Παύλος Σιδηρόπουλος

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου. Σ’ αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σ’ αυτόν του ρόκερ και του σκεπτικιστή.

Η μουσική του πορεία ξεκινά το 1970 από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζει Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιουργούν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Μαζί κυκλοφορούν τον δίσκο 45 στροφών «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν στη συλλογή «Ζωντανοί στο κύτταρο». Από το 1972 έως το 1974 ενσωματώνονται στα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός».

Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύεται και τα «Μπουρμπούλια» ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος επιλέγει να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και συμμετέχει ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Το 1976 δημιουργεί, μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο, το γκρουπ «Σπυριδούλα» και κυκλοφορούν ίσως τον κορυφαίο δίσκο της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, τον «Φλου». Και αυτό το σχήμα διαλύεται, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο ροκ ήχο και μια σειρά συναυλιών.

Το 1979 ο Παύλος Σιδηρόπουλος δημιουργεί το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών», με αγγλικό στίχο, χωρίς όμως καμία δισκογραφική δουλειά. Την ίδια περίοδο κάνει και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ως πρωταγωνιστής στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», ενώ ο ίδιος ερμηνεύει και το soundtrack της ταινίας, τραγούδια του οποίου αποτελούν κάποια από τα πλέον γνωστά του, όπως το «Να μ’ αγαπάς». Επίσης, συμμετέχει στην ταινία «Αλδεβαράν» με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στη μικρή καριέρα του ως ηθοποιός περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή», που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1.

Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος καταλήγει σ’ ένα σχήμα, τους «Απροσάρμοστους», που με λίγες αλλαγές παίζει μαζί τους μέχρι το τέλος. Το 1982 κυκλοφορεί ο δίσκος «Εν Λευκώ», ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας για 3 κομμάτια, για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το 1985 κυκλοφορεί σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου το δίσκο «Zorba the freak» και το 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο «Μετρό».

Το 1990 ο Παύλος Σιδηρόπουλος αντιμετωπίζει προβλήματα με το δεξί του χέρι που προφανώς από κάποιο πρόβλημα στα αγγεία παραλύει. Στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, ευρισκόμενος στο σπίτι μιας φίλης του στο Νέο Κόσμο, πέφτει σε κώμα από υπερβολική χρήση ηρωίνης και αφήνει την τελευταία του πνοή κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Κηδεύτηκε στις 10 Δεκεμβρίου, στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Δισκογραφία

Το ξέσπασμα / O κόσμος τους (Zodiac, 1971)
Ο Γερο-Μαθιός (Zodiac, 1971)
Ο Ντάμης ο σκληρός/ Απογοήτευση (Zodiac, 1972)
Φλου (ΕΜΙ, 1978)
Εν λευκώ (ΕΜΙ, 1982)
Zorba the freak (ΕΜΙ,1985)
Παύλος Σιδηρόπουλος (EMI, 1987)
Χωρίς μακιγιάζ – Ζωντανή ηχογράφηση (MBI, 1989)
Άντε και καλή τύχη μάγκες (ΕΜΙ, 1991)
Τα μπλουζ του πρίγκηπα (MBI, 1992)
Παύλος Σιδηρόπουλος (EMI, 1993)
Εν αρχή ην ο λόγος (7η Διάσταση, 1994)
O Ασυμβίβαστος και Πέντε Σπάνια τραγούδια (Lyra, 1994)
Ταξιδεύοντας (7η Διάσταση,1996)
Επιτυχίες (ΜΒΙ,1997)
Στιγμές (Δίφωνο, 1997)
Day after Day (ΕΜΙ, EP με δύο ανέκδοτα τραγούδια, 2001)
Τα τραγούδια του Παύλου (EMI, 2002)

