Να χαμογελάει ακόμα κι αν πονάει!!!!!
Η έκφραση ‘το χαμόγελο είναι η γλώσσα της καρδιάς ‘’ ίσως είναι πιο αληθινή απ’όσο νομίζαμε.Η καρδιά συνδέεται με τα πιο γνήσια συναισθήματά μας χαρά, αγάπη, ευγνωμοσύνη.Όταν χαίρεται η καρδιά,το χαμόγελο έρχεται φυσικά, είναι αυθεντικό.
Το χαμόγελο είναι ένα από τα πιο δυνατά σύμβολα της ανθρώπινης ύπαρξης.Μοιάζει απλό, σχεδόν αυτονόητο,κι όμως κρύβει μέσα του ολόκληρους κόσμους συναισθημάτων.Δεν είναι όλα τα χαμόγελα ίδια.Άλλα γεννιούνται βαθιά μέσα στη καρδιά και φωτίζουν το βλέμμα κι άλλα φοριούνται στο πρόσωπο σαν άμυνα,σαν μάσκα που προσπαθεί να κρύψει τον πόνο.
Η καρδιά χαμογελάει μόνο όταν νοιώθει αληθινή χαρά.Όταν συγκινείται, όταν αγαπά, όταν αισθάνεται πλήρης.Είναι εκείνες οι στιγμές που το χαμόγελο δεν ελέγχεται, ξεφεύγει αυθόρμητα , ζεστά και ειλικρινές.Δεν χρειάζεται προσπάθεια ούτε λόγια.Φαίνεται στο βλέμμα,στον τόνο της φωνής, στη στάση του σώματος.Είναι το χαμόγελο που δεν μπορείς να κρύψεις, γιατί πηγάζει από μέσα σου.
Το πρόσωπο, όμως , έχει μάθει να χαμογελάει και αλλιώς.Να χαμογελάει από ανάγκη, από ευγένεια, από φόβο μήπως φανεί η αδυναμία.Πολλές φορές χαμογελάμε για να προστατευτούμε για να μην εξηγήσουμε,για να μην αποκαλύψουμε όσα μας βαραίνουν.Είναι το χαμόγελο που συνυπάρχει με τον πόνο,τη θλίψη,την κούραση.Ένα χαμόγελο που δεν αντικατοπτρίζει την ψυχή, αλλά προσπαθεί να την θωρακίσει.
Ζούμε σε ένα κόσμο που συχνά μας μαθαίνει να ‘’φαινόμαστε καλά ‘’ακόμη κι όταν δεν είμαστε.Έτσι το χαμόγελο γίνεται εργαλείο επιβίωσης.Ένας τρόπος να συνεχίσουμε,να μην ανησυχήσουμε τους άλλους,να μη δώσουμε χώρο στη δική σας ευαλωτότητα.Όμως, όσο χρήσιμο κι αν είναι,δεν παύει να είναι βαρύ όταν δεν συνοδεύεται από τη χαρά της καρδιάς.
Η πραγματική λύτρωση έρχεται όταν το πρόσωπο και η καρδιά συμφωνούν.Όταν το χαμόγελο δεν είναι υποχρέωση αλλά έκφραση.Όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μην χαμογελάει πάντα,να πονάει,να λυγίζει και να ξεσηκώνεται.Γιατί μόνο τότε, όταν σεβαστούμε την αλήθεια των συναισθημάτων μας,το χαμόγελο της καρδιάς, μπορεί να επιστρέψει…αληθινό, ελεύθερο κα φωτεινό.Το χαμόγελο είναι μία παγκόσμια γλώσσα.Πρίν ακόμη μιλήσουμε, πρίν εκφράσουμε σκέψεις και συναισθήματα με λέξεις,το χαμόγελο προηγείται.Κι όμως , πίσω από αυτή την απλή κίνηση των χειλιών κρύβεται συχνά μια βαθιά αντίφαση.Άλλοτε αποτελεί αντανάκλαση της εσωτερικής μας ευτυχίας κι άλλοτε γίνεται ένα προσεκτικά φορεμένο προσωπείο που συγκαλύπτει όσα δεν αντέχουμε να αποκαλύψουμε.
Η καρδιά χαμογελάει μόνο όταν αγγίζεται από κάτι αληθινό.Από μια πράξη αγάπης, μια μικρή νίκη της καθημερινότητας,μια στιγμή ουσιαστικής σύνδεσης με έναν άνθρωπο ή με τον ίδιο τον εαυτό του.Είναι το χαμόγελο που γεννιέται αυθόρμητα και δεν ζητά επιβεβαίωση.Δεν έχει ανάγκη να φανεί…απλώς υπάρχει.Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που νιώθουμε ότι, έστω και για λίγο, όλα βρίσκουν τη θέση τους.
