Ο Ζήσης Σωτηρίου περί το 1850 , φωτογραφημένος από κάποιον Γάλλο αξιωματικό στην Ελλάδα

Είναι δύσκολο να αντιληφθούμε την πορεία αυτού του ανθρώπου ,τα ηθικά του ιδεώδη βρίσκονται στον αντίποδα του σύγχρονου παρασιτικού εγχώριου τρόπου ζωής.

Τουλάχιστον ας τον γνωρίσουμε

Γεννήθηκε στα Σέρβια το 1799 , όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη φημισμένη Σχολή Σερβίων. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι , ενώ ο ίδιος ως νέος έμπορος εγκαταστάθηκε στην Πέστη της Ουγγαρίας όπου απέκτησε μεγάλη περιουσία ως το 1820.

Το 1821 με μεγάλο στρατό Ελλήνων και φιλελλήνων Ούγγρων κατεβαίνει στην Μακεδονία για να πολεμήσει υπέρ της πατρίδας του. Συλλαμβάνεται απ τους Οθωμανούς στη Θεσσαλονίκη . Με δωροδοκία δραπέτευσε και πολέμησε στο πλευρό του Εμμανουήλ Πάπα στη Χαλκιδική και στην εξέγερση της Νάουσας το 1822.

Ως το 1827 είχε λάβει μέρος σε πολλές μάχες στη Στερεά Ελλάδα , στην Πελοπόννησο και στα νησιά.

Το 1827 κατετάγη στη νεοσύστατη τότε Στρατιωτική Σχολή των Ακολούθων ( μετέπειτα Σχολή Ευελπίδων ) , από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Τακτικού Στρατο το 1829 . Όλη τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε αμισθί , διότι ” η Ελλάς είναι πτωχή ” όπως έλεγε , σαν άλλος Καποδίστριας.

Την ίδια χρονιά ( 1829 ) χρηματοδότησε την έκδοση της μόλις εκδοθείσης Ναυμαχίας του Ναβαρίνου , στην οποία διαβάζουμε πως είναι ” μεταφρασθείσα εκ της γερμανικής γλώσσης και εκδοθείσα δαπάνη του κυρίου Ζήση Σωτήρη του Έλληνος , έρωτι προς το Γένος” , εν Πέστη 1829. Το 1834 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και δεν σταμάτησε να εκδίδει φυλλάδια για την απελευθέρωση όλων των Ελλήνων.

Διατηρώντας ακόμη αρκετά περιουσιακά στοιχεία ο Ζήσης το 1853 κατάρτισε το σώμα επίλεκτων εθελοντών ” οι Αθάνατοι ” , το οποίο εξόπλισε και το συντήρησε. Μ αυτό έφτασε την άνοιξη του 1854 στη Σιάπκα Σερβίων στη γενέτειρά του , όπου και νίκησε κατά κράτος τους Οθωμανούς.

Την περίοδο 1859 -1862 αφού αλληλογραφεί με τον Γαριβάλδι , ιδρύει την Ελληνική Λεγεώνα και επικεφαλής της μεταβαίνει στην Ιταλία ως ενεργό στοιχείο του Risorgimento για τέσσερα χρόνια.

‘Όταν επέστρεψε – 1863 – ήταν τελείως φτωχό αυτό το πάλαι ποτέ πλουσιόπαιδο .

Η ελληνική πολιτεία τον διόρισε τότε ως πρώτο ” αρχαιοφύλακα της Ακρόπολης των Αθηνών ”

Απεβίωσε το 1880 στην Αθήνα.