Χθες, κατά την επίσκεψη μου στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα στον Μπούρινο, μετά λύπης διαπίστωσα πλήθος φθορών. Κατ’ αρχάς, ο δρόμος, που οδηγεί στο μουσείο, έχει διάσπαρτες λακούβες και κατολισθήσεις. Πολλές προτομές του μουσείου έχουν μαυρίσει με τον καιρό. Εξάλλου, στον λόφο, απέναντι από το μουσείο, οι δύο αετοί, που κοσμούν τον ανδριάντα του Μακεδονομάχου στα πλευρά του, έχουν σπάσει, ο ένας από αυτούς καταστράφηκε εντελώς. Στον ίδιο λόφο, ψηλότερα, το άγαλμα της Ελευθερίας έχει πνιγεί στη βλάστηση, το μονοπάτι, που οδηγεί εκεί, είναι αποκλεισμένο.
Είναι αναμενόμενο ένα μουσείο, σε σημαντικό βαθμό υπαίθριο, να είναι εκτεθειμένο στα φυσικά φαινόμενα. Άλλωστε, βρίσκεται σε απομονωμένη ορεινή τοποθεσία. Ωστόσο, η πρόκληση και το στοίχημα είναι, παρά τις πολλές αντιξοότητες, το μουσείο να διατηρείται σε καλή κατάσταση και ζωντανό.
Ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών, κάνει, φαντάζομαι, το καλύτερο δυνατόν για την ανάδειξη του μουσείου με τον ετήσιο εορτασμό του Μακεδονικού Αγώνα. Πέραν τούτου, όμως, το μουσείο αυτό είναι ένα διαμάντι αναξιοποίητο και μοιραία, όσο μένει αναξιοποίητο, ευάλωτο στην καταστροφή.
Το μουσείο μπορεί να αξιοποιηθεί με πολλαπλούς τρόπους. Αξίζει, όλα τα σχολεία της περιοχής να το επισκεφτούν. Προσφέρεται, επίσης, για μικρές πεζοπορικές διαδρομές η γύρω περιοχή. Αν δεν κάνω λάθος, διαθέτει ξενώνες και μπορεί να φιλοξενήσει ομιλίες και συνέδρια.
Ας αναλάβουν, λοιπόν, δράση οι αρμόδιοι και να εκμεταλλευθούν τις ήδη υπάρχουσες υποδομές του μουσείου!
