Φέτος, την Κυριακή των Βαΐων, η Αίθουσα Τέχνης φιλοξένησε μια διαφορετική συναυλία. Διαφορετική όχι μόνο ως προς το καλλιτεχνικό της περιεχόμενο, αλλά κυρίως ως προς τον σκοπό. Η συναυλία ήταν μια συνδιοργάνωση του Δημοτικού Ωδείου Κοζάνης και του συλλόγου «Ήρωες της BPAN», με στόχο τη στήριξη του έργου του συλλόγου και την ενίσχυση της έρευνας που γίνεται σε διεθνές επίπεδο για τη σπάνια ασθένεια.
Οι προετοιμασίες για τη διοργάνωση ξεκίνησαν τον περασμένο Νοέμβριο. Τότε, όμως, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τον αντίκτυπο που θα είχε η συναυλία· δεν ήμασταν καν σίγουροι αν θα έπρεπε να παρουσιαστεί στην Αίθουσα Τέχνης ή σε μικρότερο χώρο. Όλοι μας, βέβαια, είχαμε εμπιστοσύνη στην καλλιτεχνική ομάδα του Ωδείου. Έχουμε δει τόσα πολλά από αυτή την ομάδα, που γνωρίζουμε πως κάθε φορά ξεπερνά τις προσδοκίες μας.
Οι ανησυχίες μας έσβησαν όταν, σχεδόν μία εβδομάδα πριν από τη συναυλία, τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν. Και κάπου εκεί άρχισαν νέες προκλήσεις. Υπήρχε πολύς κόσμος που ήθελε να έρθει — το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο — όμως δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις. Θα ήταν κρίμα να μείνει κόσμος εκτός. Παράλληλα, όλοι γνωρίζαμε ότι είχε γίνει εξαιρετική προετοιμασία, τόσο από το Ωδείο όσο και από τη σχολική χορωδία. Έπρεπε να γίνει κάτι…
Η αίθουσα ήταν διαθέσιμη και νωρίτερα, οπότε διατυπώθηκε η πρόταση να πραγματοποιηθεί μια δεύτερη συναυλία — μια πρόταση που συνοδεύτηκε από αρκετή ανησυχία και πολλούς ενδοιασμούς. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν το γεγονός ότι στη συναυλία συμμετείχαν και 60 μαθητές δημοτικού σχολείου, χωρίς εμπειρία από εμφανίσεις, οι οποίοι θα έπρεπε να αφιερώσουν πολλές ώρες στο εγχείρημα. Μετά από σκέψεις, συζητήσεις, υποχωρήσεις και τηλεφωνήματα πάρθηκε η απόφαση. Το πνεύμα του εθελοντισμού και της προσφοράς κυριάρχησε, και οι δυσκολίες ξεπεράστηκαν.
Όλη η αίθουσα γέμισε από τους γλυκούς ήχους των βιολιών και της ορχήστρας, που συνόδευαν την ερμηνεία της χορωδίας και ανέδεικνυαν την ομορφιά των ύμνων του Πάσχα: Ο Ακάθιστος Ύμνος, «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου», «Αι Γενεαί Πάσαι». Ακόμη και η σειρά του προγράμματος δεν ήταν τυχαία· συμβάδιζε με την πορεία του Θείου Δράματος και οδηγούσε στην κορύφωση — στη Σταύρωση — και, τελικά, στην Ανάσταση. Το χειροκρότημα του κοινού φαινόταν να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή επιβράβευση της καλλιτεχνικής αρτιότητας. Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο ενός διακεκριμένου καλεσμένου: «Η Εκκλησία ήταν εδώ σήμερα — αυτό είναι η Εκκλησία!»
Η προσπάθεια δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς τη στήριξη ανθρώπων και φορέων που επέλεξαν να βοηθήσουν. Η συμμετοχή των μουσικών, των εκπαιδευτικών, των εθελοντών, των γονέων, των χορηγών, καθώς και όλων όσων εργάστηκαν πριν, πίσω αλλά και πάνω στη σκηνή, υπήρξε καθοριστική. Κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη συνέβαλε ουσιαστικά στο τελικό αποτέλεσμα.
Μία ιδιαίτερη αναφορά στον Δήμο Κοζάνης, ο οποίος, ξεπερνώντας τα στενά όρια ενός αυστηρά θεσμικού ρόλου, και τιμώντας την παράδοση της τοπικής αυτοδιοίκησης της Κοζάνης που τη θέλει να είναι κοντά και δίπλα στους δημότες, στάθηκε ενεργά αρωγός. Με την παραχώρηση υποδομών, την κινητοποίηση ανθρώπινου δυναμικού και, κυρίως, με μία στάση ουσιαστικής συνεργασίας, απέδειξε πως οι θεσμοί μπορούν να λειτουργούν με ευαισθησία και κοινωνική συνείδηση, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.
Ως «Ήρωες της BPAN», μιας επιτροπής γονέων που δίνει έναν καθημερινό αγώνα για την έρευνα μιας σπάνιας πάθησης, αισθανόμαστε πραγματικά τυχεροί. Και αυτό γιατί είμαστε μέλη μιας τοπικής κοινωνίας που συμμετέχει και συνεισφέρει ουσιαστικά. Όχι μόνο μέσα από τα ηλεκτρονικά μέσα, αλλά με τη φυσική της παρουσία — με μια χειραψία, ένα «μπράβο» και έναν καλό λόγο.
Αισθανόμαστε επίσης τυχεροί γιατί, από όσο γνωρίζουμε, σε άλλες χώρες οι δημοτικές και τοπικές αρχές δεν θα ήταν το ίδιο πρόθυμες να έρθουν τόσο κοντά στην πραγματική κοινωνία, στους δημότες, και να διαθέσουν χρόνο και μέσα για την υποστήριξη ενός τέτοιου σκοπού — ενός σκοπού που αφορά την υγεία και τη ζωή ενός μικρού μέρους της κοινωνίας μας — των ανθρώπων που ζουν με μία σπάνια πάθηση.
Τη συναυλία παρακολούθησαν περίπου 800 θεατές με φυσική παρουσία. Στο live streaming παρακολουθούσαν σταθερά περίπου 100 θεατές και έφτασε τα 2000 views στο youtube. Πιστεύουμε ότι άφησε πίσω της κάτι πολύ περισσότερο από ένα καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Άφησε την αίσθηση ότι, όταν υπάρχει κοινό όραμα, συνεργασία και πίστη, μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι που ξεπερνά τις δυνατότητες του καθενός ξεχωριστά.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό: ότι μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες η ελπίδα χτίζεται!
Ευγνώμων για τη συμμετοχή και την αγάπη σας,
Μιχάλης Κουζιάκης | Σύλλογος «Ήρωες της BPAN»
