Ασφυκτικά γεμάτο το Υπαίθριο Θέατρο της Κοζάνης την Πέμπτη το βράδυ με τους θεατές να ξεπερνούν κάθε προσδοκία όντας  υπεράριθμοι σε σχέση με τις υπάρχουσες θέσεις.

Όρθιοι, σφηνωμένοι στα διαζώματα, καθιστοί μπροστά στη σκηνή χωρίς την τήρηση της στοιχειώδους  ασφάλειας, αφού αποκλείστηκε κάθε πιθανή έξοδος κινδύνου. Σε ένα θέατρο με αφαιρεμένες ή τραμπαλιστές θέσεις και σοβαρά προβλήματα στην αντιστήριξη σίγουρα η ευθύνη δεν πέφτει μόνο στην παραγωγή, η οποία δε σεβάστηκε καταρχήν τους δικούς της καλλιτέχνες με ένα πολυπληθές  κοινό που δεν μπορούσε να ανασάνει .Παρά τις επανειλημμένες συστάσεις του ΟΑΠΝ να σταματήσει το κόψιμο των εισιτηρίων λόγω μη διαθεσιμότητας, δυστυχώς η παραγωγή δε σταματούσε την έκδοσή τους, προφανώς γιατί η ευθύνη σε περίπτωση κακοτοπιάς πέφτει αλλού.
Ανέλπιστος λοιπόν ο  αριθμός των θεατών στο πολυδιαφημισμένα μπαλέτα της Ρωσίας, τα οποία περιοδεύουν σε κάθε γωνιά της χώρας με τη «Λίμνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι. Το «Russian Ballet Theater» γοήτευσε το κοινό της Κοζάνης με τους άριστα εκπαιδευμένους χορευτές του σε μια γνωστή χορογραφία, η οποία όμως στάθηκε στα κλασικά δεδομένα χωρίς να θέλει να δώσει μια νέα πνοή. Το κοινό χειροκροτούσε μετά από κάθε σκηνή με την πλοκή σε σημεία να μην είναι τόσο ξεκάθαρη, μιας και αφαιρέθηκαν πολλά στοιχεία, όπως αυτή του πρίγκιπα όπου απορρίπτει τις φερέλπιδες νέες για να επιλέξει τελικά τη δική του Οντέτ.
Ιδιαίτερα απλοποιημένα για τους σκοπούς της περιοδείας και τα σκηνικά , συμπιεσμένα χωρίς να αφήνουν περιθώρια στους χορευτές, αλλά και χωρίς ιδιαίτερη εικαστική φροντίδα. Μια ορθογώνια σκηνή με δύο ταμπλό, λίγα παραπέτα και σε γενικές γραμμές  σκηνικός διάκοσμος μη εφάμιλλος των κουστουμιών. Η επικράτηση του καλού από τα κακό, του λευκού από το μαύρο ήταν ξεκάθαρη και πραγματικά γοητευτική όταν περνά μόνο μέσα από  τις επιδέξιες χορευτικές συγχρονισμένες  φιγούρες και τις πιρουέτες του γελωτοποιού, του ενδιάμεσου κρίκου με το κοινό.
Ενδιαφέρουσα πραγματικά και έξυπνη από πλευράς παραγωγής η συμμετοχή μαθητευόμενων χορευτριών μπαλέτου από τις γύρω περιοχές, όπως της Πειραματικής Σχολής Κλασικού Χορού της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Εορδαίας με έξι κορίτσια και καθηγήτρια τη Μάρθα-Δήμητρα Τσιούδη , -τα οποία  συνόδευαν  τη βασίλισσα- και της σχολής της Αναστασίας Δεληγιάννη  από την Καστοριά. Σίγουρα κάθε νεωτεριστική  προσπάθεια πιθανόν να ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, αφήνοντας μια εκκρεμότητα στον θεατή. Στην κλασική αυτή εκδοχή της «Λίμνης των Κύκνων» ο θεατής συγκινήθηκε και συναρπάστηκε.
Ι.Π.