Ἡ παρούσα συγγραφική μου δραστηριότης εἶναιμία ἐπιμνημόσυνη ἀναφορά έν ὄψει τοὔτεσσαρακονθήμερου μνημόσυνου τοῦἐκλιπόντος Ἀρχιμανδρίτη Αὐγουστίνου Μύρου , τιμῆς ἕνεκεν στοἀξιοσέβαστοπρόσωπό του και στον ὑποδειγματικό βίο του ὅὁποίος ὑπήρξε ἀντίστοιχος με τον βίο των ἁγίων,που καλλώπιζετον περιβάλλοντα χῶρο τουκαι τον περίγυρο του ἐπιτελώντας ἁγιοσύνηνμε την ἀπερίσπαστο ἀπό τῆς ἱερατικής κλίσης του προσφορά του σε περιόδους κρίσιμες διάτη στρατευμένη ἐκκλησία.
Μάλιστα ὅσοι εἴχαντηνεὐλογία να τον γνωρίσουν θεωροῦν ὅτι δεν ἦτο ἐκ τοῦκόσμου τούτου.Ἀπό τήν πατροπαράδοτη κοιτίδα του ἐζησε μεταξύ οὐρανοῦκαι γῆς. Ἐκπαιδιόθεν ἦτο μία ὁλοζώντανη ἁγιογραφημένη μορφή, ἡὁποία λες και κατῆλθε ἀπό το τέμπλο τῆς θριαμβεύουσαςἐκκλησίαςπροκειμένου με την ἀπαρέγκλιτη ἐφαρμογή τῶν νόμων τοῦΚυρίου μας να διακονήσει ὡς ἱεροκύρηξ ἀπό τον Χρυσοστομικό ἄμβωνα τῆς Ἱεράς Μητροπόλεως του Ν. Κοζάνης τον σύγχρονο και «συμπιεσμένο»ἄνθρωπο.
Ἡ ὁλοκληρωμένη πνευματική του μόρφωση με τους ὀρθοτομημένους λόγους τῆς ἀληθείας ,καθώςκαι ἡσυγγραφική του δυνατότηςμε τα ἐπίκαιραἄρθρα του δεν του ἐπέτρεπαν να συμβιβάζεται με τα ἀσυμβίβαστα και τα ἐπίπλαστα τοῦκόσμου.Ἀπό τη νεότητα του ἀκόμη ἦταν φτασμένος ἀνατόμος τῆς πίστεως και τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
Εἶχε την ἐπινοητικότητα να εἶναι ἀδιαπραγμάτευτος και το τερμάτιζε κυρίως στις ἀρνητικές ἐπιδράσεις τῶν αἱρέσεων και τῆς πλάνης που θαρρεῖς ἀπό χρόνια τον περίμεναν να πάρει το προβάδισμα στις στοιβάδες τούτων τῶν περίπλοκων ζητημάτων καιμε το βυθόμετρο του να βυθομετρήσει και να ξεσκεπάσει ὄλες τις ἀθεολόγητες κακοδοξίες οἱὁποίες ἐπίτῶν ἡμερῶν μας εἶναι σε ἔξαρση και διασπείρονται ἀλλαχοῦδιαμελίζονταςτην ἑνότητάτῆς ἐκκλησίας.Στο δε μυστήριο τῆς ἱεράς ἐξομολογήσεως , ὡς διάδοχος τῶν ἁγίων ἀποστόλων με τη χάρη τοῦἉγίου Πνεύματοςστο ἐκκλησιαστικό θεραπευτήριο,ὡς κατ’ἐπίγνωση πνευματικός,ἔλαβε την ἐξουσία τοῦδεσμεῖν και λύειν τις ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων κατά τη ρητή ἀπόφαση τοῦἈρχιποιμένα μας Χριστοῦ, ὁὅποίος εἶπε:«Ἀν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖςἀν τινων κρατῆτε κεκράτηνται». Ἄπειρες φορές ἐξομολογούσε ἀπό μεσημβρίας ἔως τοῦμεσονυκτίου ὥστε και ὅσοι προσέρχονταν καθυστερημένα , την ἑντεκάτη ώρα, να τύχουν συγγνώμης και σωτηρίας.
