Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κρατούν πορτοφόλι.Κρατούν καρδιά.Μπαίνουν στη ζωή όπως μπαίνει το φώς από χαραμάδα αθόρυβα, μαζεύοντας σκιές.Δεν ρωτούν πόσο κοστίζει, ούτε τι θα τους επιστραφεί. Δίνουν. Κι’ αυτό τους αρκεί. Να πληρώνεις με ψυχή σημαίνει να αφήνεις πάνω στο τραπέζι κάτι από εσένα. Ένα βλέμμα που έμεινε λίγο παραπάνω,μια σιωπή που κράτησε τον άλλον όρθιο,μια λέξη που ειπώθηκε την ώρα που όλα έμοιαζαν χαμένα.Είναι πληρωμή βαριά, όχι γιατί πονά, αλλά γιατί αληθεύει. Τα ρέστα είναι οι μικρές άμυνες…το ‘’μου χρωστάς ‘’..το ‘’θυμήσου τι έκανα ‘’..το ‘’θα κρατήσω απόσταση για να μη σε χάσω ‘’. Όμως όποιος πληρώνει με ψυχή δεν ξέρει από τέτοια. Τα ρέστα του πέφτουν από την παλάμη πρίν προλάβει να τα μετρήσει.Δεν τα χρειάζεται.Έχει ήδη δώσει περισσότερα απ’ όσα χωρούν σε λογαριασμό. Στην αγάπη αυτό φαίνεται καθαρά.Δεν είναι πάντα δίκαιη, ούτε ισόποση.Είναι γενναιόδωρη, σχεδόν απερίσκεπτη.Αγαπάς χωρίς εγγύηση επιστροφής.Κι αν φύγει ο άλλος ,δεν ζητάς πίσω όσα έδωσες.Γιατί δεν ήταν δανεικά…ήταν προσφορά. Κάποτε θα πούν πως όσοι χαρίζουν τα ρέστα τους βγαίνουν χαμένοι.Μα δεν είδαν ποτέ τι κουβαλούν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους. Έχουν μια σπάνια πληρότητα…ξέρουν πως δεν τσιγκουνεύτηκαν τον εαυτό τους. Κι αυτό είναι πλούτος που δεν χάνεται. Γιατί στο τέλος, όταν κλείνει ο απολογισμός της ζωής,δεν μετριούνται τα ρέστα. Μετριέται μόνο αν τολμήσεις να πληρώσεις με ψυχή.
Δεν είναι όλες οι πληρωμές ίδιες. Υπάρχουν εκείνες που γίνονται με χρήμα και λογική και άλλες που γίνονται με ψυχή. Στη δεύτερη περίπτωση οι κανόνες αλλάζουν. Δεν υπάρχει απόδειξη, ούτε απαίτηση επιστροφής.Μόνο μια σιωπηλή συμφωνία με τον εαυτό μας πως ότι δοθεί, δίνεται ολόκληρο. Το να πληρώνεις με ψυχή σημαίνει να εκτίθεσαι.Να μπαίνεις σε σχέσεις, όνειρα και επιλογές χωρίς πανοπλία.Είναι η απόφαση να αγαπήσεις χωρίς να μετράς,να εργαστείς με πάθος χωρίς να υπολογίζεις το κέρδος,να σταθείς δίπλα σε κάποιον χωρίς να κρατάς λογαριασμό.Εκεί η προσφορά παύει να είναι συναλλαγή και γίνεται πράξη πίστης. Τα ‘’ρέστα’’ είναι όσα θα μπορούσες να κρατήσεις για ασφάλεια.Λίγη ψυχρότητα, λίγη απόσταση, λίγη επιφύλαξη. Είναι το περιθώριο που αφήνουμε για να μην πληγωθούμε.Όμως όταν η ψυχή μπαίνει μπροστά, αυτά τα ρέστα δεν έχουν θέση.Χαρίζονται όχι από αφέλεια, αλλά από συνειδητή γενναιοδωρία. Στις ανθρώπινες σχέσεις, αυτή η στάση μοιάζει ριψοκίνδυνη.Κι όμως είναι η μόνη που δίνει βάθος. Γιατί οι σχέσεις που κρατούν δεν είναι εκείνες που στηρίζονται στην ισορροπία των υποχρεώσεων, αλλά εκείνες που ποτίστηκαν με αυθεντικότητα.Όταν κάποιος δίνει με ψυχή, ακόμη κι αν απογοητευτεί,δεν χάνει την αξία του.Κρατά την αλήθεια του. Ίσως τελικά το πραγματικό κέρδος να μην βρίσκεται σε όσα παίρνουμε πίσω, αλλά σε όσα τολμήσαμε να χαρίσουμε.Γιατί, όποιος πληρώνει με ψυχή μπορεί να χάσει τα ρέστα…όμως κερδίζει κάτι σπανιότερο…Την αίσθηση πως έζησε χωρίς εκπτώσεις.
