(ΕΠΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΎΩ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟΝ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΎΘΗΚΕ ΤΟ ΕΤΟΣ 2001

ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΗ ΛΈΣΧΗ ΚΟΖΑΝΗΣ)
Την περίοδο εκείνη πρόεδρος της περιηγητικής ήταν η Ντίνα Ματιάκη , η οποία προ διμήνου απεβίωσε και ήταν μέλος της περιηγητικής για 24 χρόνια και 12 από αυτά διετέλεσε πρόεδρος, διαδεχόμενη στην προεδρία τον Σάκη Γκιούρα, που προηγουμένως είχε διατελέσει πρόεδρος αρκετά χρόνια επιτελώντας τα καθήκοντα του προέδρου με γνώμονα την προώθηση της περιγητικής. Απεβίωσε κι αυτός προ 40 ημερών και ακολούθησε και τρίτος πρώην πρόεδρος της περιηγητικής, ο Γιώργος Δελιαλής, ο οποίος ήταν από τους πρώτους προέδρους που ανέλαβε την περιηγητική, στην οποία έδωσε νέα πνοή ανανέωσής της. Και δυστυχώς , μέσα σε σαράντα ημέρες των δύο τελευταίων μηνών του έτους 2015 έφυγαν τρεις πρώην πρόεδροι της περιηγητικής οι οποίοι ήσαν και καλοί φίλοι μας. Ευτύχισα να είμαι μέλος της περιηγητικής . Τους αναφέρω γιατί και οι τρεις που έφυγαν είχαν προσφέρει κοινωνικό ανθρώπινο έργο μέσω της περιηγητικής λέσχης, έχοντας μεγάλη αναγνώριση από τους συμπολίτες μας. Σήμερα με τη γραφή αυτή τιμούμε και τη μνήμη τους
Παραθέτω παρακάτω το άρθρο μου που δημοσιεύθηκε την 10-10-2001.
Η ΕΤΗΣΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ
ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΙΛΑΡΙΩΝΑ- ΛΑΡΙΟΥ

«Η Περιηγητική λέσχη Κοζάνης έχει μακροχρόνια δράση με πολλά επίλεκτα μέλη και με σωστό προγραμματισμό πραγματοποιώντας πολλές εκδηλώσεων. Την περίοδο αυτή πρόεδρος είναι η Ντίνα Ματιάκη, ένα δραστήριο και μεθοδικό στέλεχος, που εκφράζει αθόρυβα, αλλά ουσιαστικά το βαθύ νόημα της περιηγητικής. Οι εκδρομές που πραγματοποιεί η περιηγητική και οι συναντήσεις μεταξύ των μελών και των φίλων αυτής, προσφέρει αυτό που λείπει σήμερα, δηλαδή την ανθρώπινη επαφή. Και επειδή τα περισσότερα μέλη είναι μιας άλλης γενιάς Κοζανίτες, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στις συγκεντρώσεις γίνεται ακόμη πιο ευχάριστη.
Έχει καθοριστεί να τελείται κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη Θεία λειτουργία στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος Ιλαρίωνος «Λαριούς», δεν γνωρίζουμε από προέρχεται το (Λαριούς).Κατά την προφορική παράδοση η μονή κτίστηκε πείπου τον 11ο αιώνα όπως γράφει και ο Κώστας Σιαμπανόπουλος, και κατά τον ιστορικό Σιγάλα φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη Κοζάνης φιρμάνι του 1861 που επιτρέπει να μεγαλώσει ο Ναός της Αγίας Τριάδος, συνεπώς υπήρχε το μοναστήρι από τα παλαιά χρόνια . Ο μοναχός που εγκαταβιώνει από πολλά χρόνια εκεί και είναι μόνος του, έχει το όνομα Ιλαρίων. Είναι ένα ανθρωπάκι του Θεού. Το μοναστήρι βρίσκεται σε απόσταση 10 περίπου χιλιομέτρων από την Αιανή προς νότο και δίπλα στον Αλιάκμονα ποταμό.
Τον Άγιο Ιλαρίωνα έχουν προστάτη, ο σύλλογος ιδιοκτητών συνεργείων επισκευής αυτοκινήτων και μηχανημάτων διαφόρων τύπων και τελούν Θεία λειτουργία κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγίου Ιλαρίωνα, που είναι η 6η Ιουνίου και ο τίτλος του συλλόγου είναι «Άγιος Ιλαρίωνας» Το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος Λαριούς , πανηγυρίζει την εορτή του Αγίου Πνεύματος.
Συνεχίζοντες λοιπόν την παράδοση η περιηγητική Λέσχη, ετέλεσε και φέτος 30-9-2001, Θεία λειτουργία στη Λαριού , όπου συμμετείχαν πάρα πολλά μέλη , περισσότερα από κάθε άλλη φορά, αρκεί να σημειώσουμε ότι δεν έφτασαν οι 150 νόστιμες τυρόπιτες που προσέφερε η Διοίκηση στο τέλος της Λειτουργίας μαζί με καφέ και άλλα βουτήγματα.
Η Διοίκηση της περιηγητικής συνδράμει κατά καιρούς το μοναστήρι με έκτακτες εισφορές που συγκεντρώνει από τα μέλη της, για την ανοικοδόμηση μετά την πυρκαγιά του μοναστηριού που έγινε το 1991. Συγκέντρωσε και φέτος ένα σεβαστό ποσό από τα μέλη που συμμετείχαν δια της περιφοράς δίσκου και το παρέδωσαν στο μοναστήρι. Το Μοναστήρι βοηθάει πάρα πολύ και με συχνές επισκέψεις ο συμπολίτης μας Γιάννης Πάλλας.
Η περιηγητική είναι ίσως ο μόνος σύλλογος που δεν παίρνει οικονομική ενίσχυση, όπως γίνεται τελευταία με επιχορηγήσεις σε κάθε σύλλογο σφραγίδα. Ενώ η κοινωνική της προσφορά είναι ανθρώπινη και αξιόλογη.

