Το άρθρο αυτό δεν γράφεται για να αναμοχλεύσει τον πόνο.Γράφεται για να κρατήσει άσβεστη τη μνήμη.Είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε όλους εκείνους που στάθηκαν στη πρώτη γραμμή της μάχης με τις φλόγες και δεν επέστρεψαν ποτέ.Σε πυροσβέστες, χειριστές εναέριων μέσων, εθελοντές και σε κάθε άνθρωπο που έδωσε τη ζωή του υπηρετώντας το καθήκον,με μοναδικό όπλο το θάρρος,την αυταπάρνηση και την αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μέτρησαν ποτέ στη ζωή τους με βάση την ασφάλεια, αλλά με βάση το καθήκον.Άνθρωποι που όταν οι άλλοι έτρεχαν να σωθούν, εκείνοι έτρεχαν προς τις φλόγες.Δεν αναζήτησαν τη δόξα, ούτε περίμεναν το χειροκρότημα.Έκαναν απλώς αυτό που η συνείδησή τους επέβαλε να προστατεύσουν τον άνθρωπο,τη φύση,την πατρίδα.
Οι πυρκαγιές αφήνουν πίσω τους καμένη γή, στάχτες και σιωπή.Μα κάποιες φορές παίρνουν μαζί τους και τους γενναιότερους.Πυροσβέστες, εθελοντές, χειριστές αεροσκαφών, μέλη σωστικών συνεργείων.Ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στη μανία της φωτιάς, γνωρίζοντας ότι κάθε αποστολή μπορούσε να είναι η τελευταία τους.
Δεν είναι υπεράνθρωποι.Είχαν οικογένειες που τους περίμεναν, φίλους που τους αγαπούσαν, όνειρα που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν.Κι όμως,κάθε φορά που ακουγόταν το κάλεσμα της ανάγκης, έμπαιναν στα οχήματα,απογειώνονταν με τα εναέρια μέσα και έφευγαν για εκεί όπου τους χρειαζόταν η κοινωνία.
Ο αγώνας τους δεν ήταν μόνο απέναντι στις φλόγες.Ήταν απέναντι στο χρόνο,στον καπνό,στους ισχυρούς ανέμους,στην εξάντληση και στον διαρκή κίνδυνο.Ήταν ένας αγώνας που απαιτούσε ψυχραιμία, αυταπάρνηση και πίστη ότι ακόμη και μέσα στην καταστροφή μπορεί να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή, ένα σπίτι, ένα δάσος,μια ελπίδα.
Όσοι έπεσαν εν ώρα καθήκοντος δεν χάθηκαν μέσα στις φλόγες.Πέρασαν στην ιστορία της προσφοράς.Έγιναν σύμβολα ευθύνης, αξιοπρέπειας και ανιδιοτελούς αγάπης προς τον συνάνθρωπο.Η θυσία τους υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα, ακόμη και την ίδια τους τη ζωή,για να ζήσουν οι υπόλοιποι.
Κάθε καμένη πλαγιά, κάθε δάσος που προσπαθεί να ξαναγεννηθεί, κάθε σπίτι που σώθηκε την τελευταία στιγμή, κουβαλά ένα κομμάτι από τον δικό τους αγώνα…..και κάθε σειρήνα πυροσβεστικού οχήματος ή κάθε ελικόπτερο που σηκώνεται στον ουρανό θυμίζει ότι κάποιοι συνεχίζουν το έργο εκείνων που δεν επέστρεψαν ποτέ.
Η μνήμη τους δεν πρέπει να περιορίζεται σε λίγες στιγμές συγκίνησης ή σε μια επέτειο.Οφείλει να γίνεται σεβασμός, ευγνωμοσύνη και υπόσχεση ότι η προσφορά τους δεν θα ξεχαστεί.Γιατί η μεγαλύτερη τιμή προς τους πεσόντες δεν είναι μόνο τα λόγια, αλλά η διατήρηση της μνήμης τους ζωντανής στις επόμενες γενιές.
Δεν έφυγαν.Έμειναν στις στολές που συνεχίζουν να φοριούνται με περηφάνια,Έμειναν στις μηχανές των πυροσβεστικών οχημάτων,στον βόμβο των ελικοπτέρων και των αεροσκαφών που απογειώνονται για ακόμη μία δύσκολη αποστολή.Έμειναν στα βλέμματα των συναδέλφων τους ,που συνεχίζουν τον αγώνα με την ίδια αποφασιστικότητα και το ίδιο αίσθημα ευθύνης.
Και όσο δεν υπάρχουν άνθρωποι που θα επιλέγουν να υπηρετούν τον συνάνθρωπο με αυταπάρνηση,οι ήρωες αυτοί δεν θα λείπουν ποτέ πραγματικά.Θα βρίσκονται εκεί όπου η φωτιά συναντά το θάρρος, εκεί όπου ο φόβος νικιέται από το καθήκον, εκεί όπου η ανθρώπινη ψυχή αποδεικνύει το πραγματικό της μεγαλείο.
Δεν έφυγαν….Έμειναν για πάντα στη πρώτη γραμμή.Στη γραμμή του καθήκοντος.Στη γραμμή της θυσίας.Στη γραμμή της μνήμης.Και , πάνω απ’όλα στις καρδιές όλων όσοι γνωρίζουν ότι η ελευθερία,η ασφάλεια και η ελπίδα έχουν πολλές φορές το τίμημα της ύψιστης προσφοράς.
ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ -ΠΟΛΥΞΕΝΗ
