Κρεμασμένη θαρρείς στο ψηλότερο σημείο του βουνού, αγκαλιά με το δάσος η Κορυφή μετρά τους αιώνες με τον δικό της τρόπο. Χτες το απόγευμα , οι Κορυφιώτες, συγκεντρωθήκαν στην αυλή του σχολείου, για τιμήσουν να θυμηθούν και να συγκινηθούν καθώς το κόσμημα του χωριού τους , το σχολείο τους, συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής. Χτίσθηκε με τον ιδρώτα των ξενιτεμένων παιδιών του χωρίου στην Αμερική και το μεράκι των μαστόρων, που στα ροζιασμένα χέρια τους, σμίλευαν μια- μία τις πέτρες. Εκατό χρόνια στέκει αγέρωχο το πετρόκτιστο σχολείο, αλλά την μισή περίπου ζωή του( 45 ολόκληρα χρόνια) δεν ακούει το κουδούνι να κτυπάει κάθε πρωί και έχει στερηθεί τίς παιδικές φωνές και τα γέλια. Χτες όμως ένιωσες ότι ξανακτύπησε η καρδία του δυνατά, καθώς δημιουργήθηκε μια υπαίθρια τάξη στο πλακόστωτο προαύλιο χώρο του, κάτω από τα δένδρα, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την σχολική αίθουσα. Οι μαθητές όμως αυτή την φορά δεν ήταν μόνο τα παιδία. Τα μικρά παιδία και πάλι σ΄ αυτή την μάζωξη είχαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς καθόταν στα παλιά θρανία και απήγγελναν, όπως παλιά, διάφορα ποιήματα. Κάτω από την σκιά των δέντρων, οι μαθητές κάθε ηλικίας ήταν χαρούμενοι και απολάμβαναν ένα διαφορετικό μάθημα με χαμόγελα, ενώ το μυαλό τους ανέτρεχε στην δική τους παιδική ηλικία στα δύσκολα σχολικά τους χρόνια. Τότε που στην αυλή του σχολείου στηνόταν το καζάνι και μοιραζόταν το συσσίτιο για να χορτάσουν την πείνα τους. Αλλά και στις σκανδαλιές που έκαναν, στα παιχνίδια που έπαιζαν, στην βέργα του δασκάλου που τους κοκκίνιζε τα χέρια. Όλοι κάτι είχαν να θυμηθούν και το έβλεπες στα μάτια και στις αντιδράσεις τους καθώς άκουγαν του ομιλητές. Το θέμα του σχολείου όμως δεν μπορεί να κλείσει τόσο εύκολα. Θα πρέπει να μελετηθεί το πλούσιο αρχείο του και ίσως και πάλι του χρόνου το καλοκαίρι οι Κορυρίωτες να μαζευτούν την υπαίθρια τάξη τους για να τους παρουσιαστούν στοιχεία από την ζωή του σχολείου έτσι όπως την έχουν καταγράψει οι δάσκαλοι που πέρασαν από την Κορυφή.
