την ελπίδα ‘’Κικέρων
ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ-ΠΟΛΥΞΕΝΗ
