Σήμερα δεν είναι ημέρα θλίψης, αλλά ανάμνησης όλων των αγαπημένων μας προσώπων που έφυγαν για το μακρινό ταξίδι. Μια ιδιαίτερη μέρα επικοινωνίας με τους κεκοιμημένους αδελφούς μας για τους οποίους ευχόμαστε να αναπαύονται ειρηνικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι με τα κόλλυβα τους γλυκαίνουμε αναμένοντας τη δική τους ανάσταση όπως το στάρι που το «θάβουμε» μέσα στη γη, κι εκείνο ξαναβλασταίνει. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και στην Αρχαία Ελλάδα όπου μαγείρευαν δημητριακά και όσπρια για τις ψυχές των νεκρών. Την ίδια περίοδο με αυτή του πρώτου Ψυχοσάββατου στα μέσα Φεβρουαρίου-Μαρτίου, τη τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων, μια γιορτή για τους νεκρούς.
Όπως εμείς βάζουμε ρόδι στα κόλλυβα, ο Πλούτωνας με το ρόδι κράτησε για πάντα την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο . «Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων» αναφέρει ο Γέροντας Παΐσιος ίσως επειδή δεν μπορούμε πια να κάνουμε κάτι περισσότερο για τους νεκρούς μας.
Παράλληλα θυμόμαστε πόσο θνητοί είμαστε εμείς οι ζωντανοί και πόσο η εσωτερική μας παρακμή δεν μας επιτρέπει να ενωθούμε με τους δικούς μας ανθρώπους, τα Στ’χεια της Ματίνας Μόμτσιου Τσικρτιτζή, τα οποία μας στοιχειώνουν καθημερινά. Ευκαιρία μνήμης λοιπόν και ένωσης με τον κόσμο των τεθνεώτων , ένα μνημόσυνο για τις ψυχές.
Ιωάννα Παπαδημητρίου
