Δεν χρειάζεται πάντα να πείς τη δική σου πλευρά.Όχι γιατί δεν έχεις δίκιο, αλλά γιατί η αλήθεια δεν αντέχει να στριμώχνεται σε λόγια που επαναλαμβάνονται χωρίς να ακούγονται.Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο έντιμη από χίλιες εξηγήσεις, γιατί κουβαλά μέσα της την αξιοπρέπεια της υπομονής.Ο χρόνος αργά αλλά δίκαια, αποκαλύπτει όσο εσύ κουράστηκες να υπερασπίζεσαι.Φέρνει στην επιφάνεια πράξεις, προθέσεις και αλήθειες που δεν χρειάζονται.Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν έχασες τίποτα σωπαίνοντας απλώς εμπιστεύτηκες τη δικαιοσύνη του χρόνου να μιλήσει για σένα, εκεί που τα λόγια δεν έφταναν πιά.
Δεν είναι απαραίτητο πάντα να πείς την δική σου πλευρά.Υπάρχουν φορές που όσο κι αν μιλήσεις,τα λόγια δεν βρίσκουν χώρο να ριζώσουν.Όχι επειδή η αλήθεια σου είναι αδύναμη, αλλά επειδή οι άνθρωποι δεν είναι πάντα έτοιμοι να την δεχτούν.Κάθε εξήγηση που επαναλαμβάνεται χάνει κάτι από το βάρος της και κάθε προσπάθεια να αποδείξεις ποιος είσαι,σε απομακρύνει λίγο περισσότερο από τον εαυτό σου.Έτσι μαθαίνεις πως η σιωπή δεν είναι παραίτηση, αλλά επιλογή.
Ο χρόνος γίνεται ο πιο αξιόπιστος μάρτυρας.Δεν βιάζεται,δεν παίρνει θέση,δεν φωνάζει.Παρατηρεί….Αφήνει τις πράξεις να ξεδιπλωθούν και τους ανθρώπους να αποκαλυφθούν μέσα από τη συνέπεια ή τις αντιφάσεις τους.Όσα δεν άντεχες πιά να εξηγείς, εκείνος τα βάζει στη σωστή τους διάσταση, χωρίς ένταση και χωρίς δικαιολογίες.Και όταν έρθει η στιγμή,η αλήθεια στέκεται μόνη της καθαρή και αμφισβητήσιμη.
Τότε συνειδητοποιείς πως δεν ήταν δική σου ευθύνη να πείσεις, αλλά να παραμείνεις αληθινός.Να συνεχίσεις τον δρόμο σου χωρίς να κουβαλάς την ανάγκη της αποδοχής ή της δικαίωσης.Γιατί όταν έχει ουσία αντέχει στον χρόνο και ότι είναι ψεύτικο φθείρεται μέσα του.Και κάπως έτσι, χωρίς να μιλήσεις άλλο, έχει ειπωθεί ότι πραγματικά έπρεπε να ακουστεί.
Δεν χρειάζεται πάντα να πείς την δική σου πλευρά…. Γιατί δεν είναι όλες οι αλήθειες φτιαγμένες για να ειπωθούν τη στιγμή που πονάνε.Υπάρχουν σιωπές που δεν γεννιούνται από αδυναμία, αλλά από επίγνωση.Από την κατανόηση πως όταν εξηγείς ξανά και ξανά δεν υπερασπίζεσαι την αλήθεια σου…την εξαντλείς.Και κάπου εκεί έρχεται η κούραση …όχι του σώματος, αλλά της ψυχής…που αρνείται πιά να απολογείται για όσα είναι αυτονόητα.
Ο χρόνος, αργός αλλά δίκαιος, έναν ρόλο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να παίξει.Δεν μπαίνει σε αντιπαραθέσεις,δεν παίρνει μέρος σε παρεξηγήσεις.Αφήνει τα γεγονότα να ωριμάσουν και τις μάσκες να πέσουν μόνες τους.Όσα δεν άντεχες να εξηγήσεις, εκείνος τα μετατρέπει σε εμπειρία,σε απόδειξη,σε καθρέπτη.Και μέσα σ’αυτόν τον καθρέφτη,ο καθένας βλέπει τελικά όχι αυτό που του είπες, αλλά αυτό που ο ίδιος είναι.
