Στο νόμο 4675/2020 για την Πρόληψη, προστασία και προαγωγή της υγείας, ο οποίος δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στις 11 Μαρτίου αναφέρεται εκτός των άλλων ότι «σε περιπτώσεις εμφάνισης κινδύνου διάδοσης μεταδοτικού νοσήματος, που ενδέχεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, μπορεί να επιβάλλεται, με απόφαση του Υπουργού Υγείας, μετά από γνώμη της ΕΕΔΥ, υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού με σκοπό την αποτροπή της διάδοσης της νόσου. Με την ανωτέρω απόφαση ορίζεται η ομάδα του πληθυσμού ως προς την οποία καθίσταται υποχρεωτικός ο εμβολιασμός με καθορισμένο εμβόλιο, η τυχόν καθορισμένη περιοχή υπαγωγής στην υποχρεωτικότητα, το χρονικό διάστημα ισχύος της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού, το οποίο πρέπει πάντοτε να αποφασίζεται ως έκτακτο και προσωρινό μέτρο προστασίας της δημόσιας υγείας για συγκεκριμένη ομάδα του πληθυσμού, η ρύθμιση της διαδικασίας του εμβολιασμού και κάθε άλλη σχετική λεπτομέρεια».

Λίγο νωρίτερα με Πράξη Νομοθετικού Περιχεομένου στις 25 Φεβρουαρίου 2020 στα κατεπείγοντα μέτρα αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης κορωνοϊού, ορίστηκαν τα μέτρα  πρόληψης, υγειονομικής παρακολούθησης και περιορισμού της διάδοσης της νόσου. Ένα από τα  μέτρα που συνίσταται είναι και η:

(α) η υποχρεωτική υποβολή σε κλινικό και εργαστηριακό ιατρικό έλεγχο, υγειονομική παρακολούθηση, εμβολιασμό, φαρμακευτική αγωγή και νοσηλεία προσώπων, για τα οποία υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι μπορεί να μεταδώσουν άμεσα ή έμμεσα τη νόσο.

Όπως κάθε ιατρική πράξη, η διενέργεια εμβολιασμού προϋποθέτει τη συναίνεση του προσώπου, ύστερα από κατάλληλη πληροφόρηση, αναφέρει η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής εκτός αν υπάρχει πανδημία όπου πχ για να εργαστεί κανείς σε έναν συγκεκριμένο χώρο οφείλει να εμβολιαστεί. Επίσης ενδιαφέρον έχει ότι υπάρχει σαφής αναφορά σε επιβολή του εμβολιασμού για τον κορωνοϊό χωρίς να υπάρχει το εμβόλιο σε άτομα που μπορεί να μεταδώσουν άμεσα ή έμμεσα τη νόσο, όπως σε υγειονομικούς.

«Ενώ ο εμβολιασμός αποτελεί ισχυρό όπλο πρόληψης της μετάδοσης ασθενειών με ευρύτερο συνεπώς αντίκτυπο στην προστασία της δημόσιας υγείας, η διενέργειά του εξαρτάται από την ελεύθερη βούληση του προσώπου. Δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικός, αλλά η πρόβλεψη υποχρεωτικής διενέργειας δεν αποκλείεται όταν πρόκειται για άσκηση δικαιώματος σε ορισμένα περιβάλλοντα.

Αυτό σημαίνει ότι:

-Δεν μπορεί να διενεργηθεί με επέμβαση στο σώμα του προσώπου, παρά τη θέλησή του, διότι αυτό θα αντέβαινε στην αρχή της ανθρώπινης αξίας.

-Δεν μπορεί να επιβληθεί ως αναγκαίος όρος για την εκπλήρωση δημόσιας υποχρέωσης. Στην περίπτωση αυτή, ο πολίτης θα έπρεπε να διαλέξει μεταξύ της αθέλητης επέμβασης στο σώμα του (κατά παράβαση της αρχής της ανθρώπινης αξίας) και της υποβολής του σε κυρώσεις, επειδή δεν συμμορφώνεται στη δημόσια υποχρέωση, κάτι που επίσης θα ισοδυναμούσε με προσβολή της ανθρώπινης αξίας του» αναφέρει ο συνταγματολόγος Τάκης Βιδάλης και  νομικός σύμβουλος της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής.

Ιωάννα Παπαδημητρίου