Μαιρη Κεσκιλιδου: Από το πρωί ομάδες παιδιών στο Εμπόριο περιδιαβαίνουν το χωριό χτυπώντας ρυθμικά πλαστικά δοχεία, διαιωνίζοντας έτσι το έθιμο “Πουκνι που πουκνι Λαζαρκιτεs” χωρίς ωστόσο να υπάρχουν στοιχεία για την ταυτότητα του. Την ίδια στιγμή, τα κορίτσια συζητούν και επιλέγουν το, η, τα, σπίτια όπου θα περάσουν παρέα το βράδυ.
Οι έφηβοι που “κατασκοπεύουν” τις κινήσεις τους, κι αφού εντοπίσουν το, η, τα καταλύματα, συγκεντρωνουν τενεκέδες και πλαστικά μπιτόνια, και με ένα ξύλο, τα χτυπούν δυνατά για να κάνουν θόρυβο, προκαλώντας την αντίδραση των κοριτσιών.
“Επιστρατευονται” οικιακά σκέύη γεμάτα με νερό που καταβρέχουν τους “κανταδόρους” για να απαλλαγούν, δήθεν, από τον ενοχλητικό ήχο και τις φωνές τους, με το ιδιότυπο “φλέρτ” να συνεχίζεται μέχρι αργά. Αύριο με τα ανθοστόλιστα καλαθάκια τους θα βγουν στις γειτονιές και θα ψάλλουν, απο σπίτι σε σπίτι, τα κάλαντα του Λαζάρου.