Η επιλογή να τελείται η Θεία Λειτουργία στο Μοναστήρι της Λαριούς, έχει σχέση και με λογίους Κοζανίτες , γιατί πέρα από τη Θρησκευτική κατάνυξη που σου δημιουργεί το μοναστήρι ,έχει και κάποια άλλη ιστορία που συνδέεται με τους διανοούμενους της Κοζάνης οι οποίοι πήγαινα εκεί στην ήρεμη ατμόσφαιρα του μοναστηριού και υπό τα κύματα του ρέοντος Αλιάκμονα ποταμού εμπνέονταν και επιδίδονταν στη συγγραφή διηγημάτων και μυθιστορημάτων, όπως οι Αστέριος Δελιβάνης και ο λογοτέχνης-δικηγόρος, με σπουδές στο Παρίσι αρχάς του 1900 Κων/νος Τσιτσελίκης, οι οποίοι και είχαν δικά τους δωμάτια. Εκεί έγραψε το μυθιστόρημα «Αγάπη στον Αλιάκμονα» , ο Κώστας Τσιτσελίκης. Μάλιστα ο Τσιτσελίκης έκανε στη Λαριού διακοπές το καλοκαίρι με την οικογένειά του. Οι κόρες του Λένα και Ρέα που διαμένουν στην Αθήνα, είχαν επισκεφθεί το φθινόπωρο του 1998 τη Λαριού , για να τελέσουν μνημόσυνο στη μνήμη του πατέρας τους για τα 60 χρόνια από το θάνατό του που επήλθε το έτους 1938, τις συνόδευσα στο μοναστήρι της Λαριούς ως πολύ καλός φίλος τους. Επίσης με συγκίνηση προσκύνησαν και το χώρο που ο πατέρας τους κλείνονταν σε δωμάτιο-κελί του μοναστηριού για να γράψει, καθώς και στο δωμάτιο που έμειναν αυτές και συγκλονίστηκαν βαθύτατα αναπολώντας τα παιδικά τους χρόνια. Βρήκαν όμως διαφορετικό τον περιβάλλοντα χώρο, αφού η ΔΕΗ ως γνωστόν όπου επεμβαίνει καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον .
Συγχαίρουμε την Πρόεδρο κυρία Ντίνα Ματιάκη και τα μέλη της διοίκησης της περιηγητικής για την όμορφη γιορτή που διοργάνωσαν στη Λαριού. Βοήθησε μάλιστα και ο καιρός που ήταν πάρα πολύ καλός και ευχόμαστε του χρόνου να είναι ακόμη καλύτερα και να φτάσουν οι γνωστές τυρόπιτες από το φούρνο του Βαμβακά .
1. Αναμνηστική φωτογραφία στον περίβολο του μοναστηριού από μέλη που παραβρέθηκαν στη λειτουργία. Διακρίνονται μεταξύ των μελών, η Πρόεδρος Ντίνα Ματιάκη, ο επίτιμος πρόεδρος Ιωάννης Ξυλοφόρος και ο ταμίας Μάκης Τσιαϊρης. Προσθέτω ότι σήμερα δεν ζει , ήταν εξάδελφός μας.
2. Οι αδελφές Λἐνα και Ρέα Τσιτσελίκη όταν επισκέφτηκαν τη Λαριού, όπως γράφω παραπάνω φωτογραφίζονται μαζί με τον μοναχό Ιλαρίωνα.

 

Ιωάννης Κορκάς