Nikos Aliagas: Απόψε θέλω να σας πω για τον φίλο μου τον Κώστα Σταμκόπουλο, θα ήταν εξήντα σε λίγες μέρες αλλά η ζωή το ήθελε αλλιώς. Ο Κώστας μας άφησε το Σάββατο το πρωί αξιοπρεπώς όσο έζησε, χωρίς να ενοχλεί κανέναν, περιτριγυρισμένος από τον δικό του, κατευθυνόμενος και ευγνωμοσύνη. Έξι χρόνια μάχης με τον καρκίνο, από όλα τα όντα μας, χωρίς να παραπονιόμαστε, ούτε να σφουγγαρίζουμε, ο Κωστά πάντα παρών στις χαρές μας και στις λύπες μας, προσεγμένος σε όλους μας, ευαίσθητος σε ουσιώδη. ′′ Υγεία φίλε μου είπε πρόσεχε τον εαυτό σου, σκέψου τον εαυτό σου, τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία. ′′ Θα πήγαινα να τον βρω στο εστιατόριο του στην οδό Jean Nicot και ξαναφτιάχναμε τον κόσμο, μιλώντας για ελληνική μουσική, ελαιόδεντρα και ταξίδια. Στον ′′ Απόλλωνα ′′ ανεβάσαμε τα ποτά μας σαν οικογένεια, γελάσαμε, κλάψαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε, γιορτάσαμε την ύπαρξη. Ο Κωστά ήρθε στο Παρίσι από το Πλατανόρευμα, ένα όμορφο χωριό της Βόρειας Ελλάδας (ήταν περήφανος γι ‘ αυτό) ήταν δεκαέξι χρονών και όνειρα γεμάτα μάτια. Η Γαλλία του το έδωσε πίσω, δούλεψε σκληρά μέρα νύχτα, τίμησε τη χώρα αλλά κράτησε αυτή τη γλυκιά νοσταλγία σε κάθε του πράξη. Η επιστροφή των Ulysseas ως όνειρο ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε πλήρως. Απόψε σκέφτομαι τα όμορφα και καλά παιδιά του, Ελένη, Αριστοτέλης, Οδυσσέας, σκέφτομαι την φωτεινή σύζυγό του Χρυσάνθη, όλη πιο ενωμένη και πιο συγκολλημένη από κάθε άλλη φορά με την αποχώρηση του πατέρα. Το σώμα κάνει τον χρόνο του αλλά η ψυχή είναι αθάνατη, μια φλόγα δεν εξαφανίζεται ποτέ που περνά από γενιά σε γενιά. Κρατώντας αυτή τη φωτογραφία μιας Κυριακής του Πάσχα που γιορτάζεται μαζί στο Παρίσι πριν από εννέα χρόνια Κωστά χαρούμενος τραγουδώντας και χορεύοντας σαν θεός ο πατέρας μου ο Ανδρέας ήταν εκεί ο φίλος Λαυρέντης Μαχέριτσας ήταν εκεί και αν φύγανε Από τότε, κρατώ αυτή τη στιγμή σε αναστολή, κλεμένο από το αδυνάτισμα και ευθραυστότητα του πέρασματός μας στη γη. Ο θάνατος του φίλου είναι και δικός μας. Να είσαι σε ειρήνη Κωστα, οι πρόγονοί σου σε περιμένουν κοντά στην εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνος και Έλενα που με όλη σας την αγάπη χτίσατε. Αυτή η αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ, που κανένας θάνατος δεν μπορεί να στερήσει. Ai ōnía sou e mneme, axiomakáriste kai aeímn ēste………
Χάσαμε ένα ωραίο Έλληνα των Παρισίων, αγαπημένος φίλος και καλός άνθρωπος. Ήρθε στην Γαλλία 16 ετών, δούλεψε σκληρά και πρόκοψε, έκανε μια όμορφη οικογένεια, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και βοήθησε κόσμο. Ένας ωραίος Έλληνας έφυγε όπως έζησε, περήφανος και άξιος. Σε λίγες μέρες θα επιστρέψει στον αγαπημένο του Πλατανόρευμα. Ελαφρύ να είναι το χώμα που θα τον σκεπάσει. Καλό ταξίδι φίλε μου καλέ…
