ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΖΑΝΗΣ – ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ
Μετά από απόφαση του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί το 370 Συνέδριο του.
Το Συνέδριο πραγματοποιείται σε μια περίοδο που:
-Η ακρίβεια κατατρώει το εισόδημα των εργαζομένων που η συντριπτική τους πλειοψηφία βλέπει το μισθό καθηλωμένο. Κάθε φορά που μπαίνουμε στο σουπερ-μάρκετ, παθαίνουμε ηλεκτροσόκ και το ίδιο συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης.
-Πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα και θέρμανση με την εργατική τάξη της περιοχής να βυθίζεται στην ενεργειακή φτώχεια για να βγάζουν «απρόσμενα» τεράστια κέρδη οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
-Πληρώνουμε πανάκριβα τα καύσιμα για μετακινήσεις, θα ακριβοπληρώσουμε την τηλεθέρμανση για να βγάζουν υπέρογκα κέρδη εφοπλιστές και ενεργειακοί όμιλοι. Αυτά μας έφερε η “πράσινη” ανάπτυξη τους, που στο όνομα της πίνουν νερό οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές του Ε.Κ.Κ.
-Σε μια περιοδο που η χώρα μας εμπλέκεται ενεργά σε δυο πολεμικές συγκρούσεις που επεκτείνονται, βάζοντας σε μεγάλους κινδύνους το λαό μας και τους λαους της περιοχής.
-Την στιγμή που όλοι μας βάζουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη για τις σπουδές των παιδιών μας, την ίδια ώρα ιδιωτικοποιούν πανεπιστήμια, καταργούν σχολικές επιτροπές, μετατρέπουν τη μόρφωση των παιδιών μας σε ένα ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα που θα είναι για λίγους.
-Βλέπουμε οι δημόσιες δομές υγείας να χτυπάνε κόκκινο και αυτοί με το «νέο» ΕΣΥ, που θα εμπορευματοποιησει παραπέρα το δικαίωμα στην υγεία και θα οδηγήσει σε μετατροπή των νοσοκομείων της περιοχής σε Κέντρα Υγείας.
Απέναντι σε όλα αυτά ζούμε το επιτελικό κράτος των επιχειρηματικών ομίλων που είναι “γρήγορο”, όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τα δικαιώματα τους, εμφανίζεται όμως ανίκανο να προστατευσει τη ζωή και το βιός των εργαζομένων με αποτέλεσμα να σκοτώνονται τα νιάτα στα Τέμπη, να καιγόμαστε κάθε καλοκαίρι, να πνιγόμαστε από έλλειψη μέτρων προστασίας από φυσικές καταστροφές (Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλία κ.α).
Απέναντι σε όλα αυτά και πολλά άλλα, ζήσαμε για τρία χρόνια την γύμνια του εργοδοτικού συνδικαλισμού στο Ε.Κ.Κοζάνης. Η πλειοψηφία του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου αποτέλεσε άξιο υπερασπιστή της κυβερνητικής πολιτικής της Ν.Δ. Στήριξε όλες τις αποφάσεις της, συνέβαλε όσο μπορούσε στο να μην εκφραστούν αγωνιστικά οι εργαζόμενοι.
Κατέβασαν ρολά την περίοδο της πανδημίας που οι εργαζόμενοι κινδυνευαν στους χώρους δουλειάς από ελλιπή μέτρα προστασίας, στηρίζοντας την πολιτική εγκλεισμού της κυβέρνησης και την επίκληση στην “ατομική ευθύνη”, αφήνοντας τους εργαζόμενους στο έλεος της εργοδοσίας.
Έλειπαν από όλες της μεγάλες μάχες που έδωσε η εργατική τάξη και ο λαός της περιοχής. Από τις μεγάλες διαδηλώσεις για να αποδοθούν ευθύνες για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα τα Τέμπη, τις κινητοποιήσεις ενάντια στην άναρχη και ανεξέλεγκτη εγκατάσταση ΑΠΕ, για την Παιδιατρική του Μαμάτσειου Νοσοκομείου Κοζάνης, από τις απεργίες ενάντια στο έκτρωμα Γεωργιάδη. Ακόμα και στις απεργίες που συμμετείχαν πήγαιναν “ταξιδάκι” στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης, χωρίς καμιά προσπάθεια οργάνωσης της απεργιακής μαχης.
Ανέλαβαν συγκεκριμένο λόγο ώστε να περάσει χωρίς αντιδράσεις των εργαζόμενων η απολιγνιτοποίηση , αφού από την πρώτη στιγμή συμμετείχαν σε επιτροπές για την καλύτερη προώθηση της. Η ΠΑΣΚΕ αδυνατεί να αντιπαρατεθεί στην ουσία με την ΔΑΚΕ αφού κινούνται στην ίδια γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού του εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Στην ουσία έχουν μετατρέψει το Εργατικό Κέντρο σ’ ένα “παραμάγαζο” της κυβέρνησης και των εργοδοτών. Πα να συνεχίσουν απρόσκοπτα να στηρίζουν την αντεργατική πολιτική, εμφανίζουν και σωματεία “διάττοντες αστέρες”, με διαβλητές διαδικασίες εκλογών (με ψηφοφόρους φαντάσματα) διαμορφώνοντας έναν πλαστό συσχετισμό Τα περισσότερα από αυτά δεν έχουν εκδώσει ούτε μια ανακοίνωση, δεν τα ξέρει κανένας εργαζόμενος στην περιοχή της Κοζάνης και εμφανίζουν δεκάδες 100δες ψηφισάντων.