Υπάρχουν πληρωμές και …πληρωμές. Κάποιες γίνονται βιαστικά, από συνήθεια, σχεδόν μηχανικά.Άλλες όμως βαραίνουν διαφορετικά το χέρι.Είναι εκείνες που δεν μετριούνται σε χρήμα, αλλά σε συναίσθημα, χρόνο και αλήθεια.Όταν πληρώνεις με ψυχή δεν ανοίγεις πορτοφόλι…ανοίγεις τον εαυτό σου. Το να δίνεσαι με ψυχή σημαίνει να ρισκάρεις.Να αφήνεις πίσω την ασφάλεια του υπολογισμού και να προχωράς χωρίς εγγυήσεις.Είναι η στιγμή που αγαπάς χωρίς να ζητάς απόδειξη,που προσφέρεις χωρίς να κρατάς σημειώσεις.Εκεί ,η πράξη δεν γίνεται για ανταμοιβή, αλλά γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να γίνει. Τα ‘’ρέστα’’ είναι οι μικρές άμυνες της καθημερινότητας.Είναι οι δεύτερες σκέψεις,οι όροι τα ‘’μέχρι εδώ’’. Είναι όσα κρατάμε για να μην νιώσουμε εκτεθειμένοι.Όμως όταν η ψυχή παίρνει τον λόγο, αυτά τα ρέστα μοιάζουν περιττά.Χαρίζονται , όχι από αδυναμία , αλλά από μία εσωτερική πληρότητα που δεν φοβάται την απώλεια. Στις ανθρώπινες σχέσεις αυτό φαίνεται πιο καθαρά.Οι δεσμοί που αντέχουν δεν είναι πάντα οι πιο ισορροπημένοι, αλλά οι πιο αληθινοί.Εκείνοι που χτίστηκαν με γενναιοδωρία,με σιωπηλές θυσίες και με παρουσία.Ακόμη κι αν κάποτε ραγίζουν, όσοι έδωσαν με ψυχή δε ζητούν πίσω όσα πρόσφεραν.Γιατί ότι δόθηκε,δόθηκε ελεύθερα. Κάποιοι θα πούν πως έτσι χάνεσαι,πως ο κόσμος δεν ανταμείβει την ψυχή.Ίσως να έχουν δίκιο.Μα η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι να χαρίσεις τα ρέστα, αλλά να ζήσεις με φειδώ εκεί που θα μπορούσες να είχες περισσότερα.Η ψυχή δεν αντέχει τις μισές πράξεις και τα μισά συναισθήματα.
Στο τέλος, όταν έρθει η ώρα του απολογισμού, δεν θα μετρηθούν οι προσεκτικοί υπολογισμοί…θα μετρηθεί το θάρρος….αν τόλμησες να πληρώσεις με ψυχή…γιατί τότε,τα ρέστα δεν είχαν πια σημασία…είχαν ήδη χαριστεί. Όποιος δίνει με ψυχή δεν λογαριάζει απώλειες.Τα ρέστα τα χαρίζει, γιατί ξέρει πως η γενναιοδωρία δεν φτωχαίνει …αντίθετα, πλουτίζει αυτόν που την ζεί.
ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ-ΠΟΛΥΞΕΝΗ
