Ξεχωρίζεις το σάπιο απ’το πράσινο;
Δεν ξέρεις τι είναι αλλά νομίζεις
ότι η χλωροφίλλη είναι η ζωή.
Είναι άραγε;
Και αν είναι; Για ποιόν;
Για σένα; για μένα;
Θα δείξει.
Ακροβατείς στο σχοινί, γελάς ότι
δεν θα πέσεις και κοιτάς τον κλόουν
που είναι κάτω.
Το βλέμμα του ψυχρό και το χαμόγελο
σαρδόνιο σε κάνουν να θές να τον αρπάξεις,
να τον πετάξεις στα σπασμένα παιχνίδια
που έχει και ξεγελά τους μικρούς σου φίλους.
Ξαφνικά φοράς τη μπέρτα του Ζορό με τα
πιο ωραία αστέρια της νύχτας που έχουν
στην άκρη τους ένα δίκοπο λεπίδι,
αντάξιο της φαντασίας για κείνους που θέλουν να σωθούν.
Έτσι τα χαμόγελα γυρνούν, τα μάτια
πετούν το δάκρυ της χαράς και
η μάσκα χάνεται από το λεπίδι
του αστεριού.
