Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του συλλόγου είχαμε εκφράσει ως βασική μας άποψη ότι πόλη δε σημαίνει σύνολο κτισμάτων, αλλά κοινότητα ανθρώπων, δηλαδή ανθρώπινες σχέσεις και επικοινωνία.
Κάθε κοινότητα, κάθε πόλη για να υπάρξει χρειάζεται ταυτότητα, δηλαδή μνήμη και τόπο. Η πόλη μας ευτυχεί να διαθέτει ήδη Μουσείο Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας, το οποίο δυστυχώς παρέμενε επί 17 συναπτά έτη κλειστό (μια ευθύνη που προφανώς βαραίνει όχι μόνο τη δική σας αλλά και τις προηγούμενες δημοτικές αρχές). Πριν από έναν περίπου χρόνο προχωρήσαμε στην πρωτοβουλία επαναλειτουργίας του κοσμήματος αυτού της πόλης μας κάνοντας την σχετική αίτηση στο δημοτικό συμβούλιο Κοζάνης, η οποία και εγκρίθηκε. Ευχαριστήσαμε τότε δημόσια τη δημοτική αρχή και σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο, που αναγνώρισαν τη σημασία της πρότασης και μας εμπιστεύτηκαν.
Δυστυχώς όμως, έναν χρόνο μετά, σταδιακά διαπιστώσαμε κάτι για το οποίο αρκετοί μας προειδοποίησαν, αλλά καλή τη πίστει δεν δώσαμε σημασία: πλήρη αναντιστοιχία λόγων και έργων. Μετά από αλλεπάλληλες οχλήσεις και συναντήσεις με υπηρεσίες, αντιδημάρχους αλλά και τον ίδιο τον Δήμαρχο για ορισμένες κρίσιμες παρεμβάσεις εξωραϊσμού και λειτουργικότητας που είναι απαραίτητες, το μόνο που έχουμε εισπράξει είναι φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και διαβεβαιώσεις για έργα που όλο θα γίνουν και ακόμα γίνονται.
Το αποκορύφωμα όμως ήρθε με το άθλιο περιστατικό απροκάλυπτης υπονόμευσης του Μουσείου που έλαβε χώρα στις 22 Φεβρουαρίου, Κυριακή της Μεγάλης Αποκριάς.
Την συγκεκριμένη ημέρα στις 11:00, το (αναρτημένο στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου) πρόγραμμα της Κοζανίτικης Αποκριάς περιλάμβανε ιστορική ξενάγηση στα αξιοθέατα της πόλης, ανάμεσά τους και στο Μουσείο Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας «Νίκος Καλογερόπουλος», με τη διπλωματούχο ξεναγό κ. Έλενα Τσιόπτσια και από τους προσκόπους τον κ. Κώστα Καραματσούκα.
Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι η κ. Τσιόπτσια τήρησε πιστά το αναρτηθέν πρόγραμμα, με μοναδική εξαίρεση το Μουσείο Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας για το οποίο δεν ανέφερε ούτε λέξη.
Η έκπληξή μας έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν σε ευγενική ερώτηση που της απευθύναμε για τον λόγο του αποκλεισμού του Μουσείου από το επίσημο πρόγραμμα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, αρχικώς κατέφυγε σε ψεύδη (είναι κλειστό), στη συνεχεία εμφανώς εκνευρισμένη απαξίωσε πλήρως την ύπαρξή του με τρόπο που σίγουρα δεν αρμόζει σε μια ξεναγό (και μάλιστα με δίπλωμα), και τελικώς απέφυγε να απαντήσει.
Απευθύνουμε λοιπόν επίσημο ερώτημα στους αρμόδιους φορείς:
– Έλαβε η κ. Τσιόπτσια επίσημα ή ανεπίσημα οδηγίες από τον Δήμο να μην πραγματοποιηθεί τελικά η επίσκεψη στο Μουσείο ή έδρασε αυτοβούλως; Σημειωτέον ότι ακριβώς το ίδιο συνέβη και την Κυριακή της Μεγάλης Αποκριάς το 2025. Τότε δεν τοποθετηθήκαμε δημοσίως. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη όμως, παύει να είναι σύμπτωση.
– Είναι πραγματικά στις προθέσεις σας η ουσιαστική διαφύλαξη και ανάδειξη της σύγχρονης τοπικής ιστορίας της ευρύτερης περιοχής μας ή το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι τυπικά κάποιες ώρες λειτουργίας του Μουσείου γραμμένες σε μια κόλλα χαρτί το οποίο θα κραδαίνετε στην αντιπολίτευση;
– Επειδή οι προθέσεις από μόνες τους δεν αρκούν, έχετε σχέδιο για την γενικότερη προβολή του τόπου και για την διαμόρφωση ενός τοπικού αναπτυξιακού σχεδίου που θα βασίζεται στην τοπική ιστορία και πολιτισμό; Γιατί η ιστορική – πολιτισμική διάσταση αποτελεί ολικό και όχι μερικό ή δευτερεύον μέρος ενός τοπικού αναπτυξιακού σχεδίου με πολλές συνιστώσες.
Ένα τέτοιο σχέδιο θα έπρεπε κατά τη γνώμη μας να είναι βασισμένο στην «οικονομία της ταυτότητας». Δηλαδή στην ανάδειξη της τοπικής ιστορίας και του πολιτισμού μέσα από τα μουσεία, τα πολιτιστικά δίκτυα, τις εκπαιδευτικές δράσεις και τις θεματικές διαδρομές, την ανάκτηση και προστασία της αρχιτεκτονικής και ιστορικής κληρονομιάς ως στοιχείου πολιτισμικής υπεραξίας, την ενίσχυση τοπικής παραγωγής προϊόντων υψηλής ποιότητας (πρωτογενής τομέας και μεταποίηση – σύνδεση της πόλης με την ευρύτερη γεωγραφική ενότητα), την προβολή της ντόπιας γαστρονομίας ως ζωντανής πολιτισμικής έκφρασης που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, και τέλος την ανάπτυξη ήπιου και ποιοτικού τουρισμού βασισμένου στην αυθεντικότητα και όχι στην μαζικότητα.
