24 Ιουλίου 2007 ξεκίνησε η φωτιά στα δυτικά Πιέρια καταστρέφοντας μια μεγάλη δασική έκταση. Η φωτιά έκαιγε τα πάντα για 13 μέρες ευτυχώς χωρίς να θρηνήσουμε νεκρούς και τώρα μένει ο απόηχός της με τις συνεχείς κατολισθήσεις στο Μπιτζινίσιο. Ποτέ δεν αναζητήθηκαν ευθύνες.
Ένα μήνα μετά στις 24 Αυγούστου του 2007 ακολούθησε η φονική πυρκαγιά στην Ηλεία με 63 θύματα εκ των οποίων 26 σε ένα χωριό την Αρτέμιδα. Τότε εν μέσω εθνικού πένθους ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής προκήρυξε πρόωρες εκλογές με τα πλημμυρικά φαινόμενα και τις κατολισθήσεις στην περιοχή να έχουν διπλασιαστεί. Εξαγοράσιμες και οι ποινές για τους υπαίτιους, οι οποίες αποδόθηκαν μετά από δέκα χρόνια.
Η τραγωδία επαναλαμβάνεται 11 χρόνια μετά στην Αττική με τη Ραφήνα, Μάτι και Βουτζά να μετρούν πάνω από 74 νεκρούς. Οι λόφοι μπορεί να πρασινίσουν μετά από 10 χρόνια όπως συνέβη με την μαρτυρική Αρτέμιδα της Ηλείας και τώρα με το μαρτυρικό Μάτι της Αττικής, αλλά ο πόνος και η θλίψη με τις αγκαλιασμένες απανθρακωμένες οικογένειες θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην ψυχή κάθε έλληνα. Η ελληνική οικογένεια μαζί και στον θάνατο. 26 άτομα στο Κόκκινο Λιμανάκι στο βωμό μιας φυσικής καταστροφής σε μια χώρα που δεν έχει σχέδιο για τίποτα. Οι εικόνες των νεκρών μανάδων πάνω από τα παιδιά τους δεν σβήνουν …Ασύμμετρη απειλή για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, σύγχρονες Καρυάτιδες μάνες για τον απλό λαό που ήδη μαζεύει από το υστέρημά του είδη πρώτης ανάγκης. Μια Ελλάδα που αυτοπυρπολείται και ζει πάλι σε ένα εθνικό πένθος. Κρίμα.
Ιωάννα Παπαδημητρίου
