Δημόσιοι υπάλληλοι και δημόσιοι υπάλληλοι!
Πριν από ένα μήνα θέλησα να γράψω ένα post αλλά το αμέλησα. Τώρα ήρθε η ώρα. Ασθενής που δεν την είχα ξαναδεί προσήλθε στα Εξωτερικά Ιατρεία. Είχε κάνει βιοψία δέρματος στο ΓΝ Κοζάνης παλιά κι έκτοτε παρακολουθούνταν σε νοσοκομείο του Κέντρου. Μεγαλωνοντας, ήθελε να τη βλέπει γιατρός πιο κοντά στο σπίτι της αλλά το αποτέλεσμα της βιοψίας, βάσει της οποίας θα ελάμβανε αγωγή το είχε χάσει. Παρακάλεσα την τεχνολόγο του Παθολογοανατομικού να ψάξει το πόρισμα μόνο με το όνομα της ασθενούς, ημερομηνία δεν είχα. Στο ψηφιακό αρχείο δεν υπήρχε εγγραφή καθώς η βιοψία είχε γίνει παλιά. Όσοι δουλεύουν στο νοσοκομειο γνωρίζουν ότι το ΠΑΘΑΝ τμήμα είναι σε μια μεταβατική φάση, έχοντας μεταφερθεί προσωρινά μέχρι να ολοκληρωθεί η νέα πτέρυγα. Μέσα στο χαμό της μετακόμισης η αναζήτηση ήταν δύσκολη. Η υπάλληλος, ωστόσο, μου έφερε το πόρισμα 2 ημέρες αργότερα. Το αναζήτησε μέχρι να το βρει. Ένα ένα έψαξε το χειρόγραφο αρχείο και το βρήκε.
Η γυναίκα αυτή, η τεχνολόγος, ξεπέρασε εκείνες τις ημέρες όλα τα εμπόδια που ορθώνει το σύστημα και δη το ελληνικό μπροστά μας, αρνήθηκε να πει «δε βαριέσαι» και βρήκε το πόρισμα που ούτε η ασθενής δεν θεώρησε σημαντικό να διαφυλάξει.
Η τεχνολόγος αυτή, μετά από 36 έτη συναπτά στο ΓΝ Κοζάνης, σήμερα συνταξιοδοτείται. Και σήμερα, ως τις 3μ.μ. ήταν εκεί, στο πόστο της. Μας αποχαιρέτησε όλους κι έφυγε αθόρυβα.
Κι αναρωτιέμαι· όλοι όσοι προσλαμβάνονται σήμερα, βγαίνουν φωτο στη Διοίκηση και δημοσιεύεται η φωτο και η πρόσληψη στα social και μη media. Δεν αξίζει άραγε και ο υπάλληλος που έφαγε τα χρόνια του, υπηρετώντας το ΕΣΥ, αντίστοιχης δημοσιότητας στην έξοδο; Κάτι συμβολικό, ένα ευχαριστώ και μια ανθοδέσμη ίσως για την προσφορά;
Δημοσίως λοιπόν, ευχαριστούμε για την προσφορά σου Τασούλα. Πριν ένα μήνα με έκανες υπερήφανη που είμαι στο ΕΣΥ, υπερβάλλοντας εαυτόν για αυτό που σου ζήτησα. Αυτό είναι το ΕΣΥ που θέλουμε, αυτό είναι το ΕΣΥ που μας αξίζει. Ας το υπερασπιστούμε όπως η Τασούλα.