Τους βοηθοῦσε με τα συστατικά τῆς ἀληθινῆς μετανοίαςνα του ἐκμυστηρευτούν τα ἄδυτα και τα κρύφια τῆς καρδίας τους και να ἐξαγορεύσουντα ψυχοκτόνα βέλη τῶν λογισμών.Ἐνεργοποιοῦσε δίχως καταναγκασμούς το φιλότιμόμας και τις αποστασιοποιημένες ἀντοχές μας και στον περιορισμένο ἀνθρώπινο νοῦμας ἐμβάθυνε τις οὐράνιες πραγματικότητες και τα θεία νοήματα δια την τελείωσι μας και τον ἐξαγιασμό μας.Ἡδε πληθωρική ἄνευ ἐξαιρέσεως ἀγάπη του τοῖς πάσι ἦτο παροιμιώδης.Εἶχε το χάρισμα τῆς ἀμεσότητας ὤστε ἀπόλυτα να τον ἐμπιστευτείς και σε συνδυασμό με την ἐκλεπτυσμένη του λεπτότητα εἶχες πολλές δυνατότητες διαλόγου μαζί του. Να ἀπλοποιήσει τα δυσνόητακαι λογικοφανήθέματα τῶν ἀποριῶν μας ,τα οποία με πολλή φυσικότητα τα εξιχνίαζε και τα ταξινομοῦσε.
Ἐπίσης,το νοικοκυρεμένο του μοναστήρι του Ἁγίου Νεκταρίου , το ὁποίο ἐξαρχής ἦτο δημιούργημα τῆς μεγαλοκαρδίας του και τοῦθάρρους του, ἀποτέλεσε στην περιοχή μας ἔνα περικαλέστατο προπύργιο τῆς ορθοδοξίας και παράλληλα ἔνα ἐργαστήριο ψυχῶν. Ὅταν τελούνταν οἰπολύ κατανυκτικές ἀγρυπνίες και ἦταν ἀσφυκτικά γεμάτο ἀπό το ἐκκλησίασμα δίχως ὑπερβολή βιώναμεμια παραδείσια κατάσταση και μία πρόγευση τοῦπαραδείσου.
Ὁκοσμοκαλόγεροςπατήρ Αὐγουστῖνος , ὁὁποίος ἀποτέλεσε μία ὁλοζώντανη ἐγκυκλοπαίδεια για ὅλους μας,με μαρτυρικά τέλη μετέστη προς Κύριον ἐκεί που αὐλίζονται οἱψυχές τῶν δικαίων.Ἀποκόπηκε ἀναπάντεχα ἀπό τα πνευματικά του παιδιά δίχως να παραβρεθούν στην εξόδιο ακολουθία τουκαι να τον ἀποχαιρετήσουν,ὅπως και ἀπό τον παρόντα βίο στον ὁποίο ἡσύντομη και ζῶσα ἱστορία του στην ἐμπλουτισμένη βίβλο τῆς ζωής του ἔγραψε τον Πασχάλιο ἐπίλογό του και συμπληρώθηκε και η τελευταία σελίδα του λελαμπρισμένου ἱεραποστολικού του ἔργου.Ἀφήνοντας πίσωτου τον συμπιεσμένο χρόνο του ὁὁποίος δεν ἄντεξε την κεκτημένη ταχύτητα του και της μακροχρόνιες ὑπερκοπώσεις προκειμένου να προλάβει να φέρει εἰς πέραςτα ἔργα τῶν χειρῶν του.
Το μνημεῖο με τις πανανθρώπινεςδιαστάσεις τῆς ἀγάπης του. Τηδική μας μικρή Βασιλειάδα που ἐν μέσω των χαλεπῶν καιρῶν ὤς μία μεγάλη οἰκογένεια μας συγκέντρωνε στην αγκαλιά της και με ένδεδειγμένουςπαράγοντες φιλαλληλίας δεν περίσσευεοὐδείς ἀπό αὐτήντην ἱεροτελεστία καρδίας.
Ὁἱερομόναχος πατήρ Αὐγουστίνος με ἀδιάσειστα τεκμήρια ἀπεδείχθει ὅτι ἦτο ἕνας ἐξαστράπτων πολικός ἀστέραςτῆς ἀρετῆς ὁὁποίος με το οὐρανοπολίτικο πέρασμά του από τῆς μενούσης πόλεως τῆς Κοζάνης φώτισε τα σκότη μας και,ἐφόσον ἐξετελέσθη ἡἀποστολή του,ἐκπατρίσθηκε δια τη μέλλουσαπόλη ὥστε να συλλειτουργήσει με τα νέφητῶν ἁγίων στο Ἅγιο Θυσιαστήριο τῆς Βασιλείας τῶν ουρανῶνΑἰωνία του ἡμνήμη!
Να ἔχουμε την εὐχή του
ἈθηνᾶΚηπάρογλου
