49 χρόνια Πολυτεχνείο και αν μπορούσατε να ακούσετε τη φωνή της Αναστασίας, του Νικόλα, της Αναστασίας, του Κωνσταντίνου, της Αναστασίας (είναι πολλές, δεν εννοούμε το ίδιο κορίτσι!), της Άννας κλπ, τότε θα συμφωνούσατε ότι υπάρχει ελπίδα για αυτόν τον τόπο. Και αυτή η ελπίδα αντικατοπτρίζεται στο αγνό πρόσωπο των παιδιών μας και αντανακλάται στις μελωδικές φωνές τους!…
