Το σενάριο ειναι το εξής, κλείσαμε τα μαγαζιά όλοι(και καλά κάναμε), και περίπου 2 μήνες, καθώς καθόμασταν στην καραντίνα με το άγχος του ΑΥΡΙΟ, ακούγαμε συνεχεία…ζεστό χρήμα, όλοι να βάλουμε πλάτη, κανένας να μην μείνει πίσω… με αποτέλεσμα να περνούμε θάρρος και να έχουμε τη διάθεση της επανεκκίνησης. Η ώρα όμως έφτασε και σχεδόν όλοι διαπιστώσαμε ότι δεν θα υπάρξει βοήθεια από πουθενά. Προσωπική εκτίμηση, καλύτερα να μην έταζαν για να γνωρίζουμε/αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, και αυτό που περιμένω ειναι να δοθούν κάποιες απλές πρακτικές λύσεις πχ μείωση του ενοικίου με ένα κλιμακωτό ποσοστό ανάλογο του μίσθιου, να μην κοπεί το ρεύμα και να μπορούν να συνεχίσουν τα καταστήματα πληρώνοντας το τρέχον, να γίνουν καινούργιες ρυθμίσεις σε ΔΕΚΟ με 0 προκαταβολή, και να όταν χρονικά οι επιχειρήσεις μας μπορέσουν να λειτουργήσουν με το 100% των καθισμάτων τους, να έρθουμε στην προηγούμενη κανονικότητα. Σε αυτά το κράτος δεν χρειάζεται να ψάξει να βρει κανένα κονδύλιο. Σε δεύτερη φάση αν ειναι εφικτό να δοθεί ένα ποσό έως 5.000 ευρώ, σε όλες τις επιχειρήσεις για επανεκκίνηση και ας μπει ρήτρα αυτά τα χρήματα να δοθούν σε οφειλές προς ΔΕΚΟ – προμηθευτές, επομένως να επιστρέψουν πάλι στο κράτος και στην αγορά. Να σημειώσω ότι ένα μεγάλο ποσό μπορούσε να εξοικονομηθεί από τα 800αρια που μοιράστηκαν σε υπαλλήλους, οι οποίοι δεν δούλευαν κανονικά…πχ είχα υπάλληλο που δούλευε 5μερο οχτάωρο και υπάλληλο στο φροντιστήριο που έκανε 2ωρες την εβδομάδα και πήραν τα ίδια χρήματα.