Νιώθουμε όλοι κουρασμένοι. Ακόμα κι εγώ που ξεκίνησα λαβρος απέναντι στην άρνηση της πανδημίας και στην χαζομάρα της “ιατρικής” αποψάρας του φουμπου άρχισα να κουράζομαι.

Γνωστοί μου με κατεβασμένα κεφάλια για τα κλειστά τους μαγαζιά, φίλοι με τους οποίους κάποτε χαζολογούσαμε να μην ξέρουμε πια τι να πούμε , ασθενείς μου να περιμένουν κάτι παραπάνω να τους πω που ίσως το ξέρω μόνο εγώ και τους το κρύβουνε οι άλλοι, ο Γιώργος με την κοιλίτσα του να με κοιτάει με απογοήτευση και να μου λέει ” αυτή η άτιμη η μπυροκοιλιά μου θα με φάει”! Και να μην μπορείς να γελάσεις γιατί ο Γιώργος το λέει σοβαρά.

Βιώνουμε όλοι μας μια καθημερινότητα γεμάτη φόβο, καχυποψία, αβεβαιότητα και το χειρότερο μια καθημερινότητα γεμάτη την αγωνία του θανάτου. Ήρθα κι εγώ σε επαφή με θετικό κρούσμα, έφαγα όλη τη νευρικότητα που έχει το να κάνεις δυο απανωτά τεστ και να περιμένεις τα αποτελέσματα τους ( ευτυχώς αρνητικά) ,γιατί εκτός από τους δικούς σου έχεις και πενήντα ασθενείς που είδες τις προηγούμενες ημέρες και μια ευθύνη απέναντι τους την έχεις, και όλο αυτό ήταν ένα σπουδαίο μάθημα για το πόσο ίσοι είμαστε όλοι μας απέναντι στο ευάλωτο αυτής της ίδιας της ζωής.

Το χειρότερο βέβαια είναι πως μας πιάνω όλους μας να μην κάνουμε πια όνειρα, να μην προγραμματίζουμε, να μην σχεδιάζουμε, να μην ζούμε. Κάτσε να την βγάλουμε καθαροί από όλο αυτό και βλέπουμε. Δύσκολο πράγμα αυτό το “και βλέπουμε”. Σαν να πρέπει να διαπραγματευόμαστε καθημερινά αυτή την ίδια μας την ύπαρξη που την είχαμε κάποτε τόσο δεδομένη. Τέλος πάντων. Δεν ξέρω που θα οδηγήσει όλο αυτό και πότε θα τελειώσει αλλά ξέρω πως θα πρέπει να μείνουμε όλοι ενωμένοι. Εμείς στα ιατρεία μας – μέχρι να βγούμε θετικοί κι εμείς και να τα κλείσουμε- να μιλάμε με τους ασθενείς και να τους εξηγούμε, κάποιοι άλλοι στα δικά τους μετερίζια να συναισθάνονται την κοινωνική τους ευθύνη πια και να πράττουν αναλόγως και κάποιοι άλλοι, λιγότεροι αλλά εξίσου σημαντικοί για τον κοινωνικό μας βίο, να δουλεύουνε αθόρυβα και συστηματικά για να μας προφυλάξουν από όλο αυτό, μακριά από ανόητες κόντρες και προσωπικές μωροφιλοδοξίες.

Γενικά ας κατέβουμε όλοι μας από τις υψηλές μας έδρες, ας αφήσουμε κατά μέρος τα υψωμένα δάχτυλα και τις ακριβές μας γνώμες και ας δουλέψουμε λίγο παραπάνω την ενσυναίσθηση μας. Ας μπούμε στην θέση του “υποκειμένου νοσήματος” και ας σεβαστούμε τον φόβο του, ας καταλάβουμε τον “μικρό” άνθρωπο που έχει κλειστό το μαγαζί του και ψάχνει απεγνωσμένα να ανακαλύψει θύτες και ας δικαιολογήσουμε την οργή του , ας αφήσουμε για λίγους μήνες παραπονεμένο το πολύτιμο εγώ μας και ας δουλέψουμε λίγο παραπάνω αυτό το εξίσου πολύτιμο εμείς…γιατί στο τέλος της ημέρας όλοι με τον ίδιο φόβο κλείνουμε τα μάτια μας και ας μην το ομολογούμε….

Πηγή fb:Τάσος Φούντογλου