Χρήστος Ελευθερίου: ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ;
Ως φυσικός, ομολογώ ότι μερικές φορές η ελληνική νομοθεσία με εκπλήσσει περισσότερο από τη Φυσική.
Το νερό είναι νερό.
Η ενέργεια του νερού είναι υδραυλική ενέργεια.
Κατά τον νόμο. Όχι κατά τη Φυσική.
Όταν όμως μπήκε ο νόμος στη μέση, εμφανίστηκαν όρια, εξαιρέσεις και «παράθυρα».
Ο ίδιος ο νόμος αναγνωρίζει τους μεγάλους υδροηλεκτρικούς σταθμούς μέσα στο πλαίσιο των ΑΠΕ. Και όμως, ο Ν. 3468/2006 θέσπισε ειδικές εξαιρέσεις για τους μεγάλους υδροηλεκτρικούς σταθμούς από συγκεκριμένες διατάξεις που συνδέονται με το ανταποδοτικό όφελος των τοπικών κοινωνιών.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο παράδοξο:
Το νερό μας.
Η γη μας.
Οι απαλλοτριώσεις των παππούδων μας.
Τα χωριά μας που άλλαξαν για πάντα.
Και η ενέργεια που παράγεται εδώ να φεύγει.
Ο Δήμος Σερβίων φιλοξενεί δύο μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα, του Πολύφυτου και του Ιλαρίωνα.
Δεν ζητάμε προνόμιο.
Ζητάμε δικαιοσύνη.
Μήπως ήρθε η ώρα να ξαναδούμε αυτές τις εξαιρέσεις;
Μήπως δεν μπορεί μια τοπική κοινωνία να σηκώνει το περιβαλλοντικό, κοινωνικό και αναπτυξιακό βάρος μιας τόσο μεγάλης ενεργειακής υποδομής και να μην έχει αντίστοιχο όφελος;
Και κάτι ακόμη.
Η ΔΕΗ του 2026 δεν είναι η ΔΕΗ του παρελθόντος.
Είναι μια ανώνυμη εταιρεία που λειτουργεί σε ένα διαφορετικό ενεργειακό και επιχειρηματικό περιβάλλον.
Οι νόμοι όμως μπορούν να αλλάξουν.
Γι’ αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο τον Δήμο Σερβίων.
Αφορά την Περιφέρεια.
Αφορά την Πολιτεία.
Αφορά τη Βουλή.
Αφορά όλους όσοι εκπροσωπούν τον τόπο μας.
Γιατί όταν ένας τόπος δίνει τη γη του για να παραχθεί ενέργεια για ολόκληρη τη χώρα, είναι εύλογο να ζητά να συμμετέχει και στο όφελος.
Δεν ζητάμε να πάρουμε πίσω το νερό.
Ζητάμε να μη μένει ο τόπος μας έξω από την αξία που παράγει.
Και δεν το ζητάμε σήμερα για πρώτη φορά.
Το ζητήσαμε και θεσμικά, με το υπόμνημα της ΠΕΔ προς τον Πρωθυπουργό, στις 3 Απριλίου 2025.
Από τότε, ακόμη φως δεν είδαμε.
Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να ανοίξει ξανά αυτή η συζήτηση.
Όχι με εξαιρέσεις.
Όχι με παραθυράκια.
Με κανόνες δικαιοσύνης.
