του Μήκα Ελίμειου
Φίλες και φίλοι, το ότι είμαι μπιστιρέινιους κι αγύρσ΄του κιφάλ΄θα το έχετε προ πολλού καταλάβει δεν χρειάζεται να σας το πώ εγώ τώρα, επίσης θα έχετε καταλάβει ότι είμαι επίμονος άνθρωπος, αλάνθαστος δεν θα το έλεγα, διότι μόνον ένας είναι αλάνθαστος όπως λένε και είναι ο Πάπας, θα μου επιτρέψετε να έχω τις αμφιβολίες μου, να όμως που βγήκε κι΄άλλο κουσουρ΄, πώς τον λένε αυτόν που έχει αμφιβολίες; άντε τώρα να ανοίξεις το αντιλεξικό του Θ. Βοσταντζόγλου να βρεις την κατάλληλη λέξη, δεν έχω χρόνο και γιατί να μπαίνω σε τέτοιου είδους προβληματισμούς και να ταλαιπωρώ έτι πλέον και εσάς; Το αφήνω ως έχει!
Πως όμως να ξεριζώσεις ορισμένα γεγονότα από τη μνήμη σου τα οποία και έζησες και τα είδες; Να ένα καλό ερώτημα!
Γεγονότα τα οποία συνέβηκαν κατά την πορεία της ζωής σου μέσα σε αυτόν τον κόσμο, στον μικρόκοσμο της γειτονιάς σου, πώς να σβήσεις από μέσα σου την αγάπη των ανθρώπων της που είχες την εντύπωση ότι όλη η γειτονιά ήταν ένα και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων ήταν ίδια με τα δικά σου;
Άνοιγες τις πόρτες των σπιτιών της γειτονιάς λές και ήταν η πόρτα του δικού σου σπιτιού, έβλεπες την καλοσύνη στα μάτια των ανθρώπων, γνώριζες τι συνέβαινε σε κάθε σπίτι, οι άνθρωποι ήταν ανοιχτοί και δεμένοι μεταξύ τους. Η καλοσύνη περίσσευε. Υπήρχαν βεβαίως και οικογένειες κλειστές, αλλά αυτές επιβεβαίωναν τον κανόνα, ήταν δακτυλοδεικτούμενες.
Ίσως, όλα αυτά να συνέβαιναν λόγω του ότι οι άνθρωποι ήταν ταλαιπωρημένοι από τους αλλεπάλληλους πολέμους, ίσως πάλι η διαφορά φτωχών και λιγότερο φτωχών δεν ήταν και πολύ μεγάλη. Δεν αναφέρω τους πλούσιους γιατί αυτοί ήταν μία κατηγορία από μόνη της, μακράν αυτών που ανάφερα πιο πάνω.
Συνέβαινε ένα γεγονός, θάνατος ή αρρώστια, θρηνούσε και στεναχωριόταν όλη η γειτονιά.
Προσπαθούσαν να επιβιώσουν και να βελτιώσουν εν γένει τη ζωή τους και την ζωή των οικογενειών τους.
Άνθρωποι απλοί, εργάτες γης, οικοδόμοι, υπάλληλοι,δάσκαλοι και διαφόρων άλλων επαγγελμάτων αποτελούσαν την μικρή κοινωνία της κάθε γειτονιάς.
Έλα όμως που προκύπτει και ένα δεύτερο ερώτημα; πώς να ξερριζώσεις από τη μνήμη κάποιων ανθρώπων οι οποίοι γεννήθηκαν, έζησαν ή και ζούν ακόμη σ΄αυτήν την γειτονιά και ως εκ τούτου γνωρίζουν καλύτερα από σένα την γειτονιά τους;
Πώς έρχεσαι τώρα εσύ ο “ έξυπνος” και προσπαθείς να τους ξερριζώσεις αυτά που έζησαν και θυμούνται; Πώς τους φυτεύεις δύο ή και περισσότερα σπίτια ανάμεσα στο δικό τους και του γείτονα που θυμούνται;*
Μία είναι η εξήγηση και είναι: ο πανδαμάτωρ χρόνος ο οποίος δεν υπολογίζει συναισθήματα, θύμισες και ότι άλλο μπορεί να πάρει στο διάβα του.
Βεβαίως, μπορεί κανείς να συνυπολογίσει και την σκληρή εποχή την οποία διανύουμε, όπου τα πάντα γίνονται για το χρήμα, για την καριέρα και για οτιδήποτε άλλο χωρίς συναισθηματισμούς και διάφορα άλλα τα οποίοι δεν χωράνε στη σημερινή εποχή. Αυτά είναι ξεπερασμένα!
*Καμία αιχμή για αγαπητές φίλες και αγαπητούς φίλους οι οποίοι ενεπλάκησαν σε διαφωνία μαζί μου, στην ομάδα “Koζάνη- Μνήμες, Αναμνήσεις και Εικόνες-Kozani”
Ευχαριστίες στον φίλο ΚΚ και υποψήφιο Δήμαρχο για τον Δήμο Αρίνταγα, για την ανοχή του.
Μήκας Ελίμειος
22 Μαίου 2020
Πηγή: Dimitris Vourkas
