Όταν μια πόλη αλλάζει, χρειάζεται χώρους για να σταθεί.
Χώρους όπου η φωνή γίνεται συλλογική και το βίωμα βρίσκει μορφή.
Μπορεί οι γιορτές να πέρασαν, σε εμάς όμως έμεινε η επίγευση της σύμπραξης στην παράσταση «Τολ Λιπτόλ, ένα εργοστάσιο αλλιώς».
Μιας παράστασης που γεννήθηκε από τη συνάντηση ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών, διαδρομών και αντιλήψεων, οι οποίοι κλήθηκαν να συνυπάρξουν. Να αφουγκραστούν. Να δημιουργήσουν μαζί.
Και τα κατάφεραν, με επιμονή και σκληρή δουλειά, γεμίζοντας την πόλη ενέργεια την περίοδο των Χριστουγέννων.
Στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης πιστεύουμε βαθιά στη δύναμη των συλλογικών διαδικασιών.
Στην αξία της συμμετοχής.
Στη σημασία του να δημιουργούμε μαζί, ακόμη κι όταν οι συνθήκες είναι απαιτητικές ή αβέβαιες.
Τίποτα από όσα ζήσαμε δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη συμβολή των καλλιτεχνών, των συνεργατών, των μουσικών συνόλων, των χορωδών, των θεατρικών εργαστηρίων, των γονέων των παιδιών και όλων όσοι στάθηκαν επί σκηνής ή εργάστηκαν αθόρυβα στο παρασκήνιο.
Η προσφορά τους υπήρξε ουσιαστική, γενναιόδωρη και καθοριστική.
Σε μία μόνο δημοσίευση σίγουρα δεν χωρούν ούτε τα συναισθήματά μας, ούτε όλες οι ευχαριστίες, ούτε οι αναμνήσεις και οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν.
Οφείλουμε όμως ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι έβαλαν ένα μικρό ή μεγαλύτερο λιθαράκι σε αυτή την παράσταση:
Αρχικά, στο Δημοτικό Ωδείο Κοζάνης Δ.Ω.Κ. (Δ.Ω.Κ.) και στον Καλλιτεχνικό Διευθυντή κ. Γιώργο Τζούκα, με τον οποίο ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε αυτή τη δουλειά από τον περασμένο Μάρτιο, βιώνοντας μαζί ολόκληρη τη δημιουργική διαδικασία: τα εμπόδια, τις δυσκολίες, τις αγωνίες, αλλά και τη χαρά του τελικού αποτελέσματος.
Στον μαέστρο και συνθέτη της μουσικής της παράστασης, κ. Χρήστο Κτιστάκη, η μουσική του οποίου μάς μάγεψε και μας συγκίνησε. Απογείωσε την παράσταση και άφησε μια πολύτιμη παρακαταθήκη για την πόλη — ανυπομονούμε να τη μοιραστούμε σύντομα, καθώς πολλοί τη ζητούν.
Πνοή στη μουσική και στην παράσταση έδωσαν τα μουσικά σύνολα του Ωδείου, η Μικτή και η Παιδική Χορωδία, καθώς και οι καθηγητές και οι καθηγήτριες του Δ.Ω.Κ.
Είμαστε ευγνώμονες για τη συνάντηση και τη συνεργασία με αυτούς τους ανθρώπους της πόλης που φωτίζουν τις ζωές μας με τις φωνές, τις νότες και τη δυναμική τους.
Θερμές ευχαριστίες στους [nomades artcore], την καλλιτεχνική κολεκτίβα που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε αυτό το εγχείρημα και του έδωσε ζωή μέσα από τα κείμενα, τους στίχους, τα σκηνικά, τα κοστούμια, τις ιδέες, τις πρόβες και την οργάνωση.
Γιάννη Σιούτη (κείμενο – σκηνοθεσία), Πέτρο Ρούσσο (σκηνοθεσία), Μαρία Καραθάνου (σκηνικά – κοστούμια), Ζωή Δρακοπούλου (οργάνωση παραγωγής), σας ευχαριστούμε από καρδιάς.
Πολλά ευχαριστώ στους δύο σημαντικούς συντελεστές, τον Άγγελο Γουναρά στον φωτισμό και τον Κωστή Εμμανουηλίδη στο video mapping, που έκαναν την παράσταση ακόμη πιο εντυπωσιακή και ξεχωριστή.</
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Βίκυ Κυριακουλάκου, που με τρυφερότητα και αφοσίωση έγινε ένα με τους ανθρώπους της πόλης και έδινε σε κάθε παράσταση τον καλύτερό της εαυτό.
Ευχαριστούμε θερμά και τους χορηγούς μας, τα ΚΤΕΛ Κοζάνης και τον πρόεδρό τους κ. Νίκο Μπατσίλα, καθώς και το ζαχαροπλαστείο Ρωξάνη.
Ευχαριστούμε, τέλος, όλο το προσωπικό του θεάτρου: τους τεχνικούς μας, το διοικητικό προσωπικό και τους ανθρώπους της καθαριότητας.
Και ένα πολύ πολύ πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες των Θεατρικών μας Εργαστηρίων που υποστήριξαν την ιδέα της συμμετοχής των Εργαστηρίων στην παράσταση, και το έκαναν με τον καλύτερο τρόπο.
Άλλοι/ες πιο έμπειροι/ες, άλλοι/ες για πρώτη φορά επί σκηνής, όλοι/ες όμως με την ίδια σπίθα, την ίδια λαχτάρα για συμμετοχή, μοίρασμα και προσφορά.
Ιδιαίτερα οι έφηβοι και οι έφηβες των τμημάτων μας, που μαζί με την Παιδική Χορωδία του Δ.Ω.Κ. χάρισαν σε όλους χαρά, συγκίνηση και ελπίδα!
Για έναν τόπο που αλλάζει.
Για έναν τόπο που μπορεί να προτείνει —και να διεκδικήσει— όσα του αξίζουν…
Γιατί “θέλει φόρα το κορμί για τα πετάξει”…
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