Επιλεγμένες Συμμετοχές

Ζωντανοί στο Κύτταρο (Zodiac, 1971)
Θεσσαλικός κύκλος, του Γιάννη Μαρκόπουλου (EMI – COLUMBIA, 1975)
Ανεξάρτητα, του Γιάννη Μαρκόπουλου (EMI, 1975)
Οροπέδιο, του Γιάννη Μαρκόπουλου (EMI, 1976)
Crazy love στου Ζωγράφου (ΜΙΝΟS, 1979)
Σε άλλη γη, του Σταύρου Λογαρίδη (1980)
Νοκ άουτ, του Γιώργου Χατζηνάσιου (Minos,1986)
H Συναυλία στο Ηρώδειο, του Γιάννη Μαρκόπουλου (PHILIPS, 1990)

Τζένη Καρέζη

Η Τζένη Καρέζη ήταν δημοφιλής ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Η Ευγενία Καρπούζη, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1934. Έζησε τα παιδικά της χρόνια σε διάφορες πόλεις, ακολουθώντας τις μεταθέσεις των γονιών της που ήταν εκπαιδευτικοί. Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Καρπούζης, ήταν μαθηματικός και η μητέρα της, Θεώνη, δασκάλα. Στη Θεσσαλονίκη μπήκε εσωτερική στο Γαλλικό Σχολείο Καλογριών και αργότερα συνέχισε στο αντίστοιχο Σεν Ζοζέφ στην Αθήνα.

Τα πρώτα χρόνια

H αγάπη της για το θέατρο άρχισε να εκδηλώνεται από τα μαθητικά της, ακόμη, χρόνια κι εκφράστηκε με τη συμμετοχή της στις σχολικές παραστάσεις. Τη χρονιά αποφοίτησής της από την Ελληνογαλλική Σχολή το 1951 πήρε μέρος στην παράσταση της «Aντιγόνης» του Σοφοκλή που ανέβηκε στο θέατρο «ΡΕΞ» από τους τελειόφοιτους, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο.

Την ίδια χρονιά έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου μαθήτευσε δίπλα στον Δημήτρη Pοντήρη, τον Άγγελο Tερζάκη, την Kατερίνα και τον Γιώργο Παππά, που υπήρξε και ο πρώτος μεγάλος της έρωτας. Αποφοίτησε το 1954 και αμέσως χρίστηκε πρωταγωνίστρια. Ο πρώτος της ρόλος στο θεατρικό σανίδι ήταν δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, στο έργο του Αντρέ Ρουσέν «Ωραία Ελένη», που ανέβηκε τον Οκτώβριο του 1954 στο Θέατρο Κοτοπούλη. Ακολούθησε ο ρόλος της Αντέλα στο έργο του Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα», στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Κατίνα Παξινού και σκηνοθέτησε ο Αλέξης Μινωτής. Το χρονικό διάστημα 1955-1959 έπαιξε με επιτυχία σπουδαίους ρόλους στο Εθνικό Θέατρο: Οφηλία (Άμλετ), Κορντέλια (Βασιλιάς Ληρ), Μυρίννη (Λυσιστράτη) κ.ά.

Κινηματογραφικό ντεμπούτο με «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο»

Το 1955 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», για να ακολουθήσουν περισσότερες από 30 ταινίες: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» (1960), «Η νύφη το ’σκασε» (1962), «Τα κόκκινα φανάρια» (1963), «Δεσποινίς διευθυντής (1964), «Μια τρελή τρελή οικογένεια» (1965), «Τζένη – Τζένη» (1966), «Ένας ιππότης για τη Βασούλα» (1968), «Μια γυναίκα στην αντίσταση» (1970).

Μετά το 1960, δημιούργησε δικούς της προσωπικούς θιάσους και συνεργάστηκε με έξοχους κωμικούς, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Από το 1968 μέχρι το θάνατό της έπαιξε μαζί με τον Κώστα Καζάκο, έργα των Καμπανέλλη, Άλμπι, Ίψεν, Τσέχοφ, Αναγνωστάκη, ενώ το 1985 ερμήνευσε για πρώτη φορά αρχαίο δράμα, με τη «Μήδεια», σε σκηνοθεσία Μίνωα Bολανάκη, μια παράσταση που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο. Δύο χρόνια αργότερα πρωταγωνίστησε στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στούρουα, που ανέβηκε στην Επίδαυρο και τον Λυκαβηττό.

