«Τέλος με τα συγχωροχάρτια. Ο καθένας θα αναλάβει και την ευθύνη που του αναλογεί από εδώ και πέρα»
Αυτό το «έλα μωρέ, αφού ο κόσμος δεν το χει με τα μέτρα», έχει μπει για τα καλά στο πετσί του Έλληνα φτάνοντας μέχρι και το μεδούλι.
Και αν τον Μάρτιο είχε μία δόση αλήθειας, μετά από 8 μήνες όμως περίπου και με έναν κόσμο στην πλεοψηφία του να πειθαρχεί, να προσέχει, να τηρεί με ευλάβεια τα μέτρα, να δέχεται να του κλείνουν το μαγαζί χωρίς να διαμαρτύρεται, ε λοιπόν αυτόν τον κόσμο δε δικαιούται κανείς από δω και πέρα να τον προσβάλει, να του ακυρώνει όλη την προσπάθεια, να τον λέει απείθαρχο.
Αυτό που έχει μείνει στην ατμόσφαιρα είναι ένας κοινωνικός αυτοματισμός άνευ προηγουμένου με συνέπειες που θα φανούν στο μέλλον. Εκ του αποτελέσματος πια, η αλήθεια είναι μία και δε μπορεί κανείς να την αμφισβητήσει. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος από την αρχή. Και αυτή είναι διαπίστωση όλων. Ότι , ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Και έρχεται ένα δεύτερο καθολικό λοκντάουν που θα ισοπεδώσει τα πάντα. Εύχομαι όμως αυτή τη φορά η συλλογική ευθύνη όλων αυτών που αποφασίζουν για εμάς, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων γιατί αλλιώς το μόνο που θα θυμόμαστε μόλις με το καλό τελειώσει όλο αυτό που ζούμε, θα είναι διαγγέλματα. Ο κόσμος κουράστηκε. Οι αντοχές του εξαντλήθηκαν. Κάποιοι συμπολίτες μας από το Σάββατο θα είναι ήδη σε απόγνωση. Όλα αυτά θα μπορούσαν ίσως να αποφευχθούν αλλά τώρα τρέχουμε να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.
Αυτό που έχω να πω είναι, πως όλοι μας για πολλοστή φορά θα πρέπει να κάνουμε υπομονή, να συνεχίσουμε να τηρούμε τα μέτρα όπως κάναμε τόσο καιρό και να έχουμε πίστη στο Θεό. Μην επιτρέψετε όμως σε κανέναν από δω και πέρα να σας δείξει με το δάχτυλο ή να σας προσβάλει.
Ή όλοι μαζί θα φταίμε ή αλλιώς θα φταίει μόνο ο κακός μας ο καιρός. Τέλος με τα συγχωροχάρτια. Ο καθένας θα αναλάβει και την ευθύνη που του αναλογεί από εδώ και πέρα.
Χρόνος άλλος δεν υπάρχει..
