Μακεδονομάχος Ιωάννης Μπουμπαράς εκ Βλάστης Κοζάνης-Τιμή και δόξα στον Μπλατσιώτη εθνομάρτυρα που κατακρεουργήθηκε από τους Τούρκους το 1905
Ο Ιωάννης Μπουμπαράς ή Μπομπαράς ή Μπουμπάρας ή Μπούμπορας είναι από τις πιο ηρωικές μορφές του Μακεδονικού αγώνα. Ενας αγνός ορεσίβιος σκληροτράχηλος άνθρωπος, γυμνασμένος, γοργοπόδαρος, έξυπνος, ικανός και απόλυτα αφοσιωμένος στην εθνική ιδέα. Από παλιά κτηνοτροφική οικογένεια Μοσχοπολιάνικης απώτερης καταγωγής, κτηνοτρόφος κι ο ίδιος, γνώριζε σπιθαμή προς σπιθαμή τα βουνά και τα περάσματα του Μουρικίου. Γι αυτό προσέφερε τις υπηρεσίες του στα Σώματα του Βέργα, του Ρούβα και του Παύλου Γύπαρη, όχι μόνο σαν οπλίτης, αλλά και σαν οδηγός, ανιχνευτής, αγγελιοφόρος.
Όπως αναφέρει ο Ζήκος Τσίρος «Η Ελλάς ήτο ο Μπουμπαράς. Το έλεγε το αίμα του, τα ρουμάνια, τα πουλιά και η φύση της πατρίδος του». Υστερα από τη νικηφόρα μάχη του Μουρικίου στις 21 Απριλίου του 1905 και μετά την άτακτη υποχώρηση των Τούρκων, ο Μπουμπαράς οδήγησε τα Ελληνικά Σώματα σε ασφαλές σημείο, ενώ ο ίδιος μετά αναχώρησε για το Μπλάτσι, για να παραδώσει εμπιστευτική επιστολή στην τοπική Εθνική Επιτροπή. Δυστυχώς, ήρθε αντιμέτωπος με ένα από τα Τουρκικά αποσπάσματα, τον αναγνώρισαν, ήξεραν και τον ρόλο του στον αγώνα, προσπάθησε να διαφύγει, αλλά τον συνέλαβαν. Τον υπέβαλαν στα πιο φρικτά και αργά βασανιστήρια για να μαρτυρήσει, του έσπασαν όλα τα κόκκαλα, δεν πήραν λέξη από το στόμα του (αναφέρεται ότι πριν τον πιάσουν κατάπιε τα έγγραφα που μετέφερε) και το παληκάρι κατέληξε, χωρίς να πει λέξη για την ιερή αποστολή του.
Την επόμενη μέρα ο Μπλατσιώτης Κώστας Μπαστής περισυνέλεξε τη σωρό και την έθαψε στο νεκροταφείο του Αγίου Αθανασίου. Στην κηδεία παρέστησαν όλοι οι Μπλατσιώτες. Ο επικεφαλής της μάχης του Μουρικίου, ο κρητικός Παύλος Γύπαρης, συγκινήθηκε βαθειά από την αυταπάρνηση, τη γενναιότητα και το μαρτυρικό θάνατο του Μπουμπαρά, ώστε έγραψε κι ένα ποίημα στη μνήμη του.
Η οικογένεια Μπουμπαρά καταγράφεται στο Μπλάτσι τουλάχιστον από το 1875. Ο εθνομάρτυρας Ιωάννης Μπουμπαράς είχε έναν γιο, ο οποίος παντρεύτηκε γυναίκα από το Μπλάτσι από το σόι Ζηκίδη. Απέκτησε κι αυτός έναν γιο (εγγονό του Ιωάννη), τον Θόδωρο και έφυγε στην Αμερική, όπου είχαν ήδη εγκατασταθεί συγγενείς της γυναίκας του. Στην Αμερική αυτός πεθαίνει και η γυναίκα του σε δεύτερο γάμο παντρεύεται στην οικογένεια Μπασδάρα. Το γιό του τον Θόδωρο τον παίρνει υπό την προστασία του το τσελνικάτο των Φισταίων και εγκαθίσταται στο Κολχικό.
Παίρνει σύζυγο από το σόι Χατζησιαφαρίκα, που ήταν πολύ μεγάλο Αβδελλιώτικο/Μπλατσιώτικο φαλκάρι. Η αδερφή της γυναίκας του παντρεύεται στην οικογένεια Κίκη από το Μπλάτσι. Ο Θόδωρος απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τον Κώστα, τον Βαγγέλη, τον Ιωάννη και τη Σουλτάνα. Φυσικά οι απόγονοι έχουν γνώση της θυσίας του εθνομάρτυρα προγόνου τους, καθώς και της αγνότητας του χαρακτήρα του και της ανιδιοτέλειάς του.
Οι πληροφορίες μας για τον Ιωάννη Μπουμπαρά προέρχονται:
α) από τον Κώστα Μπόμπουρα (γενν. το 1943), το γιο δηλαδή του Θόδωρου και δισέγγονο του εθνομάρτυρα, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά.
β) Ζήκος Τσίρος, “Η Βλάστη (τέως Μπλάτσι), 1. Σκόρπια φύλλα της πατρίδος μου”, τόμοι 1-3, Θεσσαλονίκη 1964
γ) Σταμάτης Ράπτης, «Ο Καπετάν Πουλάκας, Ολος ο Μακεδονικός Αγών – Αι ηρωικαί μάχαι – Οι εκδικηταί Βουλγαροκτόνοι, εκδ. Τσαγγάρη, 1907
δ) Νικόλαος Κανούτας, «Ο Μακεδονομάχος Νικόλαος Κανούτας αυτοβιογραφούμενος – Αναμνήσεις από τον επικό Μακεδονικό Αγώνα», Εκδ. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Γρεβενών, 2006
Η μία φωτογραφία είναι από το Αρχείο Ιωάννη Βαρβαρούση και οι άλλες από το μνημείο του Ιωάννη Μπουμπαρά στο παλιό πάρκο της Πτολεμαΐδας, βγαλμένες την Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2020, ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα.
Πηγή fb: Φαντίνα – Fandina – Πολιτιστική Εστία Αρμάνων Βλάχων Ν.Κοζάνης
