«Το χρυσό κλουβί»

Αηδόνι στο χρυσό κλουβί

Διαλεκτή και η τροφή

Δεν λαλεί μήτε κελαηδεί

Μονάχα μοιρολογεί

Ποτέ δεν άνοιξε τα όμορφα φτερά

Των αγέρων δεν ένοιωσε τη χαρά

Αγκυλωμένα φτερά της θλίψης

Σε τρομάζει η σκέψη να τ’ ανοίξεις

Ο ήλιος λαμπυρίζει στα χρυσά σύρματα

Των δημίων σου μετράς τα ανομήματα

Απ’ το λουκέτο πέταξαν το κλειδί

Απορημένος ρωτάς γιατί, γιατί

Πικρή του γιατί η αλήθεια

Το σκοτάδι σου έγινε συνήθεια

Σφιχτό το κολάρο στο λαιμό

Το μαρτύριο δεν έχει τελειωμό

Η ανάσα μονάχη δεν ανασαίνει

Η ελπίδα τη χαραμάδα προσμένει

Όχι, στο κλουβί δεν υπάρχει πουλί

Μα ’κείνο το θλιμμένο Παιδί

Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας
01-12-2023