Από την κυρία Ειρήνη Ποτουριάδου ,την ευχαριστούμε θερμά για την ιστορία που μοιράστηκε μαζί μας!
Η εικόνα του Ταξιάρχη βρίσκεται στο Ναό Των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Βαθυλάκκου. Την φέρανε οι πρόγονοί μας πρόσφυγες από το Τσουχούρι Των Φαράσων της Καππαδοκίας το 1924. Ο πόνος του ξεριζωμού μεγάλος . Όταν εγκατέλειψαν τα πάτρια εδάφη των Φαρασων της Καππαδοκίας. Εκτός από τα λιγοστά πράγματα που μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους, ήταν η πίστη, στον Θεό, τα ήθη, τα έθιμα, τους χορους, τα τραγούδια και τις εικόνες των Αγίων. Αφού Περιπλανίθηκαν άλλοι πέθαναν από τις κακουχίες,την ταλαιπωρία, την πείνα έως ότου φτάσουν στην Μερσίνα. Όταν φτάσανε να πάρουν το πλοιο για την πατρίδα. Επιτέλους επιβιβάστηκαν στο πλοίο και αφού ηρέμησαν, άρχισαν να ρωτάει ο ένας στον άλλον. Την εικόνα του Ταξιάρχη σύ τά ές;χιοχ! Έλεγε, ρωτουσε τον άλλον την εικόνα έστα σύ χιοχ! όλοι τους έλεγαν όχι. Βαχ! βαχ! στον ταλασια μας να βκούμει σο παπόρι ζελμώντσαμ ντα πάρουμει ντάμα μας μέγα τερτζηλίκη, χαρέ πώ νά πήκουμει . Πέτασην α ένα γώ να ειπάου ντα φέρου σις Τούρτσοι τσο φήνουτα.χεμέν κατέβειν στο παπόρι νά υπά ντα φέρει. Το σαχάτι δέβην το παπόρι θέλ νά φύ γιά τσο περπατεί. Πιάγαν τσοίπτουν, τσε ο καπετένους ντάμα να γρέψουν να είδούνει τητί τσο τσαλιστιέ η μεχανή α ζιάνι τσούβραν. Οίγρηψαμ κι άντζα έρτσιτει ο νομάτ μο την εικόνα σά αγκάλα του ήρτειν. Σάμου πάτσειν τό πράδι του σο παπόρι ένώρα πασλςτσειν η μεχανή πήρειν πρός . Αστιντότη είπαντα έντουν θάμα.
Μετάφραση:
Όταν μπήκαν μέσα στο πλοίο καί ηρέμησαν άρχισαν να ρωτάει ο ένας τον άλλον την εικόνα εσύ την έχεις; όχι έλεγε ρωτούσε τον άλλον όχι έλεγε. Καί ό ένας ρωτουσε τόν άλλον Αχ! άχ! από τό άγχος νά ανέβουμε στο πλοίο ξεχάσαμε να την πάρουμε μαζί μας αυτό είναι μεγάλη αναποδιά τώρα τί θα κάνουμε;.Πετάχτηκε ένας και λέει εγώ θα πάω να την φέρω στους Τούρκους δεν την αφήνω! Αμέσως κατέβηκε από το πλοίο να πάει να την φέρει. Η ώρα πέρασε το πλοίο έπρεπε να φύγει αλλά οι μηχανές δεν παίρνουν μπρος. Πήγαν όλοι και ο καπετάνιος μαζί να δουνε γιατί δεν δουλεύουν οι μηχανές καμιά ζημιά δεν βρήκαν. Βλέπουμε ότι έρχεται ο άνθρωπος με την εικόνα στην αγκαλιά του. Μόλις πάτησε το πόδι του το πλοίο αμέσως άρχισαν οι μηχανές νά δουλεύουν!
Το πλοίο άρχισε νά πλέει! Τότες όλοι είπανε έγινε θαυμα. Όταν μαζευώντουσαν η γιαγιά μου και οι άλλοι ηλικιωμένοι που ήταν σε αυτό το πλοίο το συζητούσαν λέγανε ότι ο Ταξιάρχης έκανε το θαύμα του. Μετά κατέβηκαν στην Κέρκυρα από εκεί τους πήγαν στον Πειραιά από τον Πειραιά στην Χωριστή Δράμας. Εκεί είχε πολλούς λύκους μετά κατέβαιναν οι Βούλγαροι φοβήθηκαν και φύγαμε πήγαν Θεσσαλονίκη . Εκεί χάθηκαν παιδιά μικρά όπως ο πατέρας μου είχε μία περιπέτεια αλλά ή ήταν τυχερός ή ήταν έξυπνος καί γλύτωσε. Από εκεί φύγανε γιατί είχε ελονοσία. Πήγαν στο Πλατύ είχε πολλά ουβέζα λέγαμε μετά Γρεβενά, Πούρα Κουρπέσι και μετά στο Βαθύλακκο Τουρκικό χωριό Τσητσιλέρι παλιά ονομασία. Είχε δυό Μαχαλαδες. Στον ένα μαχαλα οι Φαρασιώτες και στον άλλον, Γιονουζλού ,το λέγανε οι Πόντιοι και οι Πουρσαλίδες. Μετά από χρόνια τό 1965.πήραν τηλέφωνο απο το Δοξάτο της Δράμας στην κοινότητα του Βαθυλάκκου που ήταν προεδρος ο Ηλίας Κιρτικίδης ότι ξεχάσατε μια εικόνα να πάνε νά την πάρουν .Ο Αποστόλης Ευρενιάδης είχε φορτηγό και ο Μενέλαος Παταπούδης πήγαν και την φέρανε. Την εικόνα την είχαν στην αποθήκη της εκκλησίας των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και με ενέργειες του ιερέα μας Νικολάου Τσιπλακάκη έγινε αναπαλαίωση και χρονολογείται στα τέλη του 1800.
Χρόνια πολλά ! Μεγάλη η χάρη του Ταξιάρχη υγεία και ευλογία σε όλον τον κόσμο!!
