Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα τη μνήμη του Αγίου Ανδρέα του στρατηλάτη και των 2.593 Χριστιανών που μαρτύρησαν μαζί του.
Ο απόστολος Παύλος μίλησε για νέφος μαρτύρων κατά την εποχή του, και είναι ασφαλώς πολύ περισσότεροι στη συνέχεια, αφού ο αριθμός αυτών που θυσιάστηκαν για την αγάπη του Χριστού, μόνο κατά τους τρεις πρώτους αιώνες μ.Χ., υπολογίζονται σε έντεκα εκατομμύρια. Συνεπώς, δεν είναι παράδοξο το γεγονός ότι στα ημερολόγιά μας συναντούμε συχνά μνήμες δεκάδων, εκατοντάδων, χιλιάδων και μυριάδων μαρτύρων.
Ο Άγιος Ανδρέας έζησε περί τα τέλη του 3ου αιώνα και υπηρετούσε ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, κάτω από τις διαταγές του αρχιστράτηγου Αντίοχου. Επικεφαλής μικρού σώματος στρατού, μετά από θερμή προσευχή, κατόρθωσε να νικήσει τον πολυάριθμο περσικό στρατό, γεγονός που εκτιμήθηκε από τον Αντίοχο.
Ωστόσο, η στάση του τελευταίου έγινε εχθρική, όταν πληροφορήθηκε ότι ο Ανδρέας προσείλκυσε στη χριστιανική πίστη τους στρατιώτες του. Τότε ο Αντίοχος προσπάθησε με τη βία να τους μεταπείσει να επιστρέψουν στην πίστη των ειδώλων, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μη αντέχοντας αυτή την εξέλιξη, διέταξε τότε τη σύλληψη και θανάτωση τόσο του Αγίου, όσο και του πλήθους των στρατιωτών του.
Οι άγιοι άνθρωποι της Ορθοδόξου Πίστεως είναι η πνευματική δροσιά της παρουσίας του αληθινού Τριαδικού Θεού μέσα στο μάταιο τούτο βίο με τις ποικίλες προκλήσεις, στενοχωρίες και δοκιμασίες, που αναπάντεχα τείνουν να αποπροσανατολίσουν τον άνθρωπο. Οι Άγιοι είναι οι άνθρωποι που ζουν εν τω κρυπτώ την απόδειξη ότι η Βασιλεία του Θεού ευρίσκεται εντός του ανθρώπου και εξακτινώνεται ως θαύμα στην οικουμένη.
Όσιος Θεοφάνης ο νέος και θαυματουργός-Eορτή σήμερα 19 Αυγούστου
Ο όσιος πατήρ ημών Θεοφάνης γεννήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στα Ιωάννινα της Ηπείρου από θεοσεβή οικογένεια και νέος ακόμη αποσύρθηκε στην Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους. Διήγαγε εκεί βίο υποδειγματικό σε όλες τις άγιες αρετές και ιδιαιτέρως στην αγάπη των εν Χριστώ αδελφών και για το λόγο αυτό εξελέγη ηγούμενος από όλους.
Καθοδήγησε το πνευματικό του ποίμνιο εν πάση σοφία, προτιμώντας να δίνει το παράδειγμα της ευαγγελικής πολιτείας αντί να ενδιατρίβει σε επιπλήξεις. Μετά από λίγο έμαθε ότι ο ανιψιός του είχε συλληφθεί από τους Τούρκους και είχε οδηγηθεί στην Πόλη. Φοβούμενος μήπως ο νέος παρασυρθεί στην άρνηση της πίστεώς του μετέβη στην πρωτεύουσα.
Με υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφερε να τον απελευθερώσει και τον πήρε μαζί του στο Άγιον Όρος, όπου τον έκειρε μοναχό παρά το νεαρό της ηλικίας του. Υπό την πίεση όμως των μοναχών του, που φοβούνταν αντίποινα εκ μέρους των Τούρκων, ο όσιος Θεοφάνης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Άθω μαζί με τον ανιψιό του. Βρήκαν άσυλο στη Σκήτη του Τίμιου Προδρόμου κοντά στη Βέρροια, όπου η ακτινοβολία των αρετών του και της διδασκαλίας του προσείλκυσαν γρήγορα κοντά του πλήθος ζηλωτών της ευσέβειας, που ζητούσαν από τον όσιο να τους ενδύσει το μοναχικό Σχήμα.
Ο Θεοφάνης οργάνωσε την αδελφότητα κατά την αθωνική παράδοση και έκτισε μία εκκλησία αφιερωμένη στην Θεοτόκο. Όταν ο ανιψιός ωρίμασε πνευματικά, τον άφησε να καθοδηγεί την κοινότητα κι αυτός μετέβη στα πλησιόχωρα της Νάουσας, όπου ίδρυσε ένα καινούργιο μοναστήρι με ναό αφιερωμένο στους Ασωμάτους. Οι πιστοί της περιοχής αυτής της Μακεδονίας ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την παρουσία αυτού του ασύλου της αγιότητος, όπου μπορούσαν να βρουν παρηγοριά και στήριγμα στις δοκιμασίες των χρόνων εκείνων της δουλείας, ενώ πολλοί ανάμεσά τους ζητούσαν από τον όσιο να ακολουθήσουν την αγγελική πολιτεία του. Μετά από λίγο καιρό ο Θεοφάνης επέστρεψε στη Βέρροια για να επισκεφθεί τους αδελφούς και να τους παροτρύνει πατρικά στους ασκητικούς αγώνες τους.
Πέρασε τον υπόλοιπο του βίου του στην μονή αυτή και έφθασε σε προχωρημένη ηλικία. Έχοντας γνώση της ημέρας του θανάτου του εκ των προτέρων, συγκέντρωσε όλους τους αδελφούς για να τους δώσει τις τελευταίες διδαχές του και να τους παροτρύνει για μία ακόμη φορά να επεκτείνονται προς τα επηγγελμένα στους εκλεκτούς αγαθά στην αιώνια ζωή. Παρέδωσε κατόπιν την ψυχή του στον Θεό ευχαριστώντας τον για όλα. Τα τίμια λείψανά του κατατέθηκαν στην μονή της Βέρροιας, έκτος από την κάρα του που μεταφέρθηκε στην μονή της Νάουσας. Μετά την καταστροφή της μονής (1822), το τίμιο λείψανο μεταφέρθηκε στην πόλη της Νάουσας, όπου παραμένει μέχρι τις ημέρες μας πηγή άφθονης πνευματικής χάριτος και ιαμάτων.
Πηγή:ekklisiaonline.gr
