Το πέτρινο γεφύρι στον Σαραντάπορο στα μαστοροχώρια της Κόνιτσας, το μοναδικό που σώζεται σ΄ όλο το μήκος του ποταμού, το σχεδίασα ένα απόγευμα του Αυγούστου το 2007 σ΄ ένα μικρό μπλοκ που πάντα κουβαλούσα μαζί μου. Το άφησα στην άκρη με την προϋπόθεση ότι θα το έφτιαχνα με μελάνη σε μεγαλύτερη επιφάνεια. Αυτό έγινε το 2008 αφού επισκέφτηκα ξανά το γεφύρι. Η αρχιτεκτονική του πάντα με γοήτευε όπως και το τοπίο όπου είναι ενταγμένο καθώς η ιστορία και θρύλος για τη αφορμή του χτισίματος του. Το 2020 δημοσιεύτηκε μαζί με άλλα 29 έργα μου στην τετραμηναία περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης ΄΄Καρυοθραυστις’’ τεύχος 5 .
Το 2020 μετά την γνωριμία μου με το Γιώργο Κοτολούλη και το θαυμαστό ΄΄Ταμπούρι΄΄ το έδωσα στον Γιώργο, ο οποίος το κορνίζωσε και το ανάρτησε στο χώρο του καφενείου.
Την ίδια χρονιά στο 27ο τεύχος του περιοδικού «Τα Καντσιώτικα» που εκδίδει η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΔΡΟΣΟΠΗΓΙΩΤΩΝ ΔΗΜΟΥ ΚΟΝΙΤΣΑΣ φιλοξενεί το έργο μου στο εξώφυλλο του περιοδικού.
Η αδελφότητα Δροσοπηγιωτών Κόνιτσας στο ημερολόγιο του 2023 για το εξώφυλλο επέλεξαν το πέτρινο γεφύρι του Κάντσικου ή της Ζέρμας και τους ευχαριστώ πολύ.
31-1-2022
Στο τελείωμα του Γενάρη ήρθε στα χέρια μου ένα βιβλίο που το περίμενα πως και πως. Πρόκειται για το βιβλίο ‘’ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΓΕΦΥΡΟΠΟΙΙΑ ήτοι το χτίσιμο ενός πετρογέφυρου’’ του αείμνηστου σπουδαίου αρχιτέκτονα μαστρ΄ Αργύρη Πετρονώτη, συνοδευόμενο και από μια ευχαριστήρια επιστολή του μαστρ’ Αργύρη. Ο μαστρ’ Αργύρης επέλεξε το δικό μου έργο ‘’γεφύρι της Ζέρμας-Κάντσικου’’ για το εξώφυλλο του βιβλίου του.
Θυμάμαι ότι τον ευχαρίστησα και τηλεφωνικά την ίδια μέρα και πολύ το χάρηκε! Ναναι καλά ψυχούλα του, η αρχιτεκτονική και ιδιαίτερα η παραδοσιακή του οφείλουν πάρα πολλά!
Για αυτή την πορεία του έργου μου στέλνω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον εξαίρετο φίλο μου Γιώργο Κουτουλούλη.
Πληροφορίες για την ιστορία του θα βρείτε στο εξάτομο έργο του Σπύρου Μαντά ‘’Γεφυροποιία της Πίνδου’’ και στα ‘’Θολογύριστα γεφύρια της Κόνιτσας’’ του Θωμά Ζιώγα.
