Μια διαβρωμένη χτιστή σκάλα ξεπροβάλλει μέσα από το νερό. Τίποτα λογικό δεν δικαιολογεί την ύπαρξή της. Η λίμνη γύρω της ακίνητη. Η χειμωνιάτικη σιωπή του Νοέμβρη ιδανική για περιπάτους. Και άλλες σπασμένες σκάλες στην ακτή. Παράξενα τα σχήματα των αντικειμένων όταν τα βλέπεις ξεκομμένα από το περιβάλλον τους. Μεταμορφώνονται και όταν εγκαταλείπονται για καιρό, στοιχειώνουν. Έτσι γνώρισα τις Νεράιδες της λίμνης.
Υ.Γ. Η έκθεση μου αφορά μια φωτογραφική μελέτη του βυθισμένου πλέον χωριού Νεράιδα στην λίμνη Πολυφύτου και της νέας Νεράιδας που χτίστηκε στην κορυφή του διπλανού βουνού. Αποφάσισα να αποφύγω τον σκόπελο της όμορφης θέας της λίμνης από την νέα Νεράιδα, καθώς και τους ανθρώπους της, αποδίδοντας αυστηρά τον τόπο μέσα από τα έρημα μικροτοπία του.
