Η ζωή, όσο κι αν μας αρέσει να πιστεύουμε πως έχουμε άπλετο χρόνο, κάποια στιγμή μας αποδεικνύει το αντίθετο.Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ειπωθούν, άνθρωποι που πρέπει να αγκαλιαστούν, αποφάσεις που πρέπει να παρθούν και όνειρα που πρέπει να τολμηθούν.Και συνήθως υπάρχουν μόνο δύο χρόνοι για όλα αυτά:το τώρα και το πολύ αργά.

Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να μας ξεγελά.Μας κάνει να πιστεύουμε πως ο χρόνος είναι ατελείωτος.Πως θα υπάρχει πάντα ένα αύριο για όσα δεν κάναμε σήμερα,μια άλλη ευκαιρία για όσα αναβάλαμε,μια στιγμή πιο κατάλληλη για όσα φοβηθήκαμε να τολμήσουμε.Και ετσι περνούν οι μέρες…. και μέσα σε αυτή τη διαρκή αναβολή ξεχνάμε κάτι πολύ απλό…ο χρόνος δεν περιμένει να είμαστε έτοιμοι.

Το ‘αργότερα’ είναι ίσως η πιο ύπουλη λέξη της ζωής.Μας καθησυχάζει,μας επιτρέπει να αναβάλλουμε,να αφήνουμε για αύριο όσα φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε σήμερα.Λέμε ‘θα προλάβω ‘..’θα το πώ κάποια στιγμή ‘..’θα πάω όταν έχω χρόνο ‘..’θα αλλάξω όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν ‘.Κι έτσι χωρίς να το καταλάβουμε το αύριο γίνεται χθές.

Κάποτε όμως έρχεται εκείνη η στιγμή που το ‘θα ‘δεν έχει πια θέση.Ένας άνθρωπος μπορεί να φύγει.Μια ευκαιρία μπορεί να χαθεί.Μια σχέση μπορεί να τελειώσει.Η υγεία ,ο χρόνος,οι αντοχές και οι περιστάσεις μπορεί να αλλάξουν.Και τότε καταλαβαίνουμε πως δεν ήταν η ζωή που δεν μας έδωσε χρόνο…ήταν εμείς που πιστέψαμε πως ο χρόνος μας χρωστάει.

Το ‘τώρα’δεν σημαίνει πως πρέπει να ζούμε απερίσκεπτα ή να παίρνουνε βιαστικές αποφάσεις.Σημαίνει να μην αφήνουμε διαρκώς τη ζωή σε αναμονή.Να λέμε ‘σ’αγαπώ’ όταν το αισθανόμαστε.Να ζητάμε συγνώμη όταν χρειάζεται.Να απομακρυνόμαστε από ότι μας πληγώνει.Να κυνηγάμε ένα όνειρο, ακόμη κι αν το πρώτο βήμα είναι μικρό.Να δίνουμε αξία στους ανθρώπους και στις στιγμές που έχουμε σήμερα.

Γιατί τελικά,το πιο οδυνηρό ‘πολύ αργά ‘δεν είναι αυτό που μας βρίσκει όταν δεν προλάβαμε να κάνουμε τα πάντα .Είναι εκείνο που μας βρίσκει όταν συνειδητοποιούμε πως είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι σημαντικό και απλώς το αναβάλαμε.

Η ζωή δεν μας υπόσχεται δεύτερη ευκαιρία για κάθε πράγμα.Γι’αυτό ίσως το πιο σοφό που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάψουμε να θεωρούμε το αύριο δεδομένο.Να κοιτάξουμε αυτό που έχουμε μπροστά μας και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας:’Άν όχι τώρα πότε;’.

Γιατί, κάποια στιγμή το ‘αργότερα’τελειώνει.Και τότε μένουν μόνο δύο χρόνοι..το τώρα είχαμε και το πολύ αργά που ήρθε.Η ζωή δεν μας ζητά να είμαστε αλάνθαστοι.Μας ζητά να είμαστε παρόντες.Και ίσως, όταν κάποτε κοιτάξουμε πίσω,να μη μετανιώσουμε τόσο για εκείνα που δεν αποκτήσαμε, όσο για εκείνα που δεν τολμήσαμε όταν μπορούσαμε.

Γι’αυτό όταν κάτι έχει πραγματική αξία,ας μην το αφήνουμε για αύριο.Το αύριο είναι μια υπόσχεση που κανείς δεν μας έχει υπογράψει.

Κάν’το τώρα.Πές το τώρα.Αγάπησε τώρα.Ζήσε τώρα.

Γιατί η ζωή, τελικά, έχει μόνο δύο χρόνους…το τώρα και το πολύ αργά.

ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ -ΠΟΛΥΞΕΝΗ