Σπάνια βλέπεις ένα σύγχρονο νέο στο γήπεδο. Τις περισσότερες φορές, ή θα είμαστε στα κινητά μας ή στα βιβλία μας, διαβάζοντας για εξεταστική. Για αυτό, πάντα θαύμαζα τους αθλητές. Πάντα θαύμαζα την πειθαρχία με την οποία πήγαιναν κάθε μέρα στην προπόνηση. Χαιρόμουν με τη χαρά τους όταν γυρνούσαν από αγώνες με μετάλλια.
Ίσως γιατί εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ να είμαι συνεπής με ένα άθλημα. Ξεκινούσα με ενθουσιασμό, αλλά μόλις ερχόταν ο πρώτος πόνος, η πρώτη δυσκολία, τα παρατούσα. Εκείνοι όμως συνέχιζαν. Ξυπνούσαν νωρίς, ακολουθούσαν διατροφή, δούλευαν πάνω στο σώμα και στο μυαλό τους. Δεν τους ένοιαζε που έξω έβρεχε ή που είχαν διαγώνισμα την επόμενη μέρα. Το γήπεδο ήταν το δικό τους σχολείο — εκεί μάθαιναν την υπομονή, την επιμονή, τη συνεργασία.
Καμιά φορά, αναρωτιέμαι πώς θα ήμουν σήμερα αν είχα μείνει σε εκείνα τα μαθήματα μπάσκετ ή αν είχα πάρει πιο σοβαρά τη ρυθμική γυμναστική. Όχι για να γίνω πρωταθλητής, αλλά για να μάθω να επιμένω. Στον αθλητισμό δεν είναι όλοι νικητές, αλλά όλοι κερδίζουν κάτι: χαρακτήρα.
Τώρα που μεγαλώνουμε και οι ρυθμοί μας γίνονται πιο αγχώδεις, καταλαβαίνω πως η αθλητική παιδεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα. Για να μάθουμε να χάνουμε και να ξανασηκωνόμαστε, να παίζουμε ομαδικά, να διεκδικούμε. Οι αθλητές δεν είναι μόνο οι πιο γυμνασμένοι ανάμεσά μας — είναι συχνά και οι πιο συνειδητοποιημένοι.
Γι’ αυτό κάθε φορά που περνάω έξω από ένα γήπεδο και βλέπω κάποιον να προπονείται, ακόμη και μόνος, νιώθω έναν σεβασμό που δύσκολα περιγράφεται. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που θέλει όλα να γίνονται γρήγορα και εύκολα, εκείνος διάλεξε τον δύσκολο δρόμο. Και αυτό, όσο κι αν δεν φαίνεται πάντα, είναι μια βαθιά πράξη γενναιότητας.