Η μεγάλη της θεατρική επιτυχία υπήρξε αναμφισβήτητα το σπονδυλωτό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο», που ανέβηκε το 1973, το οποίο και αποτέλεσε μία από τις εστίες πνευματικής αντίστασης κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Η ίδια, όσο και ο σύζυγός της Κώστας Καζάκος, συνελήφθησαν και ταλαιπωρήθηκαν από τις αρχές της χούντας. Το είδος αυτό είχε συνέχεια μετά τη μεταπολίτευση με τα έργα «Το κουκί και το ρεβύθι» (1974) και «Εχθρός Λαός» (1975). Τελευταία της θεατρική παράσταση ήταν τα «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη (1990).

Η προσωπική ζωή

Στην προσωπική της ζωή έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος με τον δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου το 1962 και ο δεύτερος με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο το 1968, με τον οποίο έμεινε παντρεμένη έως το τέλος της ζωής της. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Κωνσταντίνο Καζάκο, που ακολούθησε τα βήματα των γονιών του, όντας και ο ίδιος ηθοποιός.

Η Τζένη Καρέζη πέθανε στις 27 Ιουλίου του 1992, νικημένη από την επάρατο νόσο. Στη μνήμη της ιδρύθηκε, την ίδια χρονιά, το ίδρυμα «Τζένη Καρέζη», με σκοπό την παρηγορητική αγωγή των ασθενών που πάσχουν από καρκίνο και χρόνιες καταληκτικές νόσους και τη με κάθε μέσο ανακούφισή τους από τον πόνο.

Φιλμογραφία

Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Δελησταύρου και υιός (1957)
Η θεία από το Σικάγο (1957)
Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)
Η λίμνη των πόθων (1958)
Μια λατέρνα μια ζωή (1958)
Το τρελλοκόριτσο (1958)
Ναυάγια της ζωής (1959)
Ταξείδι με τον έρωτα (1959)
Το νησί των γενναίων (1959)
Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλλήκαρα (1960)
Ραντεβού στην Κέρκυρα (1960)
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960)
Χριστίνα (1960)Ποιά είναι η Μαργαρίτα (1961)
Η Αθήνα τη νύχτα (1962)
Η νύφη το ‘σκασε (1962)
Προδομένη αγάπη (1962)
Τα κόκκινα φανάρια (1963)
Ένας μεγάλος έρωτας (1964)
Δεσποινίς διευθυντής (1964)
Λόλα (1964)
Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965)
Μια σφαίρα στην καρδιά (1966)
Τζένη Τζένη (1966)
Εκείνος κι εκείνη (1967)
Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967)
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968)
Αγάπη και αίμα (1968)
Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970)
Μαντώ Μαυρογένους (1971)
Ερωτική συμφωνία (1972)
Λυσιστράτη (1972)

Παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο

Δοκιμασία (Οι μάγισσες του Σάλεμ) (1955) | Άμπιγαηλ Ουίλλιαμς
Άμλετ (1955) | Οφηλία
Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας (1956) | Χριστίνα
Το ζωντανό πτώμα (1956) | Σόνια, νέα τσιγγάνα
Αι εκκλησιάζουσαι (1956) | Νέα
Ανθή (1956) | Νίνοτσκα, αδελφή τους μικρότερη
Κλυταιμνήστρα (1956) | Κασσάνδρα
Βασιλεύς Ληρ (1957) | Κορδέλια
Η κυρά της αυγής (1957) | Αντέλα
Λυσιστράτη (1957) | Μυρρίνη
Το Ζαμπελάκι (1957) | Ζαμπελάκι
Θεσμοφοριάζουσαι (1958) | Κρίτυλλα
Λυσιστράτη (1958) | Μυρρίνη
Νύχτα στη Μεσόγειο (1958) | Μαρία ντ’ Ανγκιέν
Έγκλημα στο νησί των κατσικιών (1959) | Σίλβια

Τηλεοπτικές εμφανίσεις

Μαρίνα Αυγέρη (1973, ΕΙΡΤ)
Η μεγάλη περιπέτεια (1976, ΕΡΤ)
Μαύρη χρυσαλλίδα (1990, ΕΤ-1)

Πηγή: sansimera.gr