Το πρόσωπο αντίθετα, κουβαλά συχνά το βάρος των ρόλων που καλούμαστε να παιξουμε.Στην εργασία,στην οικογένεια,στις κοινωνικές μας σχέσεις, μαθαίνουμε από νωρίς να ‘’στεκόμαστε όρθιοι ‘’και να δείχνουμε δυνατοί.Έτσι το χαμόγελο γίνεται μηχανισμός άμυνας.Ένα σιωπηλό μήνυμα προς τον κόσμο ότι ‘’είμαι καλά’’ ακόμη κι όταν μέσα μας κάτι ραγίζει.Είναι το χαμόγελο που συνυπάρχει με την μοναξιά,την απώλεια την απογοήτευση.
Συχνά ,αυτό το χαμόγελο παρεξηγείται.Οι γύρω μας το βλέπουν και πιστεύουν πως όλα είναι σε ισορροπία.Δεν φαντάζονται ότι πίσω του μπορεί να υπάρχει μια καρδιά κουρασμένη από την προσπάθεια να αντέξει.Κι έτσι,ο πόνος αόρατος, γιατί δεν μοιάζει με αυτό που ‘θα έπρεπε ‘’να δείχνει ο πόνος.Δεν φωνάζει…. Χαμογελάει .
Όμως , όσο περισσότερο απομακρύνεται το χαμόγελο του προσώπου από το χαμόγελο της καρδιάς, τόσο μεγαλώνει το εσωτερικό κενό.Ο άνθρωπος δεν αντέχει για πολύ να ζεί σε διάσταση με την αλήθεια του.Κάποια στιγμή,η ψυχή ζητά χώρο να αναπνεύσει, ζητά ειλικρίνεια, πρώτα απ’όλα απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Η αληθινή δύναμη,δεν βρίσκεται στο να χαμογελάμε συνεχώς, αλλά στο να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι αυθεντικός.Να παραδεχόμαστε τον πόνο,να τον μοιραζόμαστε,να μην τον κρύβουμε πίσω από ένα χαμόγελο που δε μας αντιπροσωπεύει.Μόνο τότε το χαμόγελο της καρδιάς μπορεί να ξαναγεννηθεί…όχι ως υποχρέωση, αλλά ως αποτέλεσμα αποδοχής και εσωτερικής γαλήνης.
Γιατί, τελικά,το πιο όμορφο χαμόγελο δεν είναι αυτό που φαίνεται περισσότερο, αλλά εκείνο που συμφωνεί με όσα νιώθουμε.Είναι το χαμόγελο που ενώνει πρόσωπο και ψυχή και μας θυμίζει πως η αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι, είναι πάντα πιο ελαφριά από την προσποίηση.
Το χαμόγελο είναι σαν μυρωδιά…μεταδίδεται.Έχει την δύναμη να αλλάζει όχι μόνο την δική μας διάθεση αλλά και του κόσμου γύρω μας.Ακόμα και όταν δεν νιώθουμε,ένα χαμόγελο μπορεί να είναι η αρχή κάτι ωραίου.
Τελικά το χαμόγελο είναι δικό μας,να το δώσουμε.Άς το δώσουμε από την καρδιά και ας θυμόμαστε ακόμα και όταν το πρόσωπο χαμογελάει,η καρδιά ξέρει την αλήθεια.Αλλά αν χαρίσουμε ένα γνήσιο χαμόγελο η χαρά μπορεί να γίνει αληθινή και για μας και για τους γύρω μας.
Ίσως γράφω όλα αυτά γιατί και εγώ έχω χαμογελάσει πολλές φορές όταν πονούσα.Γιατί έμαθα να δείχνω ‘’καλά’, ακόμη κι όταν μέσα μου υπήρχε σύγχυση, σιωπή ή βάρος.Κι έμαθα επίσης πόσο κουραστικό είναι να προσποιήσαι ότι αντέχεις, όταν στην πραγματικότητα χρειάζεσαι απλώς να σε καταλάβουν.Σήμερα, προσπαθώ να ξεχωρίζω το χαμόγελο που φοράω από εκείνο που νιώθω.Και επιλέγω, όσο μπορώ,να τιμώ το χαμόγελο της καρδιάς…. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως κάποιες μέρες δεν χαμογελάω καθόλου.
Γιατί πιστεύω πως η αλήθεια, όσο εύθραυστη κι αν είναι,μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας.Και μόνο όταν συμφιλιωθούμε με όσα νιώθουμε, μπορούμε να χαμογελάσουμε ξανά…. Αυτή τη φορά αληθινά.
ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ -ΠΟΛΥΞΕΝΗ