Η σιωπή σου γίνεται τότε στάση ..Δεν ζητάς δικαίωση,δεν κυνηγάς την κατανόηση εκεί που δεν μπορεί να υπάρξει.Επιλέγεις να προχωρήσεις, αφήνοντας πίσω την ανάγκη να σε πιστέψουν όλοι.Γιατί μαθαίνεις πως η αλήθεια δεν χρειάζεται υπερασπιστές όταν δεν είναι καθαρή.Χρειάζεται μόνο χρόνο.
Και όσο ο χρόνος περνά, εσύ ελαφραίνεις.Αποδεσμεύεσαι από το βάρος της εξήγησης, από την αγωνία της αποδοχής . Καταλαβαίνεις πως κάποιοι άνθρωποι θα σε καταλάβουν αργά…κάποιοι ποτέ….Και αυτό είναι εντάξει.Γιατί στο τέλος εκείνο που μετρά δεν είναι ποιός άκουσε την πλευρά σου, αλλά ποιός άντεξε να δεί την αλήθεια όταν πιά δεν ειπώθηκε με λόγια, αλλά με ζωή.
Στη ζωή συχνά αισθανόμαστε την ανάγκη να εξηγήσουμε,να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας,να αποδείξουμε ότι η δική μας πλευρά της ιστορίας είναι η σωστή.Θέλουμε να ακουστεί η αλήθεια μας,να κατανοήσουν οι άλλοι τις προθέσεις και τα συναισθήματά μας.Όμως δεν είναι πάντα απαραίτητο να μιλήσουμε.Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια κουράζονται,οι εξηγήσεις χάνουν τη δύναμή τους και οι άνθρωποι γύρω μας δεν είναι έτοιμοι ή δεν θέλουν να ακούσουν.
Σε αυτές τις στιγμές,ο χρόνος γίνεται πιο δίκαιος κριτής.Σιωπηλός αλλά σταθερός, αποκαλύπτει σταδιακά όσα κάποτε προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε με επιμονή.Οι πράξεις,οι επιλογές και η πορεία των ανθρώπων φανερώνουν τελικά την αλήθεια.Αυτό σήμερα παρεξηγείτε, αύριο μπορεί να γίνει κατανοητό.Αυτό που σήμερα αμφισβητείται με τον καιρό μπορεί να δικαιωθεί.
Η ανάγκη να αποδεικνύουμε συνεχώς τη θέση μας συχνά μας εξαντλεί.Μπαίνουμε σε ατελείωτες συζητήσεις προσπαθώντας να πείσουμε ανθρώπους που ίσως έχουν ήδη αποφασίσει τι θέλουν να πιστεύουν.Εκεί βρίσκεται και η παγίδα όταν προσπαθείς να εξηγήσεις την αλήθεια σου σε κάποιον που δεν θέλει πραγματικά να την ακούσει, κάθε λέξη μοιάζει μάταιη.Η σιωπή τότε δεν είναι αδυναμία…είναι επιλογή αξιοπρέπειας.
Ο χρόνος έχει μία μοναδική ιδιότητα…ξεκαθαρίζει τα πράγματα χωρίς θόρυβο.Μέσα από τις εμπειρίες,τις συνέπειες των πράξεων και την εξέλιξη των γεγονότων, φέρνει στην επιφάνεια όσα κάποτε ήταν θολά.Κάποιοι άνθρωποι καταλαβαίνουν αργότερα, κάποιοι ίσως ποτέ.Όμως η αλήθεια δεν χρειάζεται πάντα υπερασπιστές.Αρκεί η συνέπεια και η πορεία της ζωής για να τη φωτίσουν.
Για να αποδεχτείς ότι δεν χρειάζεται πάντα να πείς τη δική σου πλευρά είναι μια μορφή εσωτερικής ωριμότητας.Σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου,τις αξίες σου και την πορεία σου.Δεν επιδιώκεις τη δικαίωση μέσα από τις στιγμιαίες εντυπώσεις αλλά μέσα από το πέρασμα του χρόνου.
Τελικά ο χρόνος λειτουργεί σαν ένας αόρατος αφηγητής της ζωής.Με υπομονή και δικαιοσύνη λέει όσα εμείς κάποτε δεν αντέχαμε να εξηγήσουμε.Και ίσως τότε συνειδητοποιούμε ότι η σιωπή μας δεν ήταν αδυναμία, αλλά η πιο δυνατή απάντηση.
Γιατί ο χρόνος, αργά αλλά δίκαια, λέει τελικά όλα όσα κάποτε δεν άντεχες πιά να εξηγήσεις.
ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ -ΠΟΛΥΞΕΝΗ