Οι δυνάμεις που συσπειρώνεται στην Ταξική Ενότητα έκαναν προσπάθεια να αναδείξουν βασικά προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενου της περιοχής όπως:
> Να οργανωθεί η μάχη ενάντια στα νομοσχέδια εκτρώματα του Χατζηδάκη και Γεωργιάδη όπου οργανώθηκαν μεγάλες μαχητικές συγκεντρώσεις συσπειρώνοντας και άλλους φορείς της περιοχής.
> Με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, μαζί με φοιτητικούς συλλόγους, οργανώθηκε μία από τις μεγαλύτερες απεργιακές συγκεντρώσεις όπου συντάραξε και συγκίνησε η μεγάλη παρουσία της νεολαίας.
> Βρεθήκαμε στο πλευρό των συλλόγων γονέων της περιοχής που κινητοποιήθηκαν για τη ενίσχυση της παιδιατρικής κλινικής του Μαμάτσειο Νοσοκομείου.
> Οργανώθηκαν παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς για ζητήματα υγείας και ασφάλειας, όπως στην ΕΠΑΔΥΜ και το εργοτάξιο κατασκευής της νέα πτέρυγας του νοσοκομείου. Για την απλήρωτη δουλειά στους εργολαβικούς της ΔΕΗ.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις το Συνέδριο του Ε.Κ Κοζάνης έπρεπε να αποτελεί ένα σταθμό για την εργατική τάξη της περιοχής. Μια ζωντανή, συλλογική διαδικασία, όπου αντιπρόσωποι από όλους τους κλάδους των εργαζομένων από κοινού οργανώνουν την πάλη τους ενάντια στην πολιτική που τους “μαυρίζει” τη ζωή. Αντί γι’ αυτό, το Συνέδριο με ευθύνη της πλειοψηφίας θα είναι μια διαδικασία επικύρωσης ενός πλαστού συσχετισμού, χωρίς ουσιαστική συζήτηση, μακριά από τις ανησυχιες και τα πρόβλημα της εργατικής τάξης της περιοχής.
Σήμερα καλούμε τους εργαζομένους της περιοχής να σκεφτούν μπροστά στην όξυνση των προβλημάτων που φέρνει η πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. και της εργοδοσίας, τι εργατικό κίνημα, τι εργατικό κέντρο χρειαζόμαστε; Στην υπηρεσία της εκάστοτε κυβέρνησης και των επιχειρηματικών ομίλων ή των συμφερόντων της εργατικής τάξης; Εργατικό Κέντρο που το μέλημα του θα είναι το πώς θα περάσει η αντεργατική πολιτική χωρίς αντιδράσεις η που θα οργανώνει την κοινή πάλη των εργαζόμενων ενάντια της.
Μπροστά στο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης, η Ταξική Ενότητα απευθυνεται σε εσάς, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, ωστε οι διαδικασίες του εργατικου συνδικαλιστικου κινήματος, να αποκτήσουν το χαρακτήρα που τους “πρέπει” και απαιτουν οι δύσκολες εποχές που ζούμε: Ενός πραγματικού Εργατικού Συνεδρίου, με συνέδρους – αντιπροσώπους εκλεγμένους μέσα από ζωντανές διαδικασίες, χωρίς νοθείες και “αλχημείες” που αλλοιώνουν τους συσχετισμούς, με τα προβλήματα της τάξης μας σε πρώτο πλάνο, μακριά απο τις απαιτήσεις των εργοδοτών και των κυβερνήσεών τους.
Είμαστε εδώ και παλεύουμε για ένα κίνημα που θα βάζει μπροστά τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργατών, των φτωχών λάίκών στρωμάτων. Που θα συγκρουεται με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, που θα παλεύει κάτω απο τη σημαία των δικών του συμφερόντων και της προοπτικής που έχει ανάγκη η εργατική τάξη, μιας προοπτικής που μπορεί να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των αναγκών μας.
Συνάδελφε- συναδέλφισσα
Σήμερα που όλα τα προβλήματα της λάίκής οικογένειας οξύνονται, που η επίθεση της κυβέρνησης εντείνεται σε όλα τα δικαιώμ ατα μας, είναι η ώρα να οργανώσουν τον αγώνα για ουσιαστικές αυξήσεις μέσα από την υπογραφή ΣΣΕ.
Είναι η ώρα να διεκδικήσουμε:
-Ρεύμα φθηνό για όλο το λαό. Κατάργηση των έμμεσων φόρων. (ΦΠΑ, ΕΚΦ και πλαφόν στις τιμές της ενέργειας και των καυσίμων. Κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας.
– Δωρεάν, δημόσια, υψηλού επιπέδου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
– Καμία εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Γι’ αυτό είναι η ώρα να οργανώσουμε μαζική πανεργατική Απεργία στις 28 Φλεβάρη την μέρα που συμπληρώνονται ένα χρόνος από το έγκλημα στα Τέμπη. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, να συζητήσουν και να οργανώσουν αυτή την πάλη σε συντονισμένα _με τους αυτοαπασχολούμενους και μικροεμπόρους της πόλης, τους βιοπαλαιστές αγρότες και την φοιτητική και μαθητική εολαία
