Κεραυνός εν αιθρία η απρόσμενη είδηση του χαμού της. Η παροικία των Κοζανιτών της Θεσσαλονίκης και ο Σύλλογός μας ειδικότερα, νιώθουμε φτωχότεροι από τις 29 Ιουνίου και μετά, γιατί έφυγε από κοντά μας ένα από τα πιο αγαπητά, δραστήρια, και ευγενικά μέλη μας, η Βίκυ Τσιώρα-Κλόκκαρη.
Βουβή η θλίψη στα πρόσωπα όλων όσοι είχαμε την τύχη να τη γνωρίσουμε και να τη ζήσουμε από κοντά. Στεγνά τα μάτια από δάκρυα. Ανείπωτος ο πόνος των συγγενών και φίλων, αλλά και των ανθρώπων που ευεργέτησε με την παρουσία της και τη βοήθειά της στις δύσκολες στιγμές τους όλα αυτά τα χρόνια και είναι πολλοί. Αυτό ήταν η Βίκυ. Το γλυκό κορίτσι που έτρεχε να βοηθήσει και να συμπαρασταθεί σε όποιον ήξερε ότι είχε ανάγκη. Πάντα πρόθυμη να εξυπηρετήσει όποιον τη χρειαζόταν, με το χαμόγελο στα χείλη για όλο τον κόσμο, με την καλή κουβέντα για τον καθένα. Ένας άγγελος στη γη, προορισμένος να προσφέρει. Δεν ξέρω αν ήταν η αγωγή και η ανατροφή που πήρε από το σπίτι της και τους γονείς της, τη Δέσποινα και τον Νίκο Τσιώρα, που τη μεγάλωσαν, όπως και την άλλη κόρη τους τη Μίτσα, με αρχές και ιδανικά ή ήταν ο χαρακτήρας της αυτός που συνετέλεσε στο να είναι η Βίκυ αυτό το χαρισματικό πλάσμα που γνωρίσαμε και τώρα πονούμε για τον χαμό της.
Σπανίζουν τέτοια άτομα στην εποχή μας. Άτομα ανιδιοτελή, που προσφέρουν χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα και χαίρονται όταν μπορούν να το κάνουν.
Στις τελευταίες αρχαιρεσίες του Συλλόγου μας τον Μάρτιο του 2016, η Βίκυ εκλέχτηκε στο Διοικητικό μας Συμβούλιο, δεν πρόλαβε όμως να προσφέρει τις υπηρεσίες της όπως ήθελε, γιατί την πρόλαβε η ασθένεια. Αγαπούσε πολύ και την Κοζάνη και τον Σύλλογο και είναι βέβαιο ότι η συμμετοχή της στο Συμβούλιο θα ήταν πολύ εποικοδομητική. Θα μας λείψεις Βίκυ, θα λείψεις από όλους εμάς που σε γνωρίζαμε από παλιά, θα μας λείψει το χαμόγελό σου, η αγάπη σου για τους ανθρώπους, την Κοζάνη και τον Σύλλογο, αλλά πιο πολύ θα λείψεις από την οικογένειά του, τον πολυαγαπημένο σου σύντροφο, τον Άρη, τον λατρεμένο γιο σου, τον Ρένο και την αγαπημένη αδελφή σου τη Μίτσα, που απαρηγόρητοι δεν μπορούν να πιστέψουν την ξαφνική φυγή σου. Εμείς, οι φίλοι και οι γνωστοί σου, θα σε θυμόμαστε σαν το γελαστό και πρόσχαρο παιδί, που ήταν πρόθυμο να βοηθήσει σε ό,τι του ζητούσαμε, που έτρεχε πάντα να προσφέρει με ανιδιοτέλεια, χωρίς να λογαριάσει κόπο και θυσίες. Θα έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις μας, Βίκυ μας. Καλό σου ταξίδι.
Μιμή Παπαδέλη-Παπαναστασίου